Napary na dolegliwości

width=300Napary sporządza się z suszonych lub świeżych kwiatów i liści, które zalewane są wrzącą wodą i zaparzane. Wspomagają trawienie, wzmacniają odporność, zwalczają przeziębienie oraz infekcje dróg oddechowych.

  • Napar przeciwko niestrawności

Łyżkę mieszanki ziół: piołun, liść mięty, ziele krwawnika, korzeń omanu zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 10 min. Pijemy pól szklanki przed jedzeniem.

  • Zielona herbata z cytryną i miodem przy biegunce

2 łyżeczki zielonej herbaty zalewamy gorącą wodą (temp. ok. 80 st. C) i parzymy pod przykryciem ok. 3 min. Przecedzamy i po przestudzeniu dodajemy 1 łyżeczkę miodu i 1 łyżeczkę soku z cytryny. Pijemy małymi łyczkami.

  • Napar na odporność

50 g ziół: majeranek, owoce anyżku, owoce kminku, owoce głogu i kwiat dziewanny zalewamy szklanką wrzącej wody. Parzymy pod przykryciem 15 min.

  • Napar na infekcję górnych dróg oddechowych

Łyżkę czystka i kilka goździków zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 10 min. Odcedzamy i pijemy małymi łyczkami. Dla smaku można dodać kawałek skórki pomarańczowej i kory cynamonu. Taki napar działa antywirusowo i antybakteryjnie.

  • Napar na grypę

Łyżkę mieszanki: kwiaty czarnego bzu, kwiaty lipy, wiązówki błotnej, mocznicy, arcydzięgla, lubczyku, owoców maliny i głogu zalewamy szklanką wrzątku, przykrywamy i odstawiamy na 3 godziny. Przecedzamy i pijemy szklankę przed każdym posiłkiem 3 razy dziennie przez maksymalnie 12 dni. Taki napar działa przeciwzapalnie, obniża gorączkę i ułatwia odkrztuszanie.
[przypisy: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Procesy rozkładowe w tłuszczach zależą od rozkładu biochemicznego i chemicznego

Procesy rozkładowe w tłuszczach zależą od rozkładu biochemicznego i chemicznego.
Procesy biochemiczne zależą od obecności lipaz pochodzących z surowca lub bakterii.
W tłuszczu przechowywanym w niskiej temperaturze aktywność lipaz maleje, lipazy niszczy całkowicie ogrzanie do około 1601°C.
W czasie rozkładu biochemicznego powstają kwasy tłuszczowe, glicerol.
Z kwasów tłuszczowych tworzą się następnie ketokwasy i metyloketony, które mają bardzo nieprzyjemny zapach.
Rozkład chemiczny następuje wskutek dołączania do wiązań podwójnych nienasyconych kwasów tłuszczowych tlenu, utlenieniu temu podlegają w mniejszym stopniu i kwasy nasycone.
Na szybkość utleniania tłuszczów wpływa światło, najsilniej promienie o długości fali 6Mo: 6500 A także podwyższenie ciepłoty, niektóre metale (miedź, żelazo) przyspieszają reakcję utleniającą.
2.
JAJKA Jajka są bardzo cennym produktem spożywczym.
Jajko kury waży około 50 g, z tego 6 g przypada na skorupę, 29 g na białko, 15 g na żółtko.
Wartość kaloryczna jajka wynosi 70 kal.
Jajko zawiera wodę, białka, tłuszcze, lecytynę, węglowodany, z soli mineralnych fosfor, żelazo, wapń, witaminy A, B1, B2, D, biotynę.
Żółtko jest bogate w witaminy A i B2.
Z ciał mineralnych zawiera jajko także siarkę.
Białka w jajku są wysokiej wartości, owałbumina w białku jaj i owowitelina w żółtku, owowitelina jest fosforoproteidem.
Tłuszcz jaj jest zawarty w żółtkach.
Żółty kolor żółtka zależy od ksantofilu i zeaksantyny.
Żółtko zawiera więcej ciał stałych, a mniej wody niż białko.
Wartość odżywcza jaj jest wysoka; dostarczają one białek o wysokiej wartości biologicznej, a tłuszcz jest w postaci łatwo przyswajalnej.
Jajka są też ważnym źródłem soli mineralnych i witamin.
Żółtko jajka zawiera więcej substancji odżywczych niż białko.
Żółtko jaj z powodu zawartości żelaza jest też cennym środkiem odżywczym dla małych dzieci i uzupełnia dietę mleczną.
Strawność jaj zależy w dużej mierze od tego, w jakiej postaci zostały one podane.
Białko jaja ścina się w temperaturze + 65°C, białko żółtka w + 75°C.
W postaci surowej jaja mogą przejść przez przewód pokarmowy nie zmienione, dopiero w jelicie grubym następuje gnicie.
W przypadkach niedostatecznej ilości kwasu solnego w żołądku jajko może nie zostać strawione, np.
jaja na twardo wymagają do strawienia dużych ilości soku żołądkowego, dlatego dla ułatwienia ich strawienia można je drobno posiekać.
Jajka są najlepiej trawione i przyswajane w potrawach mącznych, np.
w lanych kluskach, lub jako żółtko w zupie, w mleku.
Witaminy mieszczą się prawie wyłącznie w żółtku, według MacColluma w gotowanym żółtku zostają zachowane witaminy A i D, ugotowanie do 4 min (w temp
[patrz też: pojemnik na odpady medyczne, trabekuloplastyka, reishi zarodniki ]
[przypisy: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Mięso pierwszych gatunków zawiera dużo pełnowartościowego białka (mało kolagenu i elastyny)

Mięso pierwszych gatunków zawiera dużo pełnowartościowego białka (mało kolagenu i elastyny), mało tkanki łącznej.
Mięso pośledniejszych gatunków zawiera mniej białek pełnowartościowych i większy odsetek tkanki łącznej.
Jak już wspomniano, mięso tego samego zwierzęcia ma rozmaite właściwości zależnie od stanu utuczenia zwierzęcia oraz okolicy ciała – zwierzęcia, z jakiej pochodzi.
I tak np.
mięso wołowe może się znacznie różnić, co do zawartości białka i tłuszczu zależnie od stanu utuczenia zwierzęcia.
Do celów spożywczych używa się też tzw.
podrobów, należą tu: wątroba, nerki, serce, mózg, trzustka, płuca, śledziona, grasica, język.
Narządy te mają dość dużą wartość odżywczą ze względu na zawartość białek, związków mineralnych i witamin.
Należy jednak pamiętać, że wiele z tych narządów wyzwala w czasie trawienia znaczne ilości kwasu moczowego, a serce i nerki z powodu swej zbitej konsystencji nie są łatwo strawne i powinny być spożywane tylko przez tych, którzy mają wydolny przewód pokarmowy.
Największą wartość odżywczą ma wątroba ze względu na zawartość pełnowartościowych białek, znacznej ilości związków mineralnych (żelazo, miedź)i witamin (A, B1, B2, K).
Serce zawiera sporo witaminy B, i niacyny, nerki, zawierają żelazo i witaminę A, śledziona – żelazo, grasica jest bogata w fosfor, mózg jest źródłem fosforu i związków tłuszczowych.
Niewielką stosunkowo wartość odżywczą mają płuca (duży odsetek wody).
W skład wielu podrobów, (płuca, ozór, śledziona, wymiona) wchodzi dużo tkanki łącznej, która podczas gotowania daje żelatynę (z kolagenu).
Narządy te stanowią, więc dobry surowiec do przyrządzania galaret.
Do celów spożywczych używamy także niekiedy krwi, która zawiera duże ilości białka i jest cennym środkiem odżywczym.
Z powodu wysokiej zawartości wody krew ulega jednak szybko gniciu, Krwi używamy głównie do wyrobu kiełbas, wędlin.
Z jelit i żołądków z dodatkiem tłuszczu i majeranku przyrządza się potrawę zwaną flaki.
Kości zawierają: składniki mineralne, kolagen i tłuszcz.
Kości zwierząt młodych zawierają więcej tłuszczu i kolagenu niż kości zwierząt starych.
Wskutek dłuższego gotowania kolagen oraz część tłuszczu przechodzą do roztworu, co ma znaczenie przy przygotowywaniu zup na kościach.
Szpik zawiera znaczne ilości tłuszczu, lecytynę, cholesterol oraz ciała białkowe.
Najczęściej spożywamy mięso wołowe: jest ono smaczne, nietłuste, może być przygotowane w rozmaitych postaciach.
Baranina jest smaczna, ale znacznie tłustsza, wieprzowina zawiera tłuszcz rozmieszczony między włóknami mięśniowymi, a nie w oddzielnych skupieniach, jak u wetu, i dlatego mięso wieprzowe jest trudniej strawne niż inne gatunki mięsa
[patrz też: kuracje nfz, prl badanie cena, pojemnik na odpady medyczne ]
[podobne: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Zboże to jest obecnie mało uprawiane i używane raczej na paszę oraz do wyrobu kasz i grysiku

Zboże to jest obecnie mało uprawiane i używane raczej na paszę oraz do wyrobu kasz i grysiku.
Z prosa wyrabia się znaną kaszę jaglaną.
Jęczmień (Hordeum vuLgare).
Jest pewnie pierwszym zbożem spożywanym przez ludzi.
Znano go już w zamierzchłej starożytności, w Egipcie opisano już w 2400 r przed naszą erą, gdzie uważano go za dar bogini Izydy.
Jęczmień był też poświęconym ziarnem w Grecji, używanym do ofiar.
Cymbrowie wyrabiali chleb z jęczmienia.
Jęczmień łatwo przystosowuje się do rozmaitych temperatur, dlatego spotykamy go w Afryce, jak też i w północnej Europie, rośnie i na glebie mało urodzajnej.
Chleb wyrabiany z jęczmienia jest niesmaczny.
Obecnie używa się jęczmienia, jako zboża pastewnego, a także do wyrobu piwa i alkoholu oraz kasz.
Gryka.
Roślina ta należy do rdestowatych.
Pochodzi z Azji Środkowej, w Europie była już znana w XV w.
Z gryki otrzymujemy mąkę i kaszę.
Mąka jest rzadko używana, natomiast kasza ma dość licznych zwolenników.
Ryż (Gryza sativa).
Ryż jest znany ludziom od dawna.
W Indiach jest uprawiany od przeszło 5000 lat, w Chinach był znany na 3000 lat przed naszą erą.
W Europie rozpoczęto hodować ryż w pierwszej połowie XVI w.
W XVII w.
przeniesiono ryż do Ameryki (delta Missisipi).
Obecnie ryż jest hodowany w wielu krajach – w Chinach, Japonii, Indiach, na Jawie, w Syjamie, Birmie, Egipcie, w Europie – w Hiszpanii.
Ryż należy do najbardziej rozpowszechnionych roślin uprawnych, 1/3 ludności na ziemi żywi się ryżem.
Dla wielu ludów Azji ryż jest tym, czym chleb i ziemniaki dla ludów europejskich.
Ryż zawiera dużo skrobi, ale jest ubogi w białko, tłuszcze i sole mineralne.
Skrobia (około 76 %) znajduje się pod postacią małych łatwo strawnych ziarenek.
Podczas gotowania ryż wchłania duże ilości wody.
Według Atwatera i Wooda gotowany ryż zawiera 52% wody, 5% białka, 0,1 % tłuszczu, 41,9 % węglowodanów, 0,3 % związków, mineralnych.
Ryż jest pokarmem dobrze przyswajalnym i daje bardzo mało odpadków.
Przyswajalność i strawność ryżu rośnie wraz ze stopniem polerowania, ale tracąc łuski traci również i składniki witaminy B.
Z powodu małej zawartości białka, tłuszczu i związków mineralnych ryż nie powinien być jedynym źródłem pożywienia, jak to się zdarza w niektórych okolicach na Dalekim Wschodzie.
Ryż jest spożywany pod postacią sypkiej kaszy, legumin, jako dodatek do mięsa.
Z ryżu wyrabia się też napoje alkoholowe, jak arak oraz japoński napój sake (podobny do piwa).
Kukurydza (Zea mais).
Kukurydza była uprawiana w Meksyku już w czasach przedhistorycznych.
Z Europejczyków pierwszy zobaczył kukurydzę Kolumb w 1492 na Kubie, skąd przeniesiono kukurydzę do Hiszpanii
[patrz też: endometrium o cechach proliferacji, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, klinika laryngologii warszawa ]
[więcej w: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Miejscem otrzymywania soli mineralnych i witamin jest rynek, sklepik z zielenizną, mleczarnia i sad, nie zaś apteka

McCollum powiedział: Miejscem otrzymywania soli mineralnych i witamin jest rynek, sklepik z zielenizną, mleczarnia i sad, nie zaś apteka (cyt.
według Pewznerowej).
W warzywach spotykamy też rozmaite olejki eteryczne, fitoncydy (w czosnku, cebuli), barwniki, kwasy organiczne i glikozydy.
Rzodkiew zawiera glikozydy nadające jej ostry smak.
Są doniesienia, że w sokach jarzyn znajdują się zaczyny podobne do zaczynów soku żołądkowego i trzustkowego.
Sok cebuli ma rozszczepiać białko, sok kapusty – tłuszcze, szpinak i kapusta pobudzają wydzielanie żołądka, sok sałaty ma działać jak trypsyna trzustkowa (cyt.
według Pewznerowej).
Uwzględniając zapotrzebowanie organizmu ludzkiego oraz wymagania stawiane przez higienę odżywiania powinniśmy w jak naj szerszej mierze propagować uprawę jarzyn i ich spożycie.
Członek Akademii Leontowicz nazwał warzywa i owoce muzyką odżywiania (cyt.
według Edelsztajna).
W Rosji obszar pod uprawę jarzyn z 487000 hektarów w roku 1913 wzrósł do 1 587 000 hektarów w 1940.
W Polsce powierzchnia oddana pod uprawę warzyw wynosi 90 000 hektarów.
Przewidziany jest stopniowy wzrost obszaru przeznaczonego na warzywa do 160000-200000 hektarów (cyt.
według Potopouneza).
Najwięcej hoduje się u nas kapusty, następnie buraków, brukwi i marchwi.
Największe ośrodki naszego warzywnictwa znajdują się w okolicach wielkich miast, jak Warszawa, Poznań, Szczecin.
Dużym ośrodkiem jest też Raciborz na Śląsku.
Ziemniaki (Solanum tuberosum).
Ziemniaki sprowadzone zostały do Europy w pierwszej połowie XVI Wieku z Peru i Boliwii.
Peter Martyr, pisarz współczesny Kolumbowi, pisze 13.
IX.
1493 roku do arcybiskupa Grenady, że Kolumb odkrył wyspę Hispaniolę, której mieszkańcy odżywiają się korzeniami oraz owocami rosnącymi pod małymi krzaczkami, gdy owoce te dojrzewają, wykopuje się je z ziemi.
Z końcem XVI wieku ziemniaki były znane już nie tylko w Hiszpanii, ale i Anglii.
Przez długie okresy nie uważano ziemniaków za dobry środek odżywczy i odnoszono się do nich nieufnie.
Fryderyk II zmuszał ludność do sadzenia ziemniaków przy •pomocy wojska.
Jędrzej Kitowicz opisując zwyczaje za panowania Augusta III pisze: Długo Polacy brzydzili się kartoflami, mieli je za szkodliwe zdrowiu, a nawet niektórzy księża wmawiali w lud prosty takową opinię.
Powoli jednak hodowla ziemniaków rozpowszechniła się w Polsce.
Na końcu panowania Augusta Il kartofle znajome były w Polsce, w Litwie i na Rusi (Kitowicz).
Obecnie ziemniaki obok zboża i mięsa stanowią jeden z podstawowych produktów żywnościowych.
W 1938 produkcja ziemniaków na świecie dała ponad 180 milionów ton (według Godyckiego)
[patrz też: pojemnik na odpady medyczne, stomatolog ursynów, kanabidiol ]
[patrz też: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Soja obfituje również w enzymy: spotykamy tu amylazę

Soja obfituje również w enzymy: spotykamy tu amylazę, diastazę, proteazy, oksydazy i peroksydazy.
Jeden kg soi dostarcza aż 4660 kalorii.
OWOCE Owoce stanowią jeden z naj dawniejszych pokarmów człowieka.
Mimo to do niedawna uważano je tylko za dopełnienie pożywienia zasadniczego – chleba, mięsa, mleka, Dopiero w bieżącym stuleciu po poznaniu roli witamin, soli mineralnych, wahań w równowadze kwasowo-zasadowej zrozumieliśmy, że owoce są również niezbędnym składnikiem naszego pożywienia, składnikiem, bez którego niemożliwe jest zachowanie zdrowia.
Od tego czasu datuje się też i rozwój sadownictwa.
W ciekawej tej dziedzinie ogromne zasługi położył uczony i sadownik radziecki J.
W.
Miczurin (1865-1935), który udowodnił, że właściwości roślin są zmienne zależnie od wpływów klimatu, gleby i krzyżowania i że człowiek może dowolnie kierować rozwojem roślin.
Można powiedzieć, że Miczurin zreformował przyrodę i nadał biologii nowy, płodny w odkrycia kierunek.
Samych nowych odmian drzew i krzewów owocowych wyhodował uczony radziecki ponad 300, wyhodował on nowe odmiany drzew owocowych odporne na mróz.
Dzięki zrozumieniu znaczenia owoców i wyzyskaniu odkryć Miczurin nastąpił w ZSRR ogromny rozwój sadownictwa także daleko w okolicach wschodnich i północnych, gdzie poprzednio wcale ich nie było.
W naszym kraju stoją przed sadownictwem wielkie zadania, nie mamy, bowiem dostatecznej ilości drzew owocowych.
Współczesna nauka o odżywianiu kładzie wielki nacisk na harmonijny udział w naszym pożywieniu wszystkich niezbędnych pokarmów, a więc także jarzyn i owoców.
Owoce są źródłem witamin, wody i węglowodanów, kwasów organicznych i składników mineralnych.
Z zasady są one ubogie w białko tłuszcze.
Niektóre z owoców mają dość znaczną wartość energetyczną, np.
znaczne ilości tłuszczu spotykamy w orzechach.
Owoce należą do ziemiopłodów, które chronią nas przede wszystkim przed zgubnym dla naszego organizmu brakiem witamin (zwłaszcza wit.
C) oraz soli mineralnych.
Zasadniczym składnikiem owoców jest woda.
Owoce średnio zawierają około 85 % wody, melon – aż 90 %, mało wody zawierają kasztany.
Woda odgrywa zasadniczą rolę w rozmaitych procesach przebiegających w organizmie, bo większość reakcji chemicznych jest niemożliwa bez udziału wody.
Woda rozrzedza pokarm i ułatwia dostęp i działanie sokom trawiennym.
Owoce pobudzają też wydzielanie soków trawiennych, brak płynów w stolcu powoduje zatrzymywanie się kału w jelitach.
Soki pewnych owoców mają działanie bakteriobójcze: sok cytryn np.
zabija pałeczki duru i gronkowce w ciągu 5 minut, meningokoki po 15 minutach, pałeczki błonicy po 20 minutach; te właściwości antyseptyczne soku cytrynowego znajdują zastosowanie przy leczeniu rozmaitych spraw zapalnych i zakaźnych jamy ustnej i gardła
[patrz też: kanabidiol, leki bez recepty wykaz, gastroskopia łódź ]
[podobne: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Poziomki zawierają około 5,8 % lewulozy

Poziomki zawierają około 5,8 % lewulozy, 89 % wody, ślady jodu, kwas jabłkowy i cytrynowy, związki potasowe oraz spore ilości błonnika.
Cytryniany i jabłczany wywierają działanie czyszczące, co łącznie z zawartym błonnikiem tłumaczy korzystne działanie poziomek w atonii jelit, poleca się je także chorym na wątrobę, w plethora abdominalis, w dnie.
Jak wiadomo, sławny botanik szwedzki Linneusz wyleczył się w roku 1750 z ciężkiego napadu dny za pomocą kuracji poziomkowej.
Poziomki zawierają znaczne ilości węglanu potasu, który zmniejsza kwaśność soków ustroju.
Według Linossiera siła alkalizująca 1 kg poziomek odpowiada 9 g sody.
Poziomki wywołują jednak dość często objawy uczulenia.
Maliny są ubogie w białko i węglowodany, zawierają około 83 % wody, 0,9 % białka, 5 % węglowodanów, 100 g malin dostarcza 24 kalorii.
Maliny są polecane chorym na cukrzycę, chorym na nerki i choroby reumatyczne, napary z malin podaję się w celach napotnych.
Migdały.
Ojczyzną migdałów jest pewnie Syria.
Migdał odznacza się małą zawartością wody (5 %), dużą zawartością tłuszczu (53,95 %) oraz białka (20,5 %) i wapnia (247 mg %).
100 g migdałów dostarcza 580 kalorii.
Już dawno wiedziano, że niedojrzałe migdały zawierają substancje trujące (związki cyjanowe).
Migdałów używa się zwykle w cukiernictwie.
Chleb świętojański (Fructus Ceratoniae).
Są to owoce drzewa rosnącego na wybrzeżach Morza Śródziemnego.
Owoce drzewa świętojańskiego zrywa się niedojrzałe i następnie suszy na słońcu.
Orzechy (Nuces) zawierają zdatne do spożycia jądro zamknięte w twardej pokrywie.
Na ogół są mało używane, chociaż zawierają sporo ciał odżywczych.
Orzechy w przeciwieństwie do owoców zawierają mało wody, a dużo tłuszczów i białka oraz ciał mineralnych, są ubogie w witaminy A i C, ale zawierają sporo witaminy B2.
Orzechy laskowe zawierają: 3,9 % białka, 18,2 % tłuszczu, 5,4 % węglowodanów, 100 g orzechów laskowych dostarcza 201 kalorii.
Orzechy włoskie zawierają: 4,5 % białka, 19,3 % tłuszczu, 4,7 % węglowodanów, 100 g orzechów włoskich dostarcza 211 kalorii.
Orzechy są bardzo dobrym źródłem witaminy B.
Według Pewznerowej orzeszki ziemne rosnące na Krymie i w Uzbekistanie zawierają do 2400 mg% witaminy B1, 300 mg% witaminy B2, 13 mg% kwasu nikotynowego i 2,4 mg % kwasu pantotenowego.
Na ogół orzechy są uważane za ciężko strawne, należy je żuć dokładnie.
Czarne jagody rosną w lasach polskich dość obficie, zwłaszcza w borach sosnowych i sosnowo – świerkowych.
Czarna jagoda dojrzewa w naszym klimacie od początku czerwca przez lipiec, a nawet w pierwszej połowie sierpnia
[hasła pokrewne: powiekszanie ust wroclaw, tolerancja pokarmowa, pojemnik na odpady medyczne ]
[hasła pokrewne: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Miód zawiera też olejki eteryczne

Miód zawiera też olejki eteryczne, pobudzające wydzielanie żółci, soku żołądkowego i jelitowego, toteż zrozumiały jest jego korzystny wpływ na zaburzenia trawienia.
Należy pamiętać, że miód zawiera również inhibinę (wydzielaną przez pszczoły), która ma działanie bakteriobójcze, a ponadto znajdujące się w miodzie zaczyny (diastaza, inwertaza) ułatwiają trawienie.
W nieżytach górnych dróg oddechowych miód (zwłaszcza z mlekiem) działa lekko wykrztuśnie, łagodzi kaszel, hamuje rozplem bakterii.
Jak wynika z tego krótkiego przeglądu, miód może być stosowany w celach leczniczych w rozmaitych chorobach.
Spróbujemy tu zebrać najważniejsze elementy działania miodu.
Pobudzenie łaknienia zależy od kwasów organicznych i olejków eterycznych – pobudzenie przemiany materii następuje głównie wskutek działania oligoelementów, ciał aromatycznych i zaczynów.
W związku z powyższym następuje wzrost napięcia tkanek, pobudzenie tworzenia się krwi i przyrost wagi.
Przyrost wagi zależy też częściowo od dostarczenia organizmowi znacznej ilości łatwo przyswajalnych węglowodanów, które są cukrami prostymi i nie muszą być, jak cukier buraczany, rozkładane przed wessaniem przez zaczyny trawienne.
Miód wywiera tęż wpływ na florę bakteryjną, ograniczając jej rozwój wpływa również pomyślnie na czynność wątroby i wzmaga w niej zawartość glikogenu.
Leczniczy wpływ miodu na rany przypisywany jest głównie działaniu osmotycznemu, dzięki któremu z rany zostają wypłukane bakterie i cząsteczki obumarłe, pewne znaczenie ma pewnie też inhibina.
Działanie lecznicze miodu opiera się, więc na działaniu rozmaitych związków farmakologicznych pochodzących z roślin i na obfitej zawartości łatwo przyswajalnych węglowodanów.
Miód można spożywać rozmaicie – jako dodatek do chleba, z mlekiem, do wyrobu pierników, do przyprawiania surówek i sałatek owocowych.
GRZYBY Grzyby stanowią od dawna produkt spożywczy.
Zawierają one dużo wody (ponad 80 % i dlatego szybko psują się), ciała mineralne, tłuszcze oraz znacznie więcej związków azotowych niż owoce i jarzyny.
Jednakże około 30% związków-białkowych znajdujących się w grzybach nie zostaje przyswojonych przez organizm człowieka.
W grzybach spotykamy też glikogen, mocznik, związki aromatyczne, lipochromy, kwasy organiczne, kwas moczowy, alkaloidy, brak jest chlorofilu i skrobi.
Z witamin najczęściej zawierają grzyby witaminę E1.
Witamina C występuje tylko w śladach.
Kurki i borowiki zawierają prowitaminę D.
Ścianki komórek grzybów zawierają związek podobny do nierozpuszczalnej chityny, utrudnia to dostęp sokom trawiennym i dlatego grzyby są trudno strawne
[podobne: endometrioza po cc, stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw ]
[hasła pokrewne: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Piwo znane było ludziom od niepamiętnych czasów

Piwo znane było ludziom od niepamiętnych czasów.
Już Egipcjanie wyrabiali piwo z niedopieczonego chleba jęczmiennego, który zalewali w naczyniach wodą.
W tych warunkach następowała fermentacja i po odcedzeniu otrzymywano rodzaj piwa.
Piwo znane było i w dawnej Polsce – wspomina o, nim Długosz.
Obecnie piwo jest napojem otrzymywanym ze słodu jęczmiennego, chmielu, drożdży i wody w wyniku fermentacji alkoholowej.
Zależnie od rodzaju fermentacji otrzymuje się piwo mało i wysoko przefermentowane.
Piwo zawiera przeważnie od 3-6 % alkoholu, jasne otrzymuje się przy użyciu słodu wysuszonego, ciemne przy użyciu słodu przypalonego.
Piwo ma pewną wartość odżywczą: 100 ml piwa daje 42 kalorie.
Spożycie piwa w ostatnich czasach u nas wzrasta.
Piwo jest przyjemnym orzeźwiającym napojem o pewnej wartości odżywczej, zawiera ono stosunkowo mało alkoholu, a używane w miarę wywiera korzystny wpływ na organizm.
Nadmierne używanie piwa wiedzie do otyłości, obciąża układ krążenia.
Rozsądne i umiarkowane użycie napojów alkoholowych może znaleźć zastosowanie także i w celach leczniczych.
Można celowo stosować napoje alkoholowe w kuracjach tuczących.
Poprawiają one nastrój i łaknienie, a tym samym mogą polepszyć przyjmowanie pokarmów, alkohol w niewielkim stężeniu pobudza też wydzielanie soków trawiennych, w cukrzycy można podawać nie cukrzone wina musujące.
Niewielki dodatek trunków ułatwia spożycie posiłków bogatych w tłuszcze.
Przy nadkwaśności często dobrze działają niewielkie ilości czerwonego wina, także w przewlekłych nieżytach jelitowych często pomyślny wpływ uzyskuje się za pomocą win czerwonych, zawierających garbniki, natomiast wina białe i kwaśne działają szkodliwie w nadkwaśności.
Chorzy na cukrzycę nie powinni pić likierów, wódek oraz piwa, dolegliwości z powodu guzów krwawicowych odbytu nasilają się znacznie po alkoholu, nie wolno też podawać napojów alkoholowych w schorzeniach nerek oraz układu nerwowego.
Kwas chlebowy jest szeroko używany zwłaszcza w ZSRR, gdzie stanowi rodzaj napoju narodowego.
Wyrabiany jest ze słodu jęczmiennego i żytniego.
Może być sporządzony sposobem nastrojowym (chałupniczym) lub zacierowym (podobnym jak warzenie piwa).
W czasie przyrządzania zachodzi fermentacja drożdżowa i mleczno-kwaśna.
Kwas chlebowy jest to płyn kwaśno-słodki, orzeźwiający, pieniący się (zawiera C02 wskutek fermentacji alkoholowej).
Zawartość kwasu mlekowego powinna nie przekraczać 0,4 %, alkoholu 1,5 %, czasami dla barwy i aromatu dodaje się mięty, palonego cukru.
Przy dłuższym przechowywaniu kwas chlebowy nabiera nieprzyjemnego smaku wskutek rozwoju fermentacji octowej
[patrz też: laryngolog na nfz poznań, dentica, endometrioza po cc ]
[więcej w: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]

Zachowanie odpowiedniej higieny w kuchni

Zachowanie odpowiedniej higieny w kuchni, sposób przyrządzania i podawania pokarmów ma zasadnicze znaczenie dla zachowania zdrowia i zdolności do pracy.
NACZYNIA STOŁOWE I KUCHENNE – ICH WPŁYW NA ZDROWIE KONSUMENTÓW Naczynia stołowe są wyrabiane z gliny, fajansu (naczynia gliniane pokryte polewą), porcelany.
Szkło jest także dobrym materiałem do wyrobu naczyń stołowych, niepoddającym się działaniu zasad i kwasów.
Naczynia gliniane, fajansowe, porcelanowe i szklane są bezpieczne dla zdrowia, niebezpieczna natomiast może być glazura powlekająca naczynia gliniane i fajansowe.
Warstwa izolująca musi być trwała i nie wchodzić w reakcje chemiczne ze związkami w pokarmach; nie może ona przekazywać pokarmom toksycznie działających związków metali.
Naczynia ceramiczne (gliniane, fajansowe, porcelanowe) powlekamy glazurą, która czyni je nieprzepuszczalnymi dla wody, nadaje gładkość i połysk.
Glazury mają dość wysoki punkt topliwości, natomiast tanie gatunki glinek wymagają stosowania łatwo topiących się glazur, gdyż naczynia te wypalane w zbyt wysokiej dla nich temperaturze ulegają zniekształceniu.
Aby zmniejszyć punkt topliwości glazury, dodaje się do niej tlenków ołowiu (PbO i Pb30), co pozwala na zaoszczędzenie paliwa i użycie tańszych gatunków glinki.
Jeśli do wyrobu glazury użyje się zbyt dużych ilości ołowiu, to nie zostaje on związany przez krzemiany w czasie procesu wypalania.
Podobnie i nieprawidłowe wypalanie może sprawiać, że ołów nie zostanie związany całkowicie.
W obu wypadkach ołów może następnie przechodzić do zawartych w tych naczyniach środków spożywczych, zwłaszcza, jeżeli zawierają one kwasy organiczne.
Naczynia kuchenne i stołowe nie mogą być też chropowate i porowate, gdyż utrudnia to oczyszczenie ich od resztek pokarmu, a w drobnych szczelinach rozwijają się bakterie.
Naczynia muszą być wyrabiane z trwałego materiału, gdyż odpryski (zwłaszcza emalii i glazury) mogą trafiać do środków pokarmowych i stwarzać niebezpieczeństwo dla spożywcy.
Naczynia szklane nie powinny mieć plam i pęcherzy powietrznych, gdyż wady te czynią szkło kruchym i wrażliwym na wpływy termiczne.
Naczynia kuchenne sporządza się z rozmaitych metali.
Niektóre metale, jak miedź, ołów, cynk, mogą być niebezpieczne dla zdrowia.
Rozmaite pokarmy zawierają kwasy organiczne, czasem też bakterie powodują powstawanie związków, które w czasie gotowania lub przechowywania pokarmów w nieprawidłowo wyrabianych naczyniach powodują przechodzenie metali do pokarmu ze ścianek naczyń i łączą się z kwasami tworząc trujące sole.
Dotyczy to zwłaszcza miedzi i cynku
[hasła pokrewne: ośrodek terapii uzależnień nfz, leki bez recepty wykaz, kardiolog dziecięcy warszawa nfz ]
[więcej w: gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku, leki bez recepty wykaz ]