Nierówności socjoekonomiczne w hospitalizacji z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób chorych na cukrzycę w Anglii

width=300Cel, powód

Celem tego badania było określenie zmian bezwzględnych i względnych nierówności społeczno-ekonomicznych w przyjęciach do szpitala z powodu głównych przyczyn sercowo-naczyniowych wśród pacjentów z cukrzycą w Anglii.

Metody

Zidentyfikowaliśmy wszystkich pacjentów z cukrzycą w wieku> 45 lat, którzy zostali przyjęci do szpitala w Anglii w latach 2004-2005 i 2014-2015 w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego, udaru, przezskórnej interwencji wieńcowej lub pomostowania tętnic wieńcowych. Mierzyliśmy status społeczno-ekonomiczny za pomocą Indeksu Wielorakich Deprywacji. Wskaźniki przyjęć specyficznych dla cukrzycy obliczano dla każdego roku na podstawie kwintyla pozbawienia. Oceniliśmy zmiany czasowe przy użyciu modeli z regresją dwumianową.

Wyniki

Większość przyjęć dotyczyła pacjentów w wieku ≥65 lat (71%) i mężczyzn (63,3%). Liczba przyjęć stale rosła od najmniejszego kwintila do najwyższego kwintyla. Pacjenci w najbardziej depresyjnym kwintylu mieli 1,94-krotnie zwiększone ryzyko ostrego zawału mięśnia sercowego (95% przedział ufności [CI], 1,79-2,10), 1,92-krotnie zwiększonego ryzyka udaru (95% CI, 1,78-2,07), 1,66- krotnie zwiększone ryzyko pomostowania tętnic wieńcowych (95% CI, 1,50-1,74) i 1,76-krotnie zwiększone ryzyko przezskórnej interwencji wieńcowej (95% CI, 1,64-1,89) w porównaniu z grupą najmniej upośledzoną. Bezwzględne różnice w częstości występowania najmniejszych i najbardziej potrzebujących kwintyli nie zmieniły się istotnie w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego (p = 0,29) i były zmniejszone w przypadku udaru, pomostowania tętnic wieńcowych i przezskórnej interwencji wieńcowej (o 17,5, 15 i 11,8 na 100 000 pacjentów z cukrzycą, odpowiednio, P ≤ 0,01 dla wszystkich).

Wnioski

Nierówności socjoekonomiczne utrzymują się w przypadku hospitalizacji związanych z cukrzycą w przypadku poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w Anglii. Poza ulepszonymi strategiami stratyfikacji ryzyka, które uwzględniają społecznie zdefiniowane potrzeby, konieczne są szeroko zakrojone interwencje w zakresie polityki populacyjnej, mające na celu zmniejszenie nierówności w wynikach leczenia cukrzyc.
[przypisy: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Wykorzystanie leczenia naczyniopochodnego w chorobie naczyń obwodowych: systematyczny przegląd i metaanaliza

width=300Wprowadzenie

Wytyczne zalecają, aby pacjenci z chorobą tętnic obwodowych otrzymywali przeciwciała przeciwpłytkowe, statyny i inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) lub blokery receptora angiotensyny (ARB). Staraliśmy się określić ilościowo tempo przepisywania tych terapii pacjentom cierpiącym na chorobę tętnic obwodowych w literaturze.

Metody

Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę tempa przepisywania leków w badaniach obserwacyjnych z udziałem pacjentów z chorobą tętnic obwodowych opublikowanych w 2000 r. Lub później. Ocenialiśmy również, czy tempo przepisywania leków wzrasta z czasem.

Wyniki

W sumie 86 badań było dostępnych do analizy. Łączna wielkość próby we wszystkich badaniach wyniosła 332 555. Łączne szacunki dotyczące wykorzystania przeciwpłytkowych, statyn i inhibitorów ACE lub ARB wynosiły 75% (przedział ufności 95% [CI], 71% -79%), 56% (95% CI, 52% -60%) i 53 % (95% CI, 49% -58%), odpowiednio. Stosowanie statyn było bezpośrednio związane z rokiem publikacji (+ 2,0% rocznie, P <0,001), ale nie było tak w przypadku przeciwpłytkowych (P = .68) lub inhibitorów ACE lub ARB (P = 0,066).

Wnioski

Chociaż w ostatnich latach nastąpiła pewna poprawa w przepisywaniu statyn, istnieją poważne luki w praktyce w leczeniu choroby tętnic obwodowych. Należy wdrożyć skuteczne środki w celu uzupełnienia tych luk.
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Napary na stres i zmęczenie

width=300Nie ma nic przyjemniejszego niż filiżanka gorącej herbaty po ciężkim dniu. Odpowiednio dobrane zioła pomogą złagodzić stres, chandrę i ułatwią zasypianie.

  • Napar uspokajająco-rozluźniający

2 łyżki suszonych kwiatów lipy zalewamy szklanką wrzątku i odstawiamy pod przykryciem na 15 minut. Pijemy po kolacji i przed samym snem po pół filiżanki. Napar z lipy działa uspokajająco, wzmacnia też układ krążenia.

  • Napar przy przemęczeniu umysłowym i fizycznym

Łyżkę mieszanki: ziele dziurawca kwiat nawłoci, kwiat krwawnika i dziewanny zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem kilka minut. Pijemy 1 szklankę 3 razy dziennie przez maksymalnie 6 tygodni. Napar z tych ziół poprawi nastrój i krążenie, ukoi nerwy, wzmocni i wyleczy stany zapalne w organizmie oraz oczyści nerki.

  • Napar łagodzący pobudzenie nerwowe

2 łyżki ziół: korzeń kozłka, ziele serdecznika, liść melisy i mięty zalewamy w termosie 2 szklankami wrzątku. Zakręcony termos odstawiamy na godzinę. Pijemy 1 szklankę 2 razy dziennie po jedzeniu.
[przypisy: wyszukiwarka skierowań do sanatorium, laryngolog poznań nfz, stomatolog ursynów ]

Napary na dolegliwości

width=300Napary sporządza się z suszonych lub świeżych kwiatów i liści, które zalewane są wrzącą wodą i zaparzane. Wspomagają trawienie, wzmacniają odporność, zwalczają przeziębienie oraz infekcje dróg oddechowych.

  • Napar przeciwko niestrawności

Łyżkę mieszanki ziół: piołun, liść mięty, ziele krwawnika, korzeń omanu zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 10 min. Pijemy pól szklanki przed jedzeniem.

  • Zielona herbata z cytryną i miodem przy biegunce

2 łyżeczki zielonej herbaty zalewamy gorącą wodą (temp. ok. 80 st. C) i parzymy pod przykryciem ok. 3 min. Przecedzamy i po przestudzeniu dodajemy 1 łyżeczkę miodu i 1 łyżeczkę soku z cytryny. Pijemy małymi łyczkami.

  • Napar na odporność

50 g ziół: majeranek, owoce anyżku, owoce kminku, owoce głogu i kwiat dziewanny zalewamy szklanką wrzącej wody. Parzymy pod przykryciem 15 min.

  • Napar na infekcję górnych dróg oddechowych

Łyżkę czystka i kilka goździków zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 10 min. Odcedzamy i pijemy małymi łyczkami. Dla smaku można dodać kawałek skórki pomarańczowej i kory cynamonu. Taki napar działa antywirusowo i antybakteryjnie.

  • Napar na grypę

Łyżkę mieszanki: kwiaty czarnego bzu, kwiaty lipy, wiązówki błotnej, mocznicy, arcydzięgla, lubczyku, owoców maliny i głogu zalewamy szklanką wrzątku, przykrywamy i odstawiamy na 3 godziny. Przecedzamy i pijemy szklankę przed każdym posiłkiem 3 razy dziennie przez maksymalnie 12 dni. Taki napar działa przeciwzapalnie, obniża gorączkę i ułatwia odkrztuszanie.
[przypisy: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Tłuszcz sera jest łatwo przyswajalny, ilość jego zależy od gatunku sera

Tłuszcz sera jest łatwo przyswajalny, ilość jego zależy od gatunku sera.
Sery zawierają też wapń, fosfor i siarkę, spore ilości żelaza, witaminy A i B2.
Sery mają wreszcie przyjemny smak i zapach, zatem powinny znaleźć większe zastosowanie przy układaniu naszej diety.
Przepojony tłuszczem ser może być pokarmem trudno strawnym, gdyż sok żołądkowy ma utrudniony dostęp do kazeiny, dlatego sery tłuste należy krajać w cienkie plasterki.
Spożycie serów w niektórych krajach jest specjalnie wysokie.
Ser może mieć rozmaite wady smaku i zapachu, np.
smak gorzki zależy nieraz od rozkładu przez bakterie białek i tłuszczów, czarne palmy na serze, są spowodowane rozwojem pewnych gatunków pleśni bakterii lub drożdży, zabarwienie czerwone może być zależne od rozwoju MicTOCOCCUS casei TubTi (drobnoustrój ten powoduje również gorzki smak sera).
Spośród pasożytów występujących w serach spotykamy larwy muchy serowej oraz roztocza serowego.
Masło.
Masło jest to produkt tłuszczowy otrzymany z mleka krowiego.
Tłuszcz mleka zostaje wydzielony w postaci stałej.
Prócz tego w skład masła wchodzi woda oraz niewielkie ilości białka, węglowodanów i soli.
Masło zawiera przeciętnie 84,5 % tłuszczu, 14 % wody, 0,8 % kazeiny, 0,5 % cukru, 0,2 % soli mineralnych.
Masło wyrabia się ze śmietany przez ubijanie.
Kuleczki tłuszczu łączą się wówczas z sobą w stałą masę, podczas gdy część płynna, zawierająca cukier, i większa część kazeiny tworzą maślankę.
Zmaślanie odbywa się w specjalnych maselnicach, a zabieg trwa około 40 minut.
Tłuszcz masła zawiera kwasy tłuszczowe rozpuszczalne w wodzie, jak np.
masłowy, kaprylowy, a z nierozpuszczalnych – kwas oleinowy.
Zapach masła zależy od dwuacetytu CH3-CO-CO-CH3, którego ilość jest niewielka, masło letnie zawiera więcej acetylu niż jesienne.
Masło zawiera także lipoidy (cholesterol i lecytynę) oraz rozpuszczalne w tłuszczach witaminy A i D i sól (w ilości 1-3 %), która wstrzymuje rozwój bakterii i umożliwia dłuższe przechowywanie masła.
Masło jest dobrym środkiem odżywczym z powodu wysokiej zawartości tłuszczu, zawartości witamin A i D, ma wysoką wartość kaloryczną, powinno być stałym składnikiem w diecie małych dzieci, jest ono też łatwo przyswajalne, ma przyjemny smak i zapach.
Jełczenie masła i tłuszczów.
Tłuszcze pod wpływem działania światła, wilgoci i ciepła, bakterii i enzymów ulegają rozkładowi, proces ten zwiemy jełczeniem.
W czasie jełczenia powstają związki o niemiłym zapachu i smaku.
Tłuszcze zawierające wodę i dużo kwasów tłuszczowych nienasyconych jełczeją znacznie prędzej
[więcej w: stomatolog ursynów, trabekuloplastyka, klinika laryngologii warszawa ]
[przypisy: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

W czasie dojrzewania powstają też pewne ilości alkoholu

W czasie dojrzewania powstają też pewne ilości alkoholu, amoniaku i dwutlenku węgla, woda w pewnej mierze wyparowuje.
Zmiany te decydują w wielkiej mierze o ostatecznym wyglądzie, zapachu, i smaku sera.
Sery solimy, aby nadać im smak oraz zahamować rozwój bakterii, sól reguluje również zawartość wody w serze i powoduje stwardnienie skórki sera.
Dojrzałe sery zawierają średnio 2-3 % soli, sery gniją, jeżeli zawierają za mało soli.
Dojrzewanie serów zależy głównie od działania bakterii kwasu mlekowego, gra on ważną rolę nie dopuszczając do fermentacji gnilnej.
Białko sera, zawiera głównie parakazeinian wapnia.
Pod wpływem zaczynów wydzielanych przez bakterie białko to rozkłada się do albumoz, peptonów i aminokwasów i staje się łatwiej strawne.
W czasie dojrzewania powstają też związki decydujące o smaku i zapachu danego sera.
W 8-12 dni dojrzewania sera drobnoustroje powinny rozpocząć wytwarzanie gazu, wskutek czego w serze powstają, tzw.
oczka, których wielkość i rozmieszczenie jest znamienne dla rozmaitych gatunków sera.
Z bardziej znanych serów wymienimy: 1) ser typu imperial, miękki, niedojrzewający, z mleka krowiego, ma smak kwaskowaty; 2) ser typu limburskiego, dojrzewający, z mleka krowiego, dojrzewanie około 2,5 miesiąca; 3) sery pleśniowe dojrzewają pod działaniem pleśni, ojczyzną tych serów jest Normandia (ser Camembert) oraz inne okolice Francji, np.
ser Bri (z departamentu Brie); 4) sery twarde, dojrzewające, jak ementalskie, parmezan, sery holenderskie, tylżyckie, trapistów, Cheddar.
Jest wiele gatunków sera, a ich systematykę można przeprowadzać rozmaicie.
W zależności od zawartości wody można je podzielić na miękkie (40-50 % H20) i twarde (30-60 % H20).
W zależności od zawartości tłuszczu – na śmietankowe (ponad 50 % tłuszczu), tłuste (nie mniej niż 40 % tłuszczu), półtłuste (nie mniej niż 200% tłuszczu), chude (nie mniej niż 10 % tłuszczu), wreszcie w zależności od kraju, skąd pochodzą na sery francuskie, szwajcarskie, holenderskie, litewskie, a w zależności od rodzaju mleka, z którego są wyrabiane, na krowie, owcze, kozie.
Zawartość witamin w serach badała Randoin.
Poziom witamin w serach różni się znacznie, zależnie od gatunku sera.
Autorka francuska stwierdziła zawartość, witaminy B2 – od 1,8-17 gamma na gram, Kwasu nikotynowego od 0,1 -do 23 gamma na gram i kwasu pantotenowego od 0,1 do 11,2 gamma na 1 gram.
Sery są pokarmem odżywczym i ekonomicznym, zawierają dużo białek, tłuszczów i soli mineralnych.
Białka są wysoko wartościowe i składają się głównie z kazeiny.
Kazeina, jak wiadomo, jest białkiem flitującym w niezbędne dla organizmu ludzkiego aminokwasy (zawiera okole 9,7% lizyny, 6,1% tyrozyny, 4,1 % argininy, 2,4 % histydyny, 1,4 % tryptofanu, 3,4 % metioniny, 9,7 % leucyny, 6,3 % izoleucyny, 6,5 % waliny, 7,8 % proliny)
[więcej w: laryngolog na nfz poznań, kanabidiol, ośrodek terapii uzależnień nfz ]
[więcej w: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Według Inichowa

Według Inichowa (cyt.
według Dawidowa) mleko owiec zawiera 6,8 % tłuszczu, 5,8 % białka, 5 % cukru mlekowego, 0,8 % soli mineralnych, 81,6 % wody.
Sucha pozostałość (około 18,4 %) jest znacznie wyższa niż w mleku krowim.
Tłuszcz mleka owczego jest uformowany w większych kuleczkach.
Większa zawartość kwasu kapryłowego i kaprynowego nadaje mleku koziemu swoisty zapach.
Mleko owcze jest zwykle przerabiane na sery.
Mleko kozie.
Składem podobne do mleka krowiego, zawiera jednak, mniej kazeiny, a więcej albumin i globulin, mniej witamin, a więcej zaczynów.
Według Dawidowa mleko kozie zawiera 4,37 % tłuszczu, 2,46 % kazeiny, 0,63 % albumin, 4,86 % cukru mlekowego.
Kuleczki tłuszczu są mniejsze niż w mleku krowim.
Mleko kozie z zasady jest wolne od zarazków gruźlicy, na którą kozy są odporne w znacznym stopniu.
Z tego względu zalecano podawanie mleka koziego dzieciom.
Z innych gatunków mleka ludzie używają ponadto mleko bawolic, klaczy oślic.
Mleko klaczy i oślic zawiera albuminy i kazeinę prawie w jednakowej ilości, czym różni się zasadniczo od, mleka krowiego.
Sery.
Sery są to przetwory z mleka lub śmietanki.
Wskutek zakwaszenia lub działania fermentu podpuszczkowego z mleka czy śmietanki wytrąca się sernik, który, ścinając się więzi W sobie kuleczki tłuszczu oraz pewną ilość składników rozpuszczalnych w mleku.
Smak, zapach, konsystencja rozmai- tych gatunków sera zależą od sposobu przyrządzania.
Jeżeli używamy pełnego mleka, otrzymujemy ser tłusty, zawartość tłuszczu można zwiększyć przez, dodawanie śmietanki, Jeśli mleko jest zbierane, otrzymujemy sery chude.
Rozróżniamy, więc sery chude, tłuste oraz sery śmietankowe.
Sery śmietankowe zawierają, co najmniej 50 % tłuszczu, sery chude powinny zawierać około 10 % tłuszczu.
Do serów śmietankowych należy np.
gervais, do serów i tłustych ser szwajcarski, holenderski, roquefort: do serów chudych – parmezan.
Sery tłuste zawierają więcej tłuszczu, chude – więcej białka, Z masy serowej wyciska się serwatkę i zależnie od siły użytej do prasowania otrzymujemy sery twarde Iub miękkie, w serach miękkich zawartość wody dochodzi do 75%, w twardych 49-30% wody.
Rodzaj sera zależy również od rodzaju mleka: sery zwykłe wyrabiamy z mleka krowiego, parmezan ze zbieranego mleka koziego, a roquefort z mleka owiec.
Właściwości sera zależą też od jego dojrzewania, które odbywa się przy udziale rozmaitych mikroorganizmów.
Bakterie kwasu mlekowego rozkładają laktozę, wytwarzając z niej kwas mlekowy bakterie peptonizujące rozkładają kazeinę do albumoz i peptonów, w dalszymi ciągu uwalniają się też pewne ilości aminokwasów, tłuszcze rozkładają się na glicerol i na kwasy tłuszczowe
[patrz też: endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]
[przypisy: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, cena rezonansu magnetycznego głowy ]

Kefir 2-dniowy przeważnie nie zmienia motorycznej czynności jelit

Kefir 2-dniowy przeważnie nie zmienia motorycznej czynności jelit.
Podawano, że korzystne jest działanie kefiru w cukrzycy, przewlekłej gruźlicy płuc, w okresie zdrowienia po ostrych chorobach zakaźnych.
Nie zalecamy kefiru w chorobach wątroby, nerek, w niewydolności krążenia, znacznym nadciśnieniu tętniczym.
Napojem podobnym do kefiru jest kumys, znany od bardzo dawna.
Obecnie napój ten jest szeroko rozpowszechniony w południowo-wschodnich okolicach ZSRR (Kirgizi, Tatarzy, Baszkirowie).
Kumys jest przyrządzany z mleka kobylego, może też być sporządzony i z mleka krowiego, ale rozcieńczonego mlekiem zbieranym i z dodatkiem cukru.
Stopień fermentacji cukru mlekowego w kefirze i kumysie jest podobny natomiast fermentacja alkoholowa przebiega w kumysie znacznie energiczniej i dlatego też zawartość alkoholu w kumysie jest wyższa.
Podobnie jak w kefirze rozróżniamy kumys słaby o zawartości alkoholu do 1 %, kumys średni o zawartości alkoholu do 1,75 % i mocny o zawartości alkoholu do 2,5,%.
Kwaśność w stopniach Ternera ma wynosić) dla słabego kumysu 75, dla średniego 100, dla mocnego 120 (cyt.
wg Budagjana).
Kumys nadaje się do odżywiania ludzi zdrowych i chorych.
Ma przyjemny smak, jest łatwo przyswajalny, przyśpiesza ruch robaczkowy jelit, wzmaga przemianę materii.
Na uwagę zasługuje duża zawartość witaminy C.
Kumys zalecano w celu pobudzenia wydzielania żołądkowego, także w przewlekłej gruźlicy płuc, dla osób niedożywionych, osłabionych, niedokrwistych.
W Rosji już w roku 1858 istniał specjalny zakład do leczenia kumysem.
Jogurt (od tureckiego słowa yaurt – kwaśne mleko) jest rodzajem kwaśnego mleka, w którym fermentacja zależy od specjalnego zaczynu jogurtowego.
Przegotowane mleko zostaje poddane działaniu zaczynu w podwyższonej temperaturze (około 43 °C przez 4 godziny).
Jogurt otrzymuje się z mleka zagęszczonego przez odparowanie.
Zależnie od stopnia odparowania otrzymujemy jogurt pojedynczy lub podwójny.
Według Schalla jogurt zawiera około 3,3% białka, 2,8% tłuszczu, 3,1 % cukru mlekowego, 0,8 % kwasu mlekowego, alkohol jedynie w śladach.
Jogurt może być przyrządzony z mleka krowiego, owczego lub koziego.
Szczególnie popularny jest jogurt w Bułgarii.
Jogurt jest dobrym środkiem odżywczym, lekko strawnym, smacznym, w celach leczniczych używa się jogurtu w zaparciu typu atonicznego, w nadmiernym gniciu jelitowym, w chorobach wątroby, miażdżycy naczyń i cukrzycy.
Mleko owcze.
Owca dostarcza nie tylko wełny i mięsa, ale również i dobrego mleka.
Mleko owcze zawiera więcej kazeiny, albuminy i globuliny niż mleko krowie.
Według Koniga mleko owcze zawiera średnio 83,5 % wody, 4,17 % kazeiny, 0,98 % albuminy, 6,8 % tłuszczu, 4,17 % cukru mlekowego
[więcej w: laryngolog na nfz poznań, dentica, endometrioza po cc ]
[podobne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Mleko skondensowane

Mleko skondensowane.
Mleko skondensowane jest to mleko krowie, z którego usunięto w znacznej ilości wodę przez parowanie pod zmniejszonym ciśnieniem i przy użyciu ciepła, objętość mleka zmniejsza się przy tym do mniej więcej 1/3 objętości.
Rozróżniamy 3 rodzaje mleka skondensowanego: 1) niesłodzone skondensowane mleko pełne; 2) słodzone skondensowane mleko pełne; 3) słodzone skondensowane mleko zbierane.
Słodzone skondensowane mleko zbierane jest ubogie w tłuszcz i nie powinno być używane, jako główny środek odżywiania dzieci.
Ciekawe, że mleko skondensowane jest lepiej trawione i przyswajane niż zwykłe pełne świeże mleko krowie być, może zależy to od pewnych zmian chemicznych, którym podlega kazeina w czasie kondensowania.
Mleko kondensowane powinno być naświetlane lampą kwarcową, wapń i fosfor jest w nim zawarty w dostatecznej ilości, natomiast w niedostatecznej – witamina C.
Pewne niebezpieczeństwo kryje się w tym, że ogrzewanie stosowane przy kondensacji nie zabija wszystkich drobnoustrojów, zwłaszcza odporniejszych na działanie temperatury.
Kefir, kumys, jogurt.
W niektórych krajach wschodnich oprócz bakterii kwasu mlekowego do mleka dodawano pewne gatunki grzybków i z mleka rozmaitych zwierząt otrzymywano napoje o swoistych właściwościach smakowych, zapachu i konsystencji.
Napojów tych używały od niepamiętnych czasów narody pasterskie i koczownicze.
Najbardziej znanymi z tych napojów są tu kefir, kumys i jogurt.
Znane są i inne podobne napoje, jak aj ram, mazun, leben, gioddu, orian.
Kefir (od słowa tureckiego kef – zdrowie) powstaje po dodaniu do mleka przegotowanego lub pasteryzowanego tzw.
grzybków kefirowych (zawierają one rozmaite drobnoustroje i drożdże).
Pod wpływem grzybków kefirowych otrzymujemy zakwaszone mleko, w którym z cukru mlekowego tworzy się także alkohol i dwutlenek węgla, a białko mleka ulega częściowo peptonizacji.
Zależnie od stopnia dojrzewania kefir może-być słaby (jednodniowy), średni (dwudniowy) i mocny (trzydniowy).
W kefirze 3-dniowym mamy największą ilość alkoholu, kwasu mlekowego i ciał peptonowych, natomiast zawartość cukru mlekowego w kefirze 3-dniowym jest znacznie mniejsza niż w kefirze 2-dniowym.
W kefirze słabym zawartość alkoholu wynosi- 0,2 %, w średnim – do 0,4 %, w mocnym – do 0,6 %.
Kefir ma słodko kwaśny orzeźwiający smak, jest dobrze przyswajany przez organizm, pobudza łaknienie i wydzielanie gruczołów trawiennych.
Kefir 1-dniowy działa lekko przeczyszczająco, kefir 3-dniowy ma właściwości zapierające.
Kefir 1-dniowy zalecamy osobom ze skłonnością do zaparcia, 3-dniowy bywa stosowany w przewlekłych nieżytach jelitowych
[przypisy: endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne, austeria sławków ]
[podobne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Gotowanie niewiele wpływa na zawartość biotyny, większe straty wy- stępują w tym przypadku w zawartości witamin B i B2.

Zjawisko to można sobie tłumaczyć tym, że świnia zamienia w wysokim odsetku węglowodany na tłuszcz, którym jest przepojone jej mięso, a do tego procesu potrzebna jest witamina B1.
Bogatym źródłem biotyny jest wątroba, nerki, serce, trzustka.
Dobrym źródłem tej witaminy jest też mięso kur, mózg, płuca oraz język wołu.
Gotowanie niewiele wpływa na zawartość biotyny, większe straty wy- stępują w tym przypadku w zawartości witamin B i B2.
Wątroba cielęca jest bogatym źródłem witaminy A (zawiera jej 3 X więcej niż wątroba wieprzowa).
Dam i Handler badali rozmaite gatunki mięsa na zawartość kwasu nikotynowego.
W wątrobie wołu znaleziono 100 mg kwasu nikotynowego w 1 g, w wątrobie świń HO mg na 1 g, w cielęcej 123 mg na 1 g, w kurzej 152 mg na 1 g.
Mięso tych samych zwierząt oraz jagnięcia zawierało około 60-70 mg w 1 g, w mięsie piersi kury znaleziono aż 151 mg w 1 g.
W nerce wołu stwierdzono 77 mg w 1 g, w cielęcej 90 mg w 1 g.
Mięso zawiera mniej kwasu nikotynowego – przeciętnie 9-35 mg w 1 g.
Owoce i jarzyny są też ubogie w kwas nikotynowy (1-17 mg w 1 g), natomiast spore ilości tej witaminy zawiera owies i pszenica (45-70 mg w 1 g), większość w otoczce ziarna.
Mleko zawiera zaledwie 0,8 mg w 1 ml, ale działa leczniczo w pelagrze dzięki zawartości tryptofanu.
W końcu należy wspomnieć o obecności w mięśniach zaczynów utleniających i redukujących MIĘSO W ODŻYWIANIU CZŁOWIEKA WEGETARIANIZM Mięso jest jednym z najważniejszych produktów spożywczych, ma ono wartości odżywcze, smakowe, dużą wartość sycącą, wpływa na urozmaicenie posiłków, poprawia smak potraw.
Mięso ma największe znaczenie, jako źródło pełnowartościowego biologicznie białka.
Dostateczna ilość białka pochodzenia zwierzęcego jest potrzebna zwłaszcza dla normalnego rozwoju i zachowania aktywności umysłowej i fizycznej ludzi dorosłych.
Człowiek powinien odżywiać się pokarmem mieszanym, na co wskazuje zarówno typ uzębienia, jak i długość jego jelit.
Zwierzęta drapieżne odżywiające się mięsem mają krótkie jelita, zwierzęta przeżuwające mają długie jelita, u ludzi natomiast są one średniej długości.
Jeśli obok pokarmów jarskich będziemy spożywać również mleko i jaja, to taka postać wegetarianizmu może być prędzej przyjęta, a nawet zalecona dla wielu osób, które źle znoszą pokarm obfitujący w mięso.
Natomiast dieta czysto jarska stosowana przez dłuższy okres czasu wiedzie do rozciągnięcia żołądka i jelit, gdyż ma zbyt wielką objętość.
Wiadomo jest, że u zwierząt roślinożernych dochodzi do nadmiernego rozwoju brzucha.
Należy zachować umiar i w spożywaniu mięsa
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, endometrioza po cc, stomatolog na nfz bydgoszcz ]
[patrz też: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, cena rezonansu magnetycznego głowy ]