Mleko skondensowane

Mleko skondensowane.
Mleko skondensowane jest to mleko krowie, z którego usunięto w znacznej ilości wodę przez parowanie pod zmniejszonym ciśnieniem i przy użyciu ciepła, objętość mleka zmniejsza się przy tym do mniej więcej 1/3 objętości.
Rozróżniamy 3 rodzaje mleka skondensowanego: 1) niesłodzone skondensowane mleko pełne; 2) słodzone skondensowane mleko pełne; 3) słodzone skondensowane mleko zbierane.
Słodzone skondensowane mleko zbierane jest ubogie w tłuszcz i nie powinno być używane, jako główny środek odżywiania dzieci.
Ciekawe, że mleko skondensowane jest lepiej trawione i przyswajane niż zwykłe pełne świeże mleko krowie być, może zależy to od pewnych zmian chemicznych, którym podlega kazeina w czasie kondensowania.
Mleko kondensowane powinno być naświetlane lampą kwarcową, wapń i fosfor jest w nim zawarty w dostatecznej ilości, natomiast w niedostatecznej – witamina C.
Pewne niebezpieczeństwo kryje się w tym, że ogrzewanie stosowane przy kondensacji nie zabija wszystkich drobnoustrojów, zwłaszcza odporniejszych na działanie temperatury.
Kefir, kumys, jogurt.
W niektórych krajach wschodnich oprócz bakterii kwasu mlekowego do mleka dodawano pewne gatunki grzybków i z mleka rozmaitych zwierząt otrzymywano napoje o swoistych właściwościach smakowych, zapachu i konsystencji.
Napojów tych używały od niepamiętnych czasów narody pasterskie i koczownicze.
Najbardziej znanymi z tych napojów są tu kefir, kumys i jogurt.
Znane są i inne podobne napoje, jak aj ram, mazun, leben, gioddu, orian.
Kefir (od słowa tureckiego kef – zdrowie) powstaje po dodaniu do mleka przegotowanego lub pasteryzowanego tzw.
grzybków kefirowych (zawierają one rozmaite drobnoustroje i drożdże).
Pod wpływem grzybków kefirowych otrzymujemy zakwaszone mleko, w którym z cukru mlekowego tworzy się także alkohol i dwutlenek węgla, a białko mleka ulega częściowo peptonizacji.
Zależnie od stopnia dojrzewania kefir może-być słaby (jednodniowy), średni (dwudniowy) i mocny (trzydniowy).
W kefirze 3-dniowym mamy największą ilość alkoholu, kwasu mlekowego i ciał peptonowych, natomiast zawartość cukru mlekowego w kefirze 3-dniowym jest znacznie mniejsza niż w kefirze 2-dniowym.
W kefirze słabym zawartość alkoholu wynosi- 0,2 %, w średnim – do 0,4 %, w mocnym – do 0,6 %.
Kefir ma słodko kwaśny orzeźwiający smak, jest dobrze przyswajany przez organizm, pobudza łaknienie i wydzielanie gruczołów trawiennych.
Kefir 1-dniowy działa lekko przeczyszczająco, kefir 3-dniowy ma właściwości zapierające.
Kefir 1-dniowy zalecamy osobom ze skłonnością do zaparcia, 3-dniowy bywa stosowany w przewlekłych nieżytach jelitowych
[przypisy: endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne, austeria sławków ]
[podobne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Przez miano mięsa w ścisłym tego słowa znaczeniu rozumiemy mięśnie zwierząt rzeźnych

Przez miano mięsa w ścisłym tego słowa znaczeniu rozumiemy mięśnie zwierząt rzeźnych, w szerszym także mięśnie dziczyzny, drobiu, wreszcie narządy wewnętrzne, jak wątroba, nerki, płuca, serce (tzw.
podroby).
Innymi słowy są to wszystkie przeznaczone do spożycia, a więc jadalne części zwierząt ciepłokrwistych, niepoddane żadnym energiczniejszym zabiegom poza chłodzeniem lub poddane pewnym zabiegom, które jednak nie zmieniają zasadniczej właściwości mięsa (suszenie, solenie, marynowanie).
Właściwe mięso składa się z włókien mięśniowych, tkanki łącznej i tłuszczu.
Włókienka mięśni szkieletowych mają poprzeczne prążkowanie, kształt walcowaty, a średnica ich waha się od 10-100 mikronów.
Wiązki włókien mięśniowych w rozmaitych gatunkach mięsa mają różną długość niekiedy są one krótkie, jak np.
w mięśniach piersi kury, lub długie, jak w nodze raka.
Im, krótsze są włókna, tym są łatwiej strawne.
Części mięsa z długimi włóknami należy przed spożyciem przeciąć w poprzek w kilku miejscach.
Z zewnątrz włókno mięśniowe ma otoczkę zwaną sarkolemmą, w środku zawiera cieniutkie włókienka zwane miofibryllami.
Miofibrylle stanowią około 30 % mięśni i składają się z odcinków izotropowych, co warunkuje powstanie tzw.
poprzecznego prążkowania.
Ścianki włókien mięśniowych są zbudowane ze związków białkowych (elastyna), międzywłókienkowa tkanka łączna zawiera kolagen, który podczas gotowania przechodzi w żelatynę.
Im starsze zwierzę i im więcej pracowało, tym grubsze stają się ściany włókien i grubsza staje się tkanka łączna.
Dlatego mięso zwierząt starych i roboczych jest twarde, łykowate i trudno strawne.
Włókna mięśniowe są otoczone jeszcze pewną warstwą tłuszczu – czasem występującego w znikomej ilości (np.
w mięsie kury), w innych razach w znacznych ilościach (mięso wieprzy, tłustych baranów, tuczonych gęsi).
Tłuszcz mięsa występuje w postaci glicerydów, głównie kwasu palmitynowego i stearynowego.
Duża zawartość tłuszczu zmniejsza strawność mięsa.
Zawartość włókien mięśniowych składa się z roztworu białka, soli i związków wyciągowych tworzących tzw.
sok mięsny.
Mięso jest niezwykle cennym produktem odżywczym właśnie z powodu wysokiej zawartości pełnowartościowego białka.
W skład białka mięsnego wchodzą albuminy, globuliny, nukleoproteidy, zawartość białka w mięsie waha się od 16-20 %.
Białko mięsa obfituje w niezbędne aminokwasy o wysokiej wartości biologicznej, potrzebne do budowy tkanek, wytwarzania hormonów, zaczynów.
Wartość białek mięsa jest większa niż białka roślinnego, które nie zawiera przeważnie wszystkich niezbędnych dla nas aminokwasów
[przypisy: kuracje nfz, trabekuloplastyka, kardiolog dziecięcy warszawa nfz ]
[przypisy: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Pałeczka duru rzekomego B oraz pałeczka Garmera w ciągu 48 godzin w ciepłocie

Pałeczka duru rzekomego B oraz pałeczka Garmera w ciągu 48 godzin w ciepłocie 14-180 mogą przeniknąć w głąb mięsa na 14 cm.
Mięso zepsute zmienia barwę, wydziela zgniły zapach, odczyn takiego mięsa staje się zasadowy.
Mięso zwierząt może zawierać zarazki z grupy Salmonella, toksyny jadu kiełbasianego, pasożyty, jak włośnie i wągry.
Zarazki z grupy Salmonella zawierają toksyny, które nie giną przy ogrzewaniu do 1200, nie niszczy ich także wędzenie, peklowanie.
Zakażenie włośniami następuje wskutek spożycia zakażonego mięsa wieprzowego.
Świnie zakażają się włośniami pożerając zdechłe szczury.
W mięsie wieprzowym trychiny znajdują się w otoczkach, które ulegają rozpuszczeniu w soku żołądkowym człowieka.
Uwolnione włośnie rozmnażają się i przechodzą do limfy i krwi, a następnie osiedlają się w mięśniach.
Ulubioną siedzibą włośni są mięśnie dobrze ukrwione i dużo pracujące, jak przepona, mięśnie języka i mięśnie oczne.
Wągry są to pewne stadia rozwojowe tasiemców pasożytujących w jelitach ludzi i zwierząt.
Najczęściej spotykamy wągry tasiemca samotnego lub przewierconego, w rybach spotykamy wągry bruzdogłowca szerokiego.
Dokładniejsze dane o chorobach spowodowanych przez spożycie zepsutego i zakażonego mięsa znajdzie czytelnik w rozdziale o zatruciach pokarmowych.
Wiadomości o konserwach są podane w rozdziale omawiającym sposoby przechowywania i utrwalania środków żywnościowych.
Drób.
Do drobiu zaliczamy kury, kaczki, indyczki, perliczki, gołębie.
Drób był od dawna towarzyszem człowieka, na 3000 lat przed naszą erą w Indiach i Chinach hodowano kury.
W chińskiej encyklopedii pochodzącej sprzed 100 lat przed naszą erą czytamy o walce kogutów, na pomnikach egipskich znajdują się rysunki gęsi i kaczek.
W VI-VII wieku drób ze Wschodu przedostaje się do Persji, a potem dalej na zachód do Grecji, gdzie kurę nazywano ptakiem perskim.
Mięso drobiu ma przeważnie białe zabarwienie, jest smaczne, delikatne i łatwo strawne.
Skład chemiczny mięsa zależy od jego jakości.
Według Koniga mięso chudej kury zawiera 19,72 % białka, 1,42 % tłuszczu, 1,27 % węglowodanów, 76,22 % wody, mięso kaczki 15,91 % białka, 45,59 % tłuszczu, 38,02% wody, mięso gołębia 22,14 % białka, 1,0 % tłuszczu i 75,10 % wody.
Poszukiwany jest drób młody, ponieważ mięso starych sztuk jest twarde i łykowate, gęsi i kaczki są najlepsze do 6 miesięcy.
Mięso drobiu ma mniej więcej taką samą wartość odżywczą, co mięso zwierząt rzeźnych, jak również podobną, zawartość białka.
Tłuszcz drobiu zawiera sporo wyższych kwasów tłuszczowych nienasyconych i dlatego dość prędko ulega rozkładowi, toteż po ubiciu drób należy przechowywać w niskiej temperaturze
[hasła pokrewne: austeria sławków, kanabidiol, kuracje nfz ]
[hasła pokrewne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Zakwas piekarski jest to kawałek ciasta pozostawiony z poprzedniego wypieku chleba

Zakwas piekarski jest to kawałek ciasta pozostawiony z poprzedniego wypieku chleba, w cieście tym fermentacja została wywołana przez drożdże, bakterie octowe i pałeczki kwasu mlekowego.
Podczas fermentacji wywołanej przez zakwas piekarski powstaje me tylko dwutlenek węgla i alkohol, lecz i kwas mlekowy.
Dlatego chleb przyrządzony na zakwasie ma lekko kwaskowaty smak, a poza tym czerstwieje wolniej.
Kwas mlekowy oddziaływa również na komórki otrąb w chlebach z mąki grubego przemiału i czyni je bardziej strawnymi.
Do wypieku chleba używa się gatunków mąki, które zawierają w odpowiedniej ilości tzw.
gluten.
Jest to mieszanina dwóch białek – gliadyny i gluteniny, związek ten ma właściwość wchłaniania wody i pęcznienia.
Zdolność pęcznienia glutenu zależy od zawartości gliadyny, rodzaje mąki, z których wypieczony chleb jest dobry, zawierają dużo gliadyny w glutenie.
Do takich gatunków należy mąka pszenna, której gluten zawiera dużo gliadyny.
Mąka żytnia zawiera już znacznie mniej gliadyny i chleb z niej nie jest tak pulchny i sprężysty jak z mąki pszennej, Białka jęczmienia i kukurydzy praktycznie nie zawierają gliadyny i nie można przyrządzić z nich ciasta na chleb.
W dobrze wypieczonym chlebie 2% objętości stanowi powietrze.
Sam chleb składa się w 39 % z wody, 5,15 % z węglowodanów, 6,3 % z białka, w 1 % z tłuszczu i 1 % ciał mineralnych.
W skórce chleba zawartość wody wynosi 10-20 %, w częściach miękkich nie powinna przekraczać 45 %.
W czasie pieczenia chleba zachodzą następujące zmiany: dwutlenek węgla zawarty w cieście rozpycha je i czyni porowatym, ciała białkowe ścinają się tworząc gąbczastą masę, ziarenka skrobi pękają, a na powierzchni chleba ulegają karmelizacji, jednocześnie następuje utrata wody.
Dobrze wypieczony chleb powinien być gładki, bez pęknięć, skórka powinna być średnio gruba, a miękisz elastyczny i bez zakalca.
Bochenki powinny być podłużne, niezbyt wielkie, gdyż inaczej podczas pieczenia w środku bochenka ciepłota nie osiąga dostatecznej wysokości i niektóre bakterie mogą wówczas przetrwać i stać się potem powodem zakażenia.
ChIeb nie może być uważany za pokarm pełnowartościowy.
Nie zawiera w dostatecznej ilości wszystkich aminokwasów potrzebnych do budowy tkanki, zawiera stosunkowo mało soli mineralnych oraz witamin.
Według Blocka i Bollinga dobowe zapotrzebowanie na aminokwasy u człowieka wynosi w gramach: lizyny 5,2, leucyny 9,1, izoleucyny 3,3, metioniny – cystyny 3,8, fenyloalaniny – tyrozyny 8,3, treoniny 3,5, tryptofanu 1,1, waliny 3,8, argininy 3,5, histydyny 2,0.
Natomiast chleb z pełnego ziarna pszenicy, według tych samych autorów, zawiera w 100 gramach następujące ilości aminokwasów: lizyny 0,24 g, leucyny 1,08 g, izoleucyny 0,41 g, metioniny – cystyny 0,41 g, fenyloalaniny – tyrozyny 0,81 g, treoniny 0,29 g, tryptofanu 0,08 g, waliny 0,41 g, argininy 0,28 g, histydyny 0,14 g
[podobne: stomatolog ursynów, leki bez recepty wykaz, kanabidiol ]
[hasła pokrewne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Jarzyna ta jest jedną z naj niezbędniejszych w naszym odżywianiu

Jarzyna ta jest jedną z naj niezbędniejszych w naszym odżywianiu.
Ma przyjemny smak, jest tania, zawiera witaminy (zwłaszcza karotynę) od 1900-6500 j.
m.
w 100 g i sole mineralne.
Marchew zawiera 86,7 % wody, 1,18 % związków białkowych, 6,42 % cukrów prostych, 1,67 % błonnika, 1,03 % soli mineralnych (w tym spory odsetek wapnia).
Z witamin oprócz karotenu znajdujemy witaminy Bi i C.
Sok z marchwi jest jednym z pierwszych pokarmów, jakie podajemy małym dzieciom.
Burak (Beta vulgaris).
Znamy rozmaite odmiany buraków: buraki pastewne i boćwina (buraki liściowe), które zawierają dużo błonnika, cukrowe o dużej zawartości węglowodanów oraz buraki ćwikłowe o znacznej ilości soli mineralnych i witamin.
Buraki cukrowe zawierają około 85 % wody, 1,6 % tłuszczu, 1,11 % związków mineralnych.
Cukier gronowy występuje w zmiennych ilościach, niektóre gatunki buraków zawierają go do 15 %.
Z witamin występują w burakach witaminy B i C, ze związków mineralnych – wapń (około 32 mg %) i żelazo (około 0,9 mg %).
Brukiew.
Jarzyna ta zawiera dużo wody – 88 % (więcej niż mleko).
Istnieje kilka odmian brukwi.
Smaczna jest brukiew szwedzka j żółta Hofmana.
Węglowodanów zawiera brukiew około 8%, w tym około 1,3 % błonnika i 1,0 % soli mineralnych.
Białko i tłuszcz znajdują się w brukwi jedynie w drobnych ilościach, wartość odżywcza brukwi jest więc niewielka, zawiera ona natomiast witaminę C (około 26 mg %).
Brukiew ma krótki okres wegetacji, może być więc sadzona w rejonach północnych.
Rzepa.
Rzepa należy do użytecznych warzyw, ale obecnie nie cieszy się takim wzięciem jak marchew czy buraki.
W dawnych czasach rzepa była szeroko stosowana, a uprawę jej zarzucono-w znacznej mierze od czasu wprowadzenia ziemniaków.
Kapusta (Brassica oleracea).
Istnieje wiele gatunków i odmian kapusty.
Kapusta głowiasta zawiera stosunkowo mało białka i węglowodanów, natomiast obfituje w związki mineralne (o działaniu zasadotwórczym).
Kapusta zwykła zawiera około 93 % wody, 1,5 % białka węglowodanów, 0,5 mg % wapnia, 1 mg % żelaza, prowitaminę A, witaminy Bi i C (te ostatnie w ilościach mniejszych niż kapusta włoska), 100 g tej kapusty dostarcza 26 kal.
Kapusta włoska zawiera 87 % wody 3,9 % białka, 4,5 % węglowodanów, 200 mg % wapnia, 2,5 mg % żelaza, spotykamy w niej również prowitaminę A, witaminy B1, C, 100 g kapusty włoskiej dostarcza 34 kalorii.
Duża zawartość błonnika sprawia, że kapusta jest dość trudno strawna, długo przebywa w żołądku i często powoduje wzdęcia.
Przy gotowaniu kapusty z zasady dodaje się obficie tłuszczu (przysłowiowy baran tłusty do kapusty), co jeszcze bardziej zmniejsza strawność tej jarzyny
[patrz też: lekarz po rosyjsku, dentica, pojemnik na odpady medyczne ]
[hasła pokrewne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Propektyny występują obficie w niedojrzałych owocach

Propektyny występują obficie w niedojrzałych owocach.
W czasie dojrzewania pod działaniem enzymów następuje hydroliza do pektyn, które w dalszym ciągu rozkładają się do kwasów pektynowego i alkoholu metylowego.
Wskutek przejścia nierozpuszczalnych propektyn w rozpuszczalne pektyny owoce w czasie dojrzewania stają się miękkie.
Związki pektynowe wzmagają krzepliwość krwi, kwas glikutonowy – zawarty w związkach pektynowych przyspiesza tworzenie śluzu jelitowego zawierającego ferment lizozym, związek rozpuszczający bakterie chorobotwórcze, w jelicie.
Związki mineralne.
Owoce dostarczają poważnych ilości soli mineralnych – wapń (poziomki, pomarańcze, figi), magnez (jabłka, poziomki, kasztany), żelazo (winogrona, jabłka, gruszki, banany, porzeczki, wiśnie, winogrona czarne zawierają więcej żelaza niż winogrona zielone), fosfor (banany, orzechy, migdały), krzem (poziomki, ananasy), mangan (figi, gruszki, śliwki), cynk znajduje się w orzechu włoskim i w bananach.
Orzech włoski zawiera też sporo miedzi, jod znajdujemy w ananasach, poziomkach, gruszkach, pomidorach.
W owocach brak jest soli kuchennej.
Ślady NaCI znajdujemy w gruszkach, a spore ilości w kasztanach (7,74 g na 1 kg).
Czarne winogrona zawierają 5,8 mg % żelaza, porzeczki 3,6 mg %, jabłka, gruszki, poziomki 1 mg % żelaza.
Witaminy owoców.
W owocach spotykamy przede wszystkim prowitaminę A, witaminy B1, B2 i C.
Prowitamina A należy do grupy karotenoidów, ciał barwnych, rozpowszechnionych w świecie roślinnym i zwierzęcym.
Skórka dojrzałych pomidorów, pomarańczy, cytryn, śliwek, wiśni, jabłek, gruszek, bananów zawdzięcza swą barwę karotenoidom.
Bogate w witaminę A są morele, brzoskwinie, następnie śliwki i pomidory.
Witaminę E1 zawierają: pomarańcze, orzechy laskowe i włoskie, pewne ilości witaminy E1 zawierają gruszki, banany.
Witamina E2 występuje w pomidorach, morelach, pomarańczach, bananach i winogronach.
Witamina C jest najbardziej rozpowszechnioną witaminą w owocach, bogate w witaminy C są zwłaszcza cytryny i pomarańcze.
1 kg cytryn zawiera średnio 1 g kwasu askorbinowego, bogate w kwas askorbinowy są: maliny, porzeczki, pomidory, winogrona, 1 mI soku cytrynowego zawiera 0,42-0,97 mg kwasu askorbinowego, w 1 ml soku pomarańczowego znajdujemy 0,42-0,70 mg witaminy C.
Stosunkowo najuboższy w witaminę C jest sok mandarynek, w 1 ml znajduje się 0,22-0,42 mg witaminy C.
Witamina C gra ważną rolę w utrzymaniu całości i działaniu naczyń włosowatych, których substancja kitowa ulega zanikowi w awitaminozie C.
Witamina C ma właściwości przeciw infekcyjne i przeciwuczuleniowe.
Witamina C jest najbardziej niestała ze wszystkich znanych nam witamin, niszczy ją gorąco, działanie zasad, a zwłaszcza utlenianie, dlatego owoce należy spożywać przeważnie na surowo, a także w skórce (po umyciu), gdyż bezpośrednio pod nią znajduje się duża ilość witamin i soli mineralnych
[podobne: zasłużony honorowy dawca krwi przywileje, laryngolog na nfz poznań, endometrioza po cc ]
[przypisy: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Pieprz (Piper nigmm) pochodzi z Azji południowej; są to nasiona krzaku pieprzowego

Pieprz (Piper nigmm) pochodzi z Azji południowej; są to nasiona krzaku pieprzowego.
Owoce zdjęte przed dojrzewaniem są czarne i dostarczają ostrego w smaku czarnego pieprzu, podczas gdy dojrzałe i obrane z łupinki owoce dostarczają łagodniejszego pieprzu białego.
Ostry drażniący błonę śluzową smak pochodzi od chawicyny – olejku eterycznego i piperyny – zasady organicznej.
Pieprz używany jest do przyrządzania potraw mięsnych, marynat, konserw, wędlin.
Goździki (Caryophylli).
Są to wysuszone pączki kwiatowe pewnego gatunku goździka, nazwę swą wzięły od kształtu.
Zawierają olejek eteryczny mający dużo kwasu goździkowego.
Zapach, zależy od składnika zwanego eugenolem.
Gałka muszkatołowa (Nuces moschatae).
Drzewa z rodziny Myristiceae dostarczają nasion zwanych gałkami muszkatołowymi, używanych jak przyprawa do potraw mięsnych.
Kardamony (Fructus Cardamomi).
Są to owoce o smaku korzennym, cenione już w starożytności, jako przyprawa kuchenna.
Używane są też w produkcji likieru, wódek, przetworów mięsnych i cukierniczych.
Wanilia (Vanilia planifolia).
Owoce wanilii zawierają substancję, aromatyczną wanilinę.
Ciało to można otrzymać dzisiaj drogą chemiczną, dlatego hodowla wanilii straciła obecnie na znaczeniu.
Szafran (Crocus sativus).
Otrzymywany z rośliny należącej do Iridaceae.
Ma gorzkawy smak i swoisty aromat.
Szafran był dawniej jedną z najważniejszych przypraw i zajmował zwłaszcza ważne miejsce w kuchni staropolskiej.
Szafran używano też, jako barwnika i jako lekarstwo.
Obecnie używa się mało szafranu.
Barwnik zależy od zawartości glukozydu krocyny.
Chrzan (Cochlearia armoracia).
Chrzan zawiera od 4-5 razy więcej witaminy C niż cytryny i pomarańcze.
Chrzan jest używany do mięsa, do kiszenia ogórków.
Rogoboj w 1949 stosował do leczenia ostrych stanów zapalnych wątroby nastój z chrzanu (Sowet.
Med.
, 4/1949).
Anyż (Pimpinella anisum).
Z rodziny baldaszkowatych, dostarcza owoców zawierających aromatyczny olejek, anyżkowy.
Anyż jest środkiem wiatropędnym, używany jest też przy produkcji wódek (anyżówka).
Czosnek (Allium cepa) znany był dobrze już starożytnym.
Pochodzi on z Azji środkowej.
W skład czosnku wchodzą związki śluzowe, węglowodany, zaczyn alisyna, witamina C i olejek czosnkowy, składający się z tzw.
tioeterów.
Czosnek ma silne działanie antyseptyczne.
Radziecki biolog prof.
Tokin stwierdził, że soki tkankowe wielu roślin wywierają działanie bakteriobójcze.
Przekonano się, że sok czosnku działa zabójczo na pałeczki błonicy, przecinkowce cholery, pałeczki duru brzusznego i czerwonki.
Związki zawarte w roślinach i działające zabójczo na bakterie nazwał Tokin fitoncydami, Fitoncydy zawarte są także w cebuli, czarnych porzeczkach, liściach czeremchy, brzozy, topoli, orzecha włoskiego
[przypisy: austeria sławków, klinika laryngologii warszawa, dentysta na nfz gdańsk ]
[więcej w: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Herbaty indyjska i cejlońska zawierają więcej kofeiny i taniny niż herbata chińska

Herbaty indyjska i cejlońska zawierają więcej kofeiny i taniny niż herbata chińska, ta ostatnia jest natomiast bardziej aromatyczna.
Zapach herbaty zależy od zawartości olejków eterycznych, skład zaś zależy od wielu czynników: gleby i klimatu, w którym rośnie, od wieku liści, sposobu obróbki po zerwaniu oraz kolejności zbioru (w Chinach zbiory 5 razy do roku).
Istnieją spostrzeżenia, że mleko z dodatkiem witaminy C traci swe przeciwgnilcowe działanie po zmieszaniu z herbatą.
Snow i Zilva w 1942 stwierdzili, że rozkład witaminy C powstaje w tych warunkach wskutek katalitycznego działania organicznych połączeń związkowych z frakcją taniny (cyt.
według Leontjewa.
Priroda, 12/1946).
Główne działanie herbaty zależy od kofeiny: kofeina pobudza korę mózgową, procesy myślowe ulegają przyspieszeniu, ustępuje uczucie zmęczenia fizycznego i umysłowego, ciśnienie krwi nieco podnosi się, wzmaga się zużycie tlenu.
Herbata jest obecnie najbardziej rozpowszechnionym i najczęściej używanym napojem na świecie.
Kawa jest owocem krzewu kawowego, pochodzi z Abisynii.
Już od dawna spostrzeżono, że kawa wpływa korzystnie na pracę umysłową, ułatwia kojarzenie myśli i usuwa uczucie zmęczenia.
Kawa zawiera około 1,2 % kofeiny, 14 % ciał tłuszczowych, 10 % białka, 4,5 % składników mineralnych.
Przed oddaniem do użycia kawa poddawana jest tzw.
paleniu w temperaturze 200-2500.
W czasie tego procesu ziarna kawowe tracą znaczną ilość wody i cukru.
Cukier ulega skarmelizowaniu, nadając ziarnom kawy ich charakterystyczną ciemnobrązową barwę.
Wskutek procesu palenia polepszają się właściwości, kawy, nabiera ona lepszego smaku, aromatu, a nawet i właściwości odżywczych (zwiększa się odsetkowa zawartość białka, tłuszczu, soli mineralnych).
Kawa używana w umiarkowanej ilości pobudza czynność serca i ośrodkowego układu nerwowego, zmniejsza uczucie zmęczenia, wzmaga oddawanie moczu.
Przy nadmiernym piciu kawy występują zatrucia – niepokój, bóle i- zawroty głowy, bezsenność, bicie serca, czasem niemiarowa czynność serca, zaburzenia przewodu pokarmowego.
Cykoria.
Oryginalna kawa jest produktem dość drogim, od dawna, więc próbowano wynaleźć środki zastępcze.
Do wyrobu surogatów kawy używa się zwłaszcza cykorii.
Cykoria jest to korzeń rośliny Cichorium intybus, uprawianej głównie na zachodzie Europy (Francja, Belgia, Niemcy), u nas rośnie cykoria na Kujawach.
Korzenie cykorii suszy się i następnie przerabia w fabrykach surogatów kawy.
Podczas prażenia cykoria traci znaczną część wody, dochodzi do rozpadu węglowodanów, a otrzymane przy tym produkty nadają jej aromat
[hasła pokrewne: austeria sławków, olx nowa ruda, trabekuloplastyka ]
[patrz też: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Olej sezamowy (Oleum Sesami) jest produkowany z nasion Sesamum indieum

Olej sezamowy (Oleum Sesami) jest produkowany z nasion Sesamum indieum, rosnącego w Indiach, Chinach, w Afryce wschodniej.
W Europie jest mało używany do celów spożywczych, wytłoki nasion są używane do wyrobu chałwy i margaryny.
Olej sojowy (z rośliny Soya max) otrzymuje się przez wytłaczanie nasion soi.
Używany jest zwłaszcza w Chinach i Japonii, zawiera duże ilości białka, tłuszczu, lecytynę.
Olej ten jest dobrym środkiem spożywczym.
Olej rzepakowy (Oleum Napij jest otrzymywany z nasion rzepaku, barwę ma jasnożółtą, zapach niezbyt przyjemny.
Olej słonecznikowy (z rośliny Helianthus annuus) ma przyjemny zapach, używany jest do celów kulinarnych, zwłaszcza w Indiach, zawiera około 32 % tłuszczu.
Nasiona słonecznika zawierają lecytynę, cholesterol, globulinę, sacharozę, lipazę.
Znaczne ilości oleju słonecznikowego produkuje Związek Radziecki, z olejów roślinnych wyrabiany jest tam również olej sojowy i bawełniany.
CHAŁWA Chałwa jest wyrobem cukierniczym o barwie szarej i tłustej konsystencji, wyrabianym i oleju sezamowego, cukru, syropu ziemniaczanego i wyciągu z korzenia lewantyjskiego.
Obecnie zastępczo – zamiast ziaren sezamowych – używa się też orzeszków i ziaren słonecznika.
Chałwa jest ulubioną słodyczą na Wschodzie (helva – słodycz po arabsku) – zawiera ona dużo tłuszczu, węglowodanów i składników azotowych.
Według Sobańskiego chałwa powinna zawierać cukru do 45 %, tłuszczu nie mniej niż 30 % .
MARGARYNA Margaryna otrzymywana z tłuszczów roślinnych zawiera około 9,3 % wody, 1,3 % białka, 82,7 % tłuszczu, 6,7 % części mineralnych, nie zawiera lotnych kwasów tłuszczowych, lipidów, witaminy A i D.
Margaryna produkowana z tłuszczów zwierzęcych zawiera lipidy, lecytynę, nie zawiera witamin, ale te mogą być dodawane w czasie produkcji.
Dziś należy do przesądów niżej stawiać dobrą witaminizowaną margarynę od masła.
Wartość odżywcza, a nawet smak dobrej margaryny niewiele się różni od masła: 100 g margaryny dostarcza około 768 kalorii, 100 g masła około 745 kalorii.
Obecnie nie ulega wątpliwości, że dobrze sporządzona margaryna jest tłuszczem pełnowartościowym.
Nawet w krajach, gdzie przemysł margarynowy musiał walczyć z producentami masła śmietankowego, zdobyła sobie ona należne miejsce i pełne uznanie – spożycie jej wciąż wzrasta.
Wicepremier ZSRR Mikojan na XVI Zjeździe WKP(b) powiedział: trzeba odrzucić przesądy dotyczące margaryny, albowiem jej użyteczność jest niewątpliwa.
W naszym kraju margaryna jest, jak dotąd, jeszcze zbyt mało używana.
Plan 6-letni przewiduje dalszy stopniowy wzrost produkcji tego cennego środka odżywczego – produkcja margaryny ma wzrosnąć do 1955 r
[więcej w: lekarz po rosyjsku, pojemnik na odpady medyczne, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[hasła pokrewne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]

Sole cynku mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego

Sole cynku mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego.
Także naczynia niklowe, a zwłaszcza ze stopów, w których skład wchodzi nikiel, nie są całkowicie oporne na działanie kwaśnych potraw (tombak zawiera miedź i 18 % cynku, mosiądz zawiera 50-% miedzi).
Stop miedzi, cynku i niklu znany jest pod nazwą nowe srebro, innym stopem jest argentan oraz metal brytania (miedź, cyna, antymon).
Wszystkie te metale zawierają pewną ilość ołowiu.
Kwaśne pokarmy nie powinny pozostawać długo w zetknięciu z argentanem, nowym srebrem i alpaką.
Do najlepszych naczyń z punktu widzenia higieny należą naczynia aluminiowe.
Aluminium jest metalem nieszkodliwym, już w naszym normalnym pożywieniu znajdujemy więcej glinu niż może go przejść w zwykłych warunkach z naczyń kuchennych do potraw.
Sałata zawiera 1,2 mg %, ziemniaki 0,9-1 mg%, mięso wołowe 0,5-1,6 mg%, mąka pszenna 1,7 mg%, cebula 4,3 mg %, także mleko, jabłka, jajka – zawierają niewielkie ilości aluminium.
Na powierzchni naczyń aluminiowych tworzy się stosunkowo trwała warstewka z tlenku aluminium A1203, która ma właściwości antykorozyjne (cyt.
według Budagjana).
Aluminium nie wchłania się w większych ilościach z przewodu pokarmowego.
Praktycznie nie rozpuszcza się w wodzie, mało – w kwasach i zasadach.
Do dalszych zalet naczyń aluminiowych należy ich taniość, lekkość, łatwość utrzymania w czystości, naczynia te nie dają odprysków (są bez emalii).
Trwałość naczyń metalowych zależy w dużej mierze od prawidłowego ich czyszczenia i konserwacji.
Przypalonych lub przyschniętych pokarmów nie wolno zeskrobywać nożem, ale należy odmoczyć wodą z sodą.
Do czyszczenia naczyń najlepiej nadaje się proszek kredowy – piasek i cegła powodują ścieranie się warstw powierzchniowych w naczyniu.
MYCIE NACZYŃ Naczynia kuchenne zabrudzone powinny być najpierw z grubsza oczyszczone i przed właściwym myciem uszeregowane według ich podobieństwa.
Naczynia zatłuszczone zalewamy gorącą wodą z dodatkiem sody, przez co tłuszcz staje się łatwiejszy do usunięcia.
Tłuszcz nie rozpuszcza się ani w gorącej, ani w zimnej wodzie.
Soda z tłuszczem tworzy mydła, które są w wodzie rozpuszczalne.
Do czyszczenia naczyń aluminiowych nie należy używać sody, gdyż tracą one wówczas swój połysk i barwę.
Ponieważ białko rozpuszcza się w zimnej wodzie, a ścina się w gorącej, dlatego naczynia po mleku, jajecznicy powinny być najpierw moczone w zimnej wodzie, zanim włożymy je do wody gorącej.
Wszystkie naczynia powinny być następnie zmywane w wodzie gorącej z dodatkiem mydła i opłukane gorącą czystą wodą.
Kolejność mycia w wodzie powinna być następująca: 1) szkło; 2) srebro, platery; 3) porcelana, fajanse; 4) garnki.
Wszystkie naczynia po umyciu suszymy w suszarce lub składamy w drucianej misce, skąd po obeschnięciu przenosimy do szafy
[patrz też: endometrioza po cc, leki bez recepty wykaz, kuracje nfz ]
[podobne: olx nowa ruda, nfzbydgoszcz, austeria sławków ]