Natomiast nie są obfitym źródłem witamin

Natomiast nie są obfitym źródłem witamin.
Ciekawe dane o zawartości witamin w miodzie podał autor radziecki Leontjew (priroda, 8/1946), W świetle rozmaitych badań okazuje się, że zawartość tej lub innej witaminy w miodzie ulega znacznym wahaniom, w zależności od źródła, z którego miód był zebrany i od zawartości pyłku.
Oczyszczanie miodu z usunięciem pyłku prowadzi do prawie całkowitego usunięcia witamin.
Dane przytoczone przez Leontjewa wskazują, że oczyszczony miód zawiera znikome pod względem praktycznym ilości witamin, witaminy B, od 2-9 Mg, witaminy B2 od 35-145 Mg, witaminy C od 0,5-5 mg %.
Miód lipcowy zawiera kwas nikotynowy – około 4 mg %, ślady biotyny i kwasu foliowego (około 3 Mg).
Ciekawy jest fakt, że pokarm królowej zawiera znacznie większe ilości zespołu witamin B niż zwykły miód.
Soki roślinne zawierają wprawdzie witaminę e, ale w czasie przeróbki na miód i w czasie pobytu w ulu następuję prawie całkowity rozkład witaminy C.
Rozmaici badacze znajdowali w miodzie witaminy A, B1, D, są to jednak ilości niewielkie i zasadniczo nie możemy uważać miodu za dobre źródło witamin.
Miód ma dużą wartość odżywczą 100 g miodu dostarcza przeszło 300 kalorii.
Powinien on być spożywany zwłaszcza przez ludzi pracujących fizycznie, dzieci, sportowców.
Oprócz wartości odżywczych miód ma również właściwości lecznicze, stwierdzono, ze podawanie miodu zwiększa ilość hemoglobiny, krwinek czerwonych oraz powoduje wzrost wagi, działanie to zaznacza się zwłaszcza u dzieci.
Według W.
A.
Temnowa miód podawano w czasie ostatniej wojny w szpitalach i domach ozdrowieńców w ZSRR, w stanach wycieńczenia oraz w okresach po ciężkich zabiegach operacyjnych.
Według tego autora miód był używany także w leczeniu wrzodu żołądka (50 g miodu przez 10-15 dni), zaznaczał się zwłaszcza dodatni wpływ miodu na szybkie ustępowanie bólu.
Skuteczność miodu zaobserwowano także w chorobach wątroby przebiegających z żółtaczką, podawano insulinę oraz miód.
W grupie chorych, którym podawano miód, wyniki były lepsze niż w tej, w której podawano cukier gronowy dożylnie.
Miód pszczelny znajduje także zastosowanie w leczeniu chorób mięśnia sercowego, gdyż jest to pokarm łatwo przyswajalny, o dużej zawartości węglowodanów, który ponadto wpływa pomyślnie na czynność przewodu pokarmowego.
Według Kowalskiego (Przegląd Zielarski 8-9/1949) w dusznicy bolesnej (angina pectoris) najlepiej działa miód rzepakowy, zawierający pochodne tiomocznika, a miód zebrany w nostrzyku zawiera pochodne kumaryny i może być zalecony chorym z zakrzepami lub jako środek zapobiegający zawałowi mięśnia sercowego
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, wyszukiwarka sanatorium, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[podobne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]