Wykorzystanie leczenia naczyniopochodnego w chorobie naczyń obwodowych: systematyczny przegląd i metaanaliza

width=300Wprowadzenie

Wytyczne zalecają, aby pacjenci z chorobą tętnic obwodowych otrzymywali przeciwciała przeciwpłytkowe, statyny i inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) lub blokery receptora angiotensyny (ARB). Staraliśmy się określić ilościowo tempo przepisywania tych terapii pacjentom cierpiącym na chorobę tętnic obwodowych w literaturze.

Metody

Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę tempa przepisywania leków w badaniach obserwacyjnych z udziałem pacjentów z chorobą tętnic obwodowych opublikowanych w 2000 r. Lub później. Ocenialiśmy również, czy tempo przepisywania leków wzrasta z czasem.

Wyniki

W sumie 86 badań było dostępnych do analizy. Łączna wielkość próby we wszystkich badaniach wyniosła 332 555. Łączne szacunki dotyczące wykorzystania przeciwpłytkowych, statyn i inhibitorów ACE lub ARB wynosiły 75% (przedział ufności 95% [CI], 71% -79%), 56% (95% CI, 52% -60%) i 53 % (95% CI, 49% -58%), odpowiednio. Stosowanie statyn było bezpośrednio związane z rokiem publikacji (+ 2,0% rocznie, P <0,001), ale nie było tak w przypadku przeciwpłytkowych (P = .68) lub inhibitorów ACE lub ARB (P = 0,066).

Wnioski

Chociaż w ostatnich latach nastąpiła pewna poprawa w przepisywaniu statyn, istnieją poważne luki w praktyce w leczeniu choroby tętnic obwodowych. Należy wdrożyć skuteczne środki w celu uzupełnienia tych luk.
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

W czasie dojrzewania powstają też pewne ilości alkoholu

W czasie dojrzewania powstają też pewne ilości alkoholu, amoniaku i dwutlenku węgla, woda w pewnej mierze wyparowuje.
Zmiany te decydują w wielkiej mierze o ostatecznym wyglądzie, zapachu, i smaku sera.
Sery solimy, aby nadać im smak oraz zahamować rozwój bakterii, sól reguluje również zawartość wody w serze i powoduje stwardnienie skórki sera.
Dojrzałe sery zawierają średnio 2-3 % soli, sery gniją, jeżeli zawierają za mało soli.
Dojrzewanie serów zależy głównie od działania bakterii kwasu mlekowego, gra on ważną rolę nie dopuszczając do fermentacji gnilnej.
Białko sera, zawiera głównie parakazeinian wapnia.
Pod wpływem zaczynów wydzielanych przez bakterie białko to rozkłada się do albumoz, peptonów i aminokwasów i staje się łatwiej strawne.
W czasie dojrzewania powstają też związki decydujące o smaku i zapachu danego sera.
W 8-12 dni dojrzewania sera drobnoustroje powinny rozpocząć wytwarzanie gazu, wskutek czego w serze powstają, tzw.
oczka, których wielkość i rozmieszczenie jest znamienne dla rozmaitych gatunków sera.
Z bardziej znanych serów wymienimy: 1) ser typu imperial, miękki, niedojrzewający, z mleka krowiego, ma smak kwaskowaty; 2) ser typu limburskiego, dojrzewający, z mleka krowiego, dojrzewanie około 2,5 miesiąca; 3) sery pleśniowe dojrzewają pod działaniem pleśni, ojczyzną tych serów jest Normandia (ser Camembert) oraz inne okolice Francji, np.
ser Bri (z departamentu Brie); 4) sery twarde, dojrzewające, jak ementalskie, parmezan, sery holenderskie, tylżyckie, trapistów, Cheddar.
Jest wiele gatunków sera, a ich systematykę można przeprowadzać rozmaicie.
W zależności od zawartości wody można je podzielić na miękkie (40-50 % H20) i twarde (30-60 % H20).
W zależności od zawartości tłuszczu – na śmietankowe (ponad 50 % tłuszczu), tłuste (nie mniej niż 40 % tłuszczu), półtłuste (nie mniej niż 200% tłuszczu), chude (nie mniej niż 10 % tłuszczu), wreszcie w zależności od kraju, skąd pochodzą na sery francuskie, szwajcarskie, holenderskie, litewskie, a w zależności od rodzaju mleka, z którego są wyrabiane, na krowie, owcze, kozie.
Zawartość witamin w serach badała Randoin.
Poziom witamin w serach różni się znacznie, zależnie od gatunku sera.
Autorka francuska stwierdziła zawartość, witaminy B2 – od 1,8-17 gamma na gram, Kwasu nikotynowego od 0,1 -do 23 gamma na gram i kwasu pantotenowego od 0,1 do 11,2 gamma na 1 gram.
Sery są pokarmem odżywczym i ekonomicznym, zawierają dużo białek, tłuszczów i soli mineralnych.
Białka są wysoko wartościowe i składają się głównie z kazeiny.
Kazeina, jak wiadomo, jest białkiem flitującym w niezbędne dla organizmu ludzkiego aminokwasy (zawiera okole 9,7% lizyny, 6,1% tyrozyny, 4,1 % argininy, 2,4 % histydyny, 1,4 % tryptofanu, 3,4 % metioniny, 9,7 % leucyny, 6,3 % izoleucyny, 6,5 % waliny, 7,8 % proliny)
[więcej w: laryngolog na nfz poznań, kanabidiol, ośrodek terapii uzależnień nfz ]
[więcej w: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Nadmiar białka zwierzęcego jest również szkodliwy

Nadmiar białka zwierzęcego jest również szkodliwy, gdyż wiedzie do nadmierne gnicia w przewodzie pokarmowym zakwasza ustrój i zmusza do ograniczenia spożycia innych niezbędnych dla nas pokarmów.
STĘŻENIE POŚMIERTNE I DOJRZEWANIE MIĘSA.
GATUNKI MIĘSA Po uboju zwierząt mięso staje się wkrótce matowe, traci swą elastyczność, staje się twarde i sztywne – mówimy, że mięśnie stężały.
W mięsie bydła stężenie występuje już w kilka godzin po uboju (u świń w 4-6 godzin) i ustępuje zwykle po upływie 48-72 godzin.
Wyższa ciepłota przyspiesza wystąpienie stężenia mięsa, chłodzenie- opóźnia je.
Jakkolwiek zmiany te są łatwe do stwierdzenia dla każdego, to jednakże istota tych zmian do dnia dzisiejszego nie jest bezspornie wyjaśniona.
Dawna teoria Kuhnego głosiła, że stężenie występuje wskutek pęcznienia włókien pod wpływem kwasu mlekowego.
Żywy mięsień ma odczyn zasadowy lub obojętny – podczas stężenia występuje odczyn kwaśny.
W ustroju żywym w czasie pracy mięśniowej zachodzi spalanie glikogenu na kwas mlekowy, a następnie resynteza kwasu mlekowego i częściowy jego rozkład do H20 i CO.
Po uboju w mięsie zachodzą również zjawiska fizyko-chemiczne: wytwarza się z glikogenu kwas mlekowy, jednakże nie zachodzi już resynteza tego kwasu na glikogen i dalsze spalanie do H20 i C02.
W tych warunkach gromadzi się kwas mlekowy, dochodzi do zakwaszenia tkanek, a białka mięśniowe ulegają ścięciu i występuje obraz stężenia pośmiertnego.
Inni autorzy sądzą, że stężenie pośmiertne należy tłumaczyć zjawiskami koloidalnymi.
Po śmierci występuje zakwaszenie tkanek, co zwiększa zdolność absorpcyjną koloidów białka mięśni i dochodzi do pęcznienia włókien mięśniowych.
Kwas mlekowy potęguje zdolność do pęcznienia koloidów tkanki łącznej.
Stężenie ustępuje skoro zahamowane zostaje wytwarzanie kwasu mlekowego z powodu wyczerpania się glikogenu.
Według nowych poglądów kwas mlekowy nie jest bezpośrednią przyczyną wystąpienia stężenia pośmiertnego, gdyż występuje ono już w tym okresie, kiedy zawartość kwasu mlekowego w mięśniach nie jest jeszcze wzmożona.
Przyczyną stężenia pośmiertnego ma być natomiast zanik w mięśniach kwasu adenozynotrójfosforowego, a nagromadzenie się kwasu mlekowego daje w wyniku ustąpienie stężenia pośmiertnego.
Równocześnie już wkrótce po uboju rozpoczyna się w mięsie inny proces, zwany dojrzewaniem, który polega na rozszczepianiu białek mięsa na związki prostsze.
Mięso dojrzałe jest łatwo, strawne, soczyste, delikatne.
Pod mikroskopem stwierdza się w nim zanik poprzecznego prążkowania oraz rozluźnienie połączeń w tkance łącznej
[przypisy: pojemnik na odpady medyczne, kuracje nfz, klinika laryngologii warszawa ]
[przypisy: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

PRODUKTY POCHODZENIA ROŚLINNEGO ZBOŻA

W historii duru brzusznego znana jest epidemia marsylska spowodowana spożyciem zakażonych ostryg.
PRODUKTY POCHODZENIA ROŚLINNEGO ZBOŻA Zboża z punktu widzenia botanicznego należą do traw.
Są to rośliny uprawne, które w żywieniu ludzi znajdują duże zastosowanie.
Zboża zawierają rozmaite składniki: białka, węglowodany, tłuszcze, ciała nieorganiczne, wodę, enzymy i witaminy.
Najważniejszym węglowodanem jest skrobia, która stanowi 65-70 % całego ziarna, Każdy rodzaj zboża ma charakterystyczne ziarna skrobi.
Skrobia składa się z dwóch części: amylozy i amylopektyny.
Amylopektyna tworzy rusztowanie ziarna skrobi, jest bogata w fosfor, z wodą tworzy roztwór koloidalny.
Amyloza znajdująca się w znacznie mniejszej ilości niż amylopektyna rozpuszcza się w wodzie.
Białka zbóż należą do albumin, globulin, prolamin (gliadyna pszenicy, hordeina jęczmienia, zeina kukurydzy).
Gliadyna nie zawiera glikokolu ani lizyny, zeina nie ma glikokolu, lizyny i tryptofanu.
Gliadyna z gluteiną tworzy tak zwany gluten, który odgrywa bardzo ważną rolę przy wypieku chleba, gluten nie rozpuszcza się w wodzie.
Odpowiednie do wypieku chleba ilości glutenu zawiera pszenica i żyto, z jęczmienia wyrasta chleb gliniasty, nieporowaty z owsa zaś i z ryżu nie można w ogóle otrzymać chleba.
Oprócz skrobi ziarna zawierają także pewną ilość błonnika, mieści się on w otoczce ziarna, nie ma roli odżywczej, ale wpływa korzystnie na ruchy robaczkowe jelit.
Zawartość tłuszczu waha się w dość szerokich granicach – od 1-2 %.
Interesujące jest, że zboża rosnące na północy zawierają więcej tłuszczu niż rosnące na południu, np.
ryż zawiera mało tłuszczu.
Z ciał mineralnych (około 2 %) w największej ilości znajdujemy wapń i fosfor, magnez, sód, żelazo, siarka występują w mniejszych ilościach.
Stosunek wapnia do fosforu jest w zbożach niekorzystny i wynosi 1: 10 zamiast 1: 1 lub 1: 1,5.
Ziarna zbożowe zawierają też fermenty amylolityczne, katalityczne i proteolityczne.
Z witamin znajdujemy w zbożach głównie witaminy grupy B.
W ziarnie zbóż występuj ą także w niewielkich ilościach witaminy A i E, w kiełkującej pszenicy można stwierdzić witaminę C.
Podstawę wyżywienia większości mieszkańców Europy stanowią produkty zbożowe.
Żyto (Secale cereale).
Żyto pochodzi z Azji Mniejszej i jest najpospolitszym zbożem chlebowym.
Jest uprawiane przez ludzi prawdopodobnie równie dawno jak i pszenica.
Oba te rodzaje zbóż były znane już w wieku brązowym, żyto uprawiano na gorszej glebie i w zimniejszym klimacie.
Żyto jest obecnie uprawiane głównie w Europie.
Jest ono pod względem gleby mniej wymagające od pszenicy
[przypisy: klinika laryngologii warszawa, powiekszanie ust wroclaw, endometrioza po cc ]
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Kasze można podawać, jako dodatek do zup

Kasze można podawać, jako dodatek do zup, np.
do rosołu, do zupy pomidorowej, grzybowej, także z jajami, w postaci budyniu itp.
Kasze są pokarmem wysokokalorycznym.
Są tanie, a większość z nich ma dużą wartość biologiczną dzięki zawartości związków mineralnych (P, Mg, Fe), witamin grupy B i witamin E.
Makaron.
Makaron jest wyrabiany z roślin bogatych w gluten, najczęściej z twardej pszenicy.
Sporządza się gęste ciasto, które następnie jest wyciskane pod dużym ciśnieniem w prasie hydraulicznej i suszone.
Skład makaronu jest następujący: wody 11 %, ciał azotowych 10,98 %, tłuszczu 0,45 %, skrobi 76 %, błonnika 0,28 %, ciał mineralnych 0,64 %.
Makaron jest dobrze przyswajany, w czasie gotowania pęcznieje do 4-6-krotnej objętości.
Największe ilości makaronu w Europie są produkowane i spożywane we Włoszech.
Zależnie od składu rozróżniamy makaron przygotowany na wodzie i na jajkach, zależnie od kształtu rozróżniamy makaron rurkowy, pałeczkowy, w postaci gwiazdek, muszelek.
Makarony są niekiedy barwione związkami chemicznymi nieszkodliwymi dla naszego zdrowia.
Wilgotność makaronu powinna wynosić 12,5-15%.
Makarony są higroskopijne i muszą być przechowywane w suchych pomieszczeniach, czas przechowywania wynosi około pół roku.
JARZYNY Jarzyny należą do roślin uprawnych.
Można je podzielić na jarzyny strączkowe (groch, fasola, bób, soczewica), jarzyny bulwiaste (kartofel, burak, rzodkiew, marchew, pietruszka), jarzyny głowiaste (kalafior, kapusta, szparag, karczoch), zielone (sałata, szpinak, seler).
Wreszcie do ostatniej grupy można zaliczyć jarzyny stojące na pograniczu jarzyn i owoców, jak pomidory, ogórki.
Głównym składnikiem jarzyn są węglowodany pod postacią skrobi.
Z niewielkimi wyjątkami jarzyny zawierają małe ilości białka i tłuszczu, natomiast są bogate w sole mineralne, witaminy, błonnik, wszystkie mają wysoki odsetek wody.
Warzywa zawierają około 90 % wody, zatem ich wartość kaloryczna jest niska.
Aby pokryć dzienne zapotrzebowanie kaloryczne samymi ogórkami, trzeba by spożyć ich przeszło 16 kg.
Warzywa są jednak koniecznym dopełnieniem pokarmów mącznych i mięsnych, gdyż dostarczają soli mineralnych i witamin.
Nasze zasadnicze środki spożywcze, jak biały chleb, potrawy mączne i mięsne są ubogie w związki mineralne i witaminy, musimy, więc koniecznie dopełnić te podstawowe środki spożywcze produktami ze świata roślinnego.
Człowiek pierwotny żył jagodami, bulwami, grzybami, korzeniami i zielonymi liściastymi roślinami i dopiero z czasem zaczął spożywać mięso, mleko i jaja.
Warzywa hoduje człowiek od niepamiętnych czasów
[podobne: prl badanie cena, gastroskopia łódź, kardiolog dziecięcy warszawa nfz ]
[hasła pokrewne: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Ogórki mają jedynie znikomą wartość kaloryczną, gdyż 100 g dostarcza zaledwie 9 kalorii

Ogórki mają jedynie znikomą wartość kaloryczną, gdyż 100 g dostarcza zaledwie 9 kalorii.
Ogórek zawiera aż 96 % wody, 0,6% białka, 1,6 % przyswajalnych węglowodanów, ze związków mineralnych – sód, potas, wapń, fosfor, żelazo, z witamin – witaminy B1 i C.
Ogórki mają wybitne wartości smakowe, są spożywane w postaci mizerii oraz kiszone.
Sok z ogórków wywiera działanie przeciwgnilne.
Rzodkiewki (Raphanus sativus).
Rzodkiewki pochodzą z Chin.
Za czasów faraonów były również uprawiane w Egipcie, w Grecji używano ich, jako lekarstwa.
Rzodkiewki stanowią cenne urozmaicenie pożywienia w okresie wiosennym.
Przeciętny skład rzodkiewek jest następujący: wody 92 %, węglowodanów 4,1 %, błonnika 1,4 %, soli mineralnych 0,7 %, tłuszczu 0,2 % (według Skrobanskiego).
Z soli mineralnych występuje w nich sód (10,1 mg %), potas (3,81 mg%), wapń (43 mg%), magnez (10,4 mg%), żelazo (2,77 mg %), miedź (0,09 mg %), fosfor (66,5 mg %), chlor (70,5 mg %), z witamin spora ilość witaminy C.
Rzodkiewki są dobrym źródłem żelaza, wapnia, witaminy C, 100 g rzodkiewek dostarcza 14 kalorii.
Jarzyny strączkowe.
Jarzyny strączkowe są znane od dawna.
Do jarzyn strączkowych zaliczamy: groch, fasolę, bób, soję, są one bogate w białka roślinne, zwłaszcza soja.
Jarzyny te z powodu dużej zawartości białka działają zakwaszająco.
Młode rośliny strączkowe są łatwiej strawne niż stare.
Przed gotowaniem należy je rozmoczyć w przegotowanej wodzie (ostygłej) i dopiero po 12 godzinach w tej samej wodzie gotować.
Białka jarzyn strączkowych składają się z nierozpuszczalnych w wodzie globulin i rozpuszczalnych w wodzie albumin.
Białka roślin strączkowych są dobrym źródłem fenyloalaniny, argininy, histydyny i glicyny, gorszym cystyny i tyrozyny, globuliny jarzyn strączkowych zawierają więcej kwasu glutaminowego niż globuliny pochodzenia zwierzęcego.
Biologiczną wartość białek, nasion zbożowych i strączkowych badał u nas Aleksander Szczygieł.
Autor wykonał doświadczenia na szczurach i dowiódł, że białka roślinne zawarte w życie, pszenicy, gryce, jęczmieniu i grochu wystarczają do utrzymania tych zwierząt przy życiu.
Im więcej różnorodne podawano im białka, tym wzrost i rozwój zwierząt był lepszy.
Jednakże nawet przy podawaniu jednoczesnym białek wszystkich wymienionych nasion zbożowych i strączkowych rozmnażanie było upośledzone.
Gdy podano im dodatkowo mleko i kazeinę, wzrost ich był wydatniejszy, niż gdy podano im jedynie białka pochodzenia roślinnego.
Rośliny strączkowe zawierają więcej wapnia niż mleko, a także więcej żelaza niż żółtko jaj.
Rośliny strączkowe nie są jednak łatwo trawione w przewodzie pokarmowym
[patrz też: powiekszanie ust wroclaw, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje, reishi zarodniki ]
[podobne: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Kurację winogronową należy przerwać

Kurację winogronową należy przerwać, jeśli występuje biegunka, podrażnienie jelit przez Cremor tartari, którego w 100 g winogron znajdujemy 3,5-4 g.
Banany (owoce drzewa Musa sapientum) pochodzą z Azji południowo- wschodniej.
Hodowla bananów wymaga obfitych opadów atmosferycznych i gorącego klimatu.
Istnieją dwa rodzaje bananów: banan mączny i banan owocowy.
Banan mączny jest spożywany w postaci gotowanej lub pieczonej i nie jest znany szerzej w Europie.
Banany zawierają około 70 % wody, 1,1 % białka, 17,3 % węglowodanów, niewielkie ilości wapnia, żelaza, z witamin znajdujemy w nim prowitaminę A oraz witaminy Bi i C.
Należy pamiętać, że niedojrzałe banany mogą spowodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skrobia w stanie surowym rozkłada się wolno i dochodzi do jelita grubego, gdzie pod wpływem diastaz wytworzonych przez bakterie rozkłada się dając dużą ilość kwasów, jak octowy, masłowy, mlekowy, szczawiowy, mrówkowy, kaprylowy.
Spożycie surowej skrobi wzmaga fermentację, dlatego spożywanie surowych bananów w nieżycie jelita grubego nie jest wskazane.
Ananasy (Ananas sativus).
Owoc ten po raz pierwszy widzieli towarzysze Kolumba w 1493 na Gwadelupie.
Ananasy pochodzą z Południowej Ameryki.
Są to bardzo smaczne i soczyste owoce.
Zawierają one około 84 % wody, 0,5 % białka, 10,4 % węglowodanów, znajdujemy w nich też wapń, żelazo, prowitaminę A, witaminy B1 i C, 100 g ananasów dostarcza 44 kalorii.
Ananasy są dobrze znoszone w stanach uczuleniowych – są smaczne i dobrze przyswajalne.
Pomarańcze (Citrus aurantium).
Ojczyzną ich jest wschodnia Azja.
Skład pomarańczy jest następujący: 86 % wody, 0,8 % białka, 2,5 % węglowodanów, duża ilość prowitaminy A oraz znaczna witaminy C.
Znana Jest od dawna, jako skuteczny lek w leczeniu gnilca.
Skórka zawiera olejki eteryczne o charakterystycznym zapachu.
Odmianą pomarańczy są mandarynki oraz malinówki.
Cytryny (Citrus limonum).
Cytryna pochodzi z Indii z dorzecza Gangesu.
W 100 g soku cytryn znajdujemy 2,45 g glukozy, 0,68 g dał białkowych, 5,77 g kwasu cytrynowego i jabłkowego, 0,96 g cytrynianu potasu, 0,88 g cytrynianu wapnia, 0,11 g cytrynianu żelaza oraz około 90 % wody 100 g soku cytrynowego zawiera 7 kalorii.
Tak jak pomarańcze cytryny są wybornym źródłem łatwo przyswajalnej dekstrozy i sok ich może być polecony we wszystkich tych przypadkach, w których należy szybko dostarczyć łatwo przyswajalnych Węglowodanów.
Główną zaletą soku cytryn jest jego właściwość przeciwgnilcowa.
Sok cytryn zwiększa też rezerwę alkaliczną ustroju.
Mandarynki są odmianą pomarańczy ci pochodzą z Chin, jak na to wskazuje ich nazwa
[przypisy: pojemnik na odpady medyczne, kuracje nfz, reishi zarodniki ]
[więcej w: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Ojciec medycyny Hipokrates zalecał miód w chorobach wątroby

Ojciec medycyny Hipokrates zalecał miód w chorobach wątroby, nerek, w nieżytach dróg oddechowych.
Również Galenus i Pliniusz zalecali miód, jako środek leczniczy.
Człowiek pierwotny podbierał miód dzikim pszczołom, później rozwinęło się bartnictwo, a prawdziwą hodowlę pszczół zaczęto prowadzić dopiero w ubiegłym stuleciu, między innymi zasłużył się zwłaszcza nasz rodak Dzierżon ze Śląska.
Pszczelarstwo osiągnęło wielki rozwój zwłaszcza na terenach ZSRR.
Podstawą jego rozkwitu stała się uchwała podpisana przez Lenina (11.
IV.
1919), a pięciolatki Stalinowskie stworzyły tak pomyślne warunki rozwoju, że Związek Radziecki w obecnej chwili w produkcji miodu zajmuje pierwsze miejsce na świecie.
Znamy rozmaite gatunki miodu: są to, miody jasne i ciemne, o rozmaitym aromacie i smaku.
Właściwości miodu zależą od surowców, z których zostały wyprodukowane przez pszczoły.
Surowcami tymi są soki roślinne zawierające głównie wodę i rozmaite gatunki cukru (cukier owocowy, gronowy, sacharozę, cukier słodowy), prócz tego w sokach roślinnych występują sole mineralne, kwasy organiczne, enzymy oraz w niewielkiej ilości niektóre witaminy.
W okresie kwitnięcia kwiatów tak zwane nektarniki wytwarzają z soków roślinnych nektar.
Pszczoły zbierają z kwiatów nektar i przerabiają na miód.
Pszczoły używają do wyrobu miodu również tak zwanej spadzi.
Spadzie zawierają znacznie mniej wody niż nektar kwiatowy.
Pszczoły dodają do miodu wydzielinę gruczołów ślinowych i tak zaprawiony składają do plastra w ulu, gdzie miód ulega właściwemu dojrzewaniu.
W czasie dojrzewania cukry złożone przechodzą w proste, zwiększa się ilość fermentów, zmniejsza się ilość wody (parowanie), zjawia się ciało zwane inhibiną (inhibere – powstrzymywać), mające właściwości przeciwbakteryjne.
Miód zawiera zwykle około 75 % węglowodanów.
Z cukrów spotykamy w nim: cukier inwertowany (mieszanina cukru gronowego i owocowego), cukier słodowy i melezytazę (2 cząsteczki cukru gronowego – 1 cząsteczka cukru owocowego).
Melezytaza występuje zwłaszcza w miodach spadziowych.
Miód zawiera również składniki mineralne.
Miody jasne pochodzące z nektaru kwiatowego są ubogie w składniki mineralne, więcej składników, mineralnych zawierają miody kwiatowe ciemne, najbogatsze są pod tym względem miody spadziowe.
W miodzie pszczelnym występuje: sód, potas, wapń, magnez, fosfor, żelazo, miedź, mangan, nikiel i krzem, w miodach spadziowych spotykamy także bar, cynk, chrom, nadto cynę i srebro.
Miody zawierają też enzymy oraz kwasy organiczne (mlekowy, jabłkowy, mrówkowy, cytrynowy, octowy, bursztynowy, szczawiowy)
[więcej w: olx rawa maz, endometrium o cechach proliferacji, prl badanie cena ]
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Poważne zadanie stoi przed szkołą, organizacjami młodzieżowymi i sportowymi

Poważne zadanie stoi przed szkołą, organizacjami młodzieżowymi i sportowymi.
Spirytus otrzymuje się za pomocą fermentacji rozmaitych ciał węglowodanowych, do produkcji używa się: jęczmienia, cukru, ryżu, melasy, kartofli.
Wśród produktów fermentacji występują i alkohole o wyższym ciężarze cząsteczkowym niż alkohol etylowy, znane pod nazwą fuzli, powstają one pod wpływem działania drożdży na aminokwasy.
Przez destylację otrzymuje się wódkę wolną od produktów ubocznych.
Zboże służy, jako produkt wyjściowy do wyrobu wódek.
Z melasy, z buraków lub trzciny otrzymuje się rum, z ryżu – arak, z winogron – koniak.
Wódki owocowe powstają z fermentacji owocowej (czereśniówka, śliwowica itp.
).
Rum, arak, koniak i whisky zawierają od 45 do 70 % alkoholu, wódki owocowe 35-60 %.
Rum otrzymywany jest przy destylacji fermentującej melasy, a kolor rumu zależy od palonego cukru.
Likiery są to mieszaniny alkoholu, cukru i wyciągów roślinnych (olejków aromatycznych), zawartość alkoholu wynosi w nich zwykle 30-50 %.
Wina.
Wino jest to napój alkoholowy otrzymywany z soku winogron za pomocą fermentacji.
Trudno jest określić pochodzenie wina, gdyż znane było ono wszystkim narodom starożytnym.
Hipokrates zalecał wino dla pokrzepienia chorych – wino – mówił on – jest w zdumiewający sposób przystosowane do organizmu zarówno zdrowego, jak i chorego człowieka (cyt.
wg Prostoserdowa).
Do przygotowania wina używa się rozgniecionych winogron, które pozostawia się w tym stanie aż do początku fermentacji, następnie wyciśnięty bogaty w cukier moszcz winny po dodaniu drożdży zostaje poddany fermentacji, w czasie której wytwarza się z cukru alkohol i kwas węglowy.
Gatunek wina zależy od rodzaju winogron, od ziemi, na której rosną, od sposobu hodowli oraz warunków klimatycznych.
Przez rozmaite sposoby postępowania osiąga wino dojrzałość, zależnie od dłuższego czy krótszego stania wymaganego dla danego gatunku wina.
Główne składniki soku winogron to: cukier gronowy i owocowy, ciała azotowe, tanina, kwas octowy, kwas mlekowy.
Barwa czerwonych win zależy od składników zawartych w skórce winogron, które stają się czerwone pod wpływem kwasów, barwa białego wina zależy od utleniania kwasu taninowego.
Zawartość witamin w winach badała Randoin.
Stwierdzono, że zawartość witaminy B1 wynosi od 8 do 65 gamma na litr, witaminy B2 od 80 do 450 gamma na litr, kwasu nikotynowego od 650 do 2100 gamma na litr i kwasu pantotenowego od 200, do 1200 gamma na litr.
Wina białe są uboższe w witaminy B1, B2 i w kwas nikotynowy w porównaniu z winami czerwonymi.
W czasie przechowywania wina w beczkach zachodzą w nim rozmaite zmiany, które wpływają na ostateczny charakter napoju – zwiększa się odsetek alkoholu, gdyż woda z wina wsiąka w drzewo prędzej niż alkohol, następuje też utrata wody przez parowanie
[przypisy: dentysta na nfz gdańsk, leki bez recepty wykaz, reishi zarodniki ]
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]

Podłoga w kuchni nie może mieć dziur

I wreszcie jako naczelną zasadę przytacza dawny autor: czystość i schludność jako pierwsze cnoty w kucharstwie zachowane być powinny.
Podłoga w kuchni nie może mieć dziur (robactwo), ściany powinny być bielone, a od dołu do wysokości 1,5 m powleczone farbą olejną.
W spiżarni pożądana jest podłoga kamienna z płytek, w kuchni kamienna lub lepiej z ksylolitu.
Podłoga taka nie ma szczelin i jest łatwa do zmywania.
Kuchnia powinna być zaopatrzona w wentylator i siatki w oknach dla ochrony przed muchami.
Konieczne jest codzienne szorowanie stołów, mycie podłogi i płyty kuchennej, zmiatanie odpadków i częste wybieranie popiołu.
Ważne jest wyposażenie kuchni w odpowiedni sprzęt.
Potrzebne są: garnki (najlepiej aluminiowe), patelnie różnej wielkości, blachy do pieczenia ciast, imbryk do wody, maszynka do mięsa i do mielenia kawy, tarki, cedzak, sito do przecierania jarzyn, moździerz, trzepaczka do ubijania piany, wałek do ciasta, stolnica, młotek drewniany do ubijania mięsa, dalej tasak, duży nóż kuchenny, noże do obierania ziemniaków, widelce kuchenne, duże i małe łyżki drewniane, noże do obierania jarzyn, skrobaczka do ryb, solniczka, łyżki dziurkowane (płaska i głęboka), korkociąg, klucz do otwierania puszek.
Konieczna jest też waga z odważnikami, miareczkowy cylinder, puszki metalowe z przykryciem na kasze, cukier, mąkę, ryż, taca kuchenna itp.
Do wyposażenia kuchni należą także tak zwane naczynia stołowe: talerze płaskie i głębokie, talerzyki, filiżanki, szklanki, półmiski, waza na zupę, salaterki oraz przybory do jedzenia tj.
łyżki, łyżeczki, noże i widelce.
Do umeblowania kuchni należą duże szafy (jedna na garnki, druga na talerze) z półkami wyłożonymi ceratą, dwa stoliki pokryte blachą (dla pierwotnej i wtórnej obróbki produktów żywnościowych), kilka stołków, półki drewniane.
Poza tym potrzebne są: kubeł na wodę, kubeł na popiół, szczotka do szorowania podłóg, szczotka do zamiatania, paka na węgiel, zbiornik na śmieci.
Paka na węgiel powinna być wpuszczona w mur i szczelnie zamykana.
Dobrym urządzeniem są specjalne wpusty w ścianie do śmieci, które prowadzą od razu do wspólnego zbiornika śmieci na dole.
Urządzenie takie pomaga bardzo w utrzymaniu czystości w kuchni.
Naturalnie śmieci ze zbiornika domowego muszą być często usuwane.
Pożądane, aby w kuchni oprócz zwykłego pieca kuchennego znajdowała się także kuchenka gazowa lub elektryczna, gdzie można naprędce przyrządzać pokarmy bez rozpalania ognia.
Kuchenka gazowa ma wiele zalet, zajmuje mało miejsca, nie daje dymu i gotowanie odbywa się szybko i czysto.
Do kuchni gazowej najlepiej nadają się naczynia aluminiowe
[hasła pokrewne: kanabidiol, ośrodek terapii uzależnień nfz, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[hasła pokrewne: dentysta na nfz gdańsk, olx rawa maz, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]