Według Inichowa

Według Inichowa (cyt.
według Dawidowa) mleko owiec zawiera 6,8 % tłuszczu, 5,8 % białka, 5 % cukru mlekowego, 0,8 % soli mineralnych, 81,6 % wody.
Sucha pozostałość (około 18,4 %) jest znacznie wyższa niż w mleku krowim.
Tłuszcz mleka owczego jest uformowany w większych kuleczkach.
Większa zawartość kwasu kapryłowego i kaprynowego nadaje mleku koziemu swoisty zapach.
Mleko owcze jest zwykle przerabiane na sery.
Mleko kozie.
Składem podobne do mleka krowiego, zawiera jednak, mniej kazeiny, a więcej albumin i globulin, mniej witamin, a więcej zaczynów.
Według Dawidowa mleko kozie zawiera 4,37 % tłuszczu, 2,46 % kazeiny, 0,63 % albumin, 4,86 % cukru mlekowego.
Kuleczki tłuszczu są mniejsze niż w mleku krowim.
Mleko kozie z zasady jest wolne od zarazków gruźlicy, na którą kozy są odporne w znacznym stopniu.
Z tego względu zalecano podawanie mleka koziego dzieciom.
Z innych gatunków mleka ludzie używają ponadto mleko bawolic, klaczy oślic.
Mleko klaczy i oślic zawiera albuminy i kazeinę prawie w jednakowej ilości, czym różni się zasadniczo od, mleka krowiego.
Sery.
Sery są to przetwory z mleka lub śmietanki.
Wskutek zakwaszenia lub działania fermentu podpuszczkowego z mleka czy śmietanki wytrąca się sernik, który, ścinając się więzi W sobie kuleczki tłuszczu oraz pewną ilość składników rozpuszczalnych w mleku.
Smak, zapach, konsystencja rozmai- tych gatunków sera zależą od sposobu przyrządzania.
Jeżeli używamy pełnego mleka, otrzymujemy ser tłusty, zawartość tłuszczu można zwiększyć przez, dodawanie śmietanki, Jeśli mleko jest zbierane, otrzymujemy sery chude.
Rozróżniamy, więc sery chude, tłuste oraz sery śmietankowe.
Sery śmietankowe zawierają, co najmniej 50 % tłuszczu, sery chude powinny zawierać około 10 % tłuszczu.
Do serów śmietankowych należy np.
gervais, do serów i tłustych ser szwajcarski, holenderski, roquefort: do serów chudych – parmezan.
Sery tłuste zawierają więcej tłuszczu, chude – więcej białka, Z masy serowej wyciska się serwatkę i zależnie od siły użytej do prasowania otrzymujemy sery twarde Iub miękkie, w serach miękkich zawartość wody dochodzi do 75%, w twardych 49-30% wody.
Rodzaj sera zależy również od rodzaju mleka: sery zwykłe wyrabiamy z mleka krowiego, parmezan ze zbieranego mleka koziego, a roquefort z mleka owiec.
Właściwości sera zależą też od jego dojrzewania, które odbywa się przy udziale rozmaitych mikroorganizmów.
Bakterie kwasu mlekowego rozkładają laktozę, wytwarzając z niej kwas mlekowy bakterie peptonizujące rozkładają kazeinę do albumoz i peptonów, w dalszymi ciągu uwalniają się też pewne ilości aminokwasów, tłuszcze rozkładają się na glicerol i na kwasy tłuszczowe
[patrz też: endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje ]
[przypisy: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Gotowanie niewiele wpływa na zawartość biotyny, większe straty wy- stępują w tym przypadku w zawartości witamin B i B2.

Zjawisko to można sobie tłumaczyć tym, że świnia zamienia w wysokim odsetku węglowodany na tłuszcz, którym jest przepojone jej mięso, a do tego procesu potrzebna jest witamina B1.
Bogatym źródłem biotyny jest wątroba, nerki, serce, trzustka.
Dobrym źródłem tej witaminy jest też mięso kur, mózg, płuca oraz język wołu.
Gotowanie niewiele wpływa na zawartość biotyny, większe straty wy- stępują w tym przypadku w zawartości witamin B i B2.
Wątroba cielęca jest bogatym źródłem witaminy A (zawiera jej 3 X więcej niż wątroba wieprzowa).
Dam i Handler badali rozmaite gatunki mięsa na zawartość kwasu nikotynowego.
W wątrobie wołu znaleziono 100 mg kwasu nikotynowego w 1 g, w wątrobie świń HO mg na 1 g, w cielęcej 123 mg na 1 g, w kurzej 152 mg na 1 g.
Mięso tych samych zwierząt oraz jagnięcia zawierało około 60-70 mg w 1 g, w mięsie piersi kury znaleziono aż 151 mg w 1 g.
W nerce wołu stwierdzono 77 mg w 1 g, w cielęcej 90 mg w 1 g.
Mięso zawiera mniej kwasu nikotynowego – przeciętnie 9-35 mg w 1 g.
Owoce i jarzyny są też ubogie w kwas nikotynowy (1-17 mg w 1 g), natomiast spore ilości tej witaminy zawiera owies i pszenica (45-70 mg w 1 g), większość w otoczce ziarna.
Mleko zawiera zaledwie 0,8 mg w 1 ml, ale działa leczniczo w pelagrze dzięki zawartości tryptofanu.
W końcu należy wspomnieć o obecności w mięśniach zaczynów utleniających i redukujących MIĘSO W ODŻYWIANIU CZŁOWIEKA WEGETARIANIZM Mięso jest jednym z najważniejszych produktów spożywczych, ma ono wartości odżywcze, smakowe, dużą wartość sycącą, wpływa na urozmaicenie posiłków, poprawia smak potraw.
Mięso ma największe znaczenie, jako źródło pełnowartościowego biologicznie białka.
Dostateczna ilość białka pochodzenia zwierzęcego jest potrzebna zwłaszcza dla normalnego rozwoju i zachowania aktywności umysłowej i fizycznej ludzi dorosłych.
Człowiek powinien odżywiać się pokarmem mieszanym, na co wskazuje zarówno typ uzębienia, jak i długość jego jelit.
Zwierzęta drapieżne odżywiające się mięsem mają krótkie jelita, zwierzęta przeżuwające mają długie jelita, u ludzi natomiast są one średniej długości.
Jeśli obok pokarmów jarskich będziemy spożywać również mleko i jaja, to taka postać wegetarianizmu może być prędzej przyjęta, a nawet zalecona dla wielu osób, które źle znoszą pokarm obfitujący w mięso.
Natomiast dieta czysto jarska stosowana przez dłuższy okres czasu wiedzie do rozciągnięcia żołądka i jelit, gdyż ma zbyt wielką objętość.
Wiadomo jest, że u zwierząt roślinożernych dochodzi do nadmiernego rozwoju brzucha.
Należy zachować umiar i w spożywaniu mięsa
[patrz też: dentysta na nfz gdańsk, endometrioza po cc, stomatolog na nfz bydgoszcz ]
[patrz też: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

W naszym kraju ryby do niedawna były potrawą zupełnie niepopularną

W naszym kraju ryby do, niedawna były potrawą zupełnie niepopularną, spożywamy zbyt mało ryb.
Ryby można przyrządzić w naj rozmaitszy sposób – mogą one być gotowane, pieczone, smażone, podane w postaci kotletów, galaret.
Smaczne są również zupy rybne z kluseczkami, jarzynami i ziemiankami.
Dania z nich można urozmaicić dodatkiem rozmaitych sosów, jak chrzanowy, musztardowy, pomidorowy.
Mięso ryb jest na ogół łatwiej strawne niż mięso zwierząt rzeźnych, ma delikatniejszą tkankę łączną i mniej ciał wyciągowych, zwłaszcza łatwo strawne są chude gotowane ryby.
Do przechowywania ryb konieczne są chłodnie.
Oprócz chłodzenia używa się jeszcze i innych metod konserwacji.
Suszenie jest stosowane do ryb chudych (dorsz).
Solenie w dużym stężeniu działa zabójczo na bakterie, hamuje działanie enzymów, zmniejsza ilość wody.
Ryby także wędzimy, konserwująco działa ciepło, utrata wody oraz działanie dymu drzewnego.
Z ryb przyrządza się także konserwy rybne.
Podczas połowów ryb otrzymuje się pewną ilość drobnych sztuk, które mają małą wartość i nie nadają się do wędzenia.
Z rybek tych można przyrządzać pasztet, pasztet rybny jest produktem tanim i zawiera dużo białka oraz soli mineralnych.
5.
KAWIOR – RAKI – OSTRYGI Kawior jest to solona ikra rozmaitych gatunków jesiotra, łososia i sandacza.
Głównym składnikiem kawioru są ciała białkowe i tłuszcze (do 38% białka i 17 % tłuszczu).
Tłuszcz kawioru zawiera znaczne ilości lecytyny, witamin A, D i w mniejszej ilości witaminy E.
Kawior ziarnisty zawiera około 4 % soli, prasowany – około 8 %.
Kawior ma również wysokie wartości smakowe, najlepsze gatunki kawioru są sprowadzane z ZSRR.
Są dwa gatunki kawioru – ziarnisty i prasowany.
Zwłaszcza ziarnisty ma wysoką wartość smakową i jest używany także, jako środek pobudzający łaknienie.
Najlepszy jest kawior z jesiotrów żyjących w Morzu Azowskim, Czarnym i Kaspijskim.
Kupując kawior należy zwracać uwagę na barwę, wygląd i zapach ziaren, nieświeży kawior ma odczyn zasadowy.
Niekiedy przyrządza się zupy oraz przystawki z raków rzecznych, mają one smaczne mięso, ale ich wartość odżywcza nie jest wysoka; zawierają około 82 % wody, 16 % ciał azotowych, 0,45 % tłuszczu, 1,30% ciał mineralnych.
Należy pamiętać, że mięso raków jest trudno strawne i często wywołuje objawy uczulenia.
Mięso raków jest poszukiwane z powodu wartości smakowych.
W wielu krajach spożywa się w dużych ilościach ostrygi.
Jada się je żywe na surowo.
Należy pamiętać, że ostrygi mogą być zakażone bakteriami chorobotwórczymi (pałeczki duru brzusznego) i spożyte mogą stać się przyczyną epidemii
[więcej w: kuracje nfz, lekarz po rosyjsku, endometrium o cechach proliferacji ]
[podobne: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

70 g chleba białego opuszcza żołądek przeciętnie po 2 godzinach i 20 minutach

70 g chleba białego opuszcza żołądek przeciętnie po 2 godzinach i 20 minutach.
Trawienie zostaje zakończone w jelitach, gdzie następuje wchłanianie.
Spora część substancji nie ulega jednak wessaniu – nie zostaje wchłonięte 20 % białka i 25 % substancji mineralnych, węglowodany natomiast są dobrze wchłaniane, a straty wynoszą tylko 3 %.
Przy urozmaiconej diecie chleb czarny nie ma znaczniejszej przewagi nad białym, pełne ziarno zawiera rozmaite składniki witaminy B: B1, B2, B6, kwas pantotenowy, nikotynowy i biotynę.
Żelazo i wapń zawarte w otoczce prawdopodobnie nie zostają wchłonięte, a chleb czarny jest gorzej trawiony i przyswajany w mniejszym odsetku niż biały.
Duże znaczenie przypisujemy dobremu smakowi i aromatowi chleba, czynniki te mają również duże znaczenie dla przyswajalności chleba, a więc wpływają i na jego wartość odżywczą.
Dla powstania aromatu chleba pszennego duże znaczenie ma acetyhetyl – karbinol i jego pochodna – diacetyl.
Pierwszy związek podczas utleniania przechodzi w diacetyl.
O aromacie chleba żytniego mają decydować lotne kwasy, np.
octowy i prawdopodobnie hydroksymety.
Należy jednak podkreślić, że do dnia dzisiejszego nie znamy jeszcze wszystkich czynników decydujących o smaku i aromacie chleba.
Zagadnienie to wymaga dalszych pogłębionych badań.
Kasze.
Kasze powstają z przemiału zboża: ziarno zostaje obłuskane w łuszczarkach lub rozłupane na kilka części.
Zależnie od gatunku ziarna i sposobu przeróbki otrzymujemy rozmaite gatunki kasz.
Po obłuskaniu prosa otrzymujemy kaszę jaglaną, po obłuskaniu gryki – kaszę gryczaną, drobno połupana kasza gryczana nosi nazwę krakowskiej.
Jęczmień obłuskany w całych ziarnach daje tzw.
pęczak, połupany na części dostarcza różnej grubości kasz perłowych.
Grysik jest to ziarno zbóż silnie rozdrobnione, można go otrzymać z rozmaitych gatunków zbóż.
Najczęściej grysik pochodzi z pszenicy, zwiemy go manną.
Z owsa otrzymujemy płatki owsiane: po obłuskaniu ziaren poddaje się je działaniu pary wodnej, potem rozgniata na specjalnych walcach i suszy.
Kasze polerowane są pozbawione otoczki ziarna, a więc bardzo wartościowej części, kasze perłowe i grysiki są, więc mniej odżywcze niż kasze uzyskane przez łamanie i siekanie ziaren.
Kasza krakowska w czasie swego wyrobu zostaje np.
w znacznej mierze pozbawiona warstwy zawierającej białko, ryż łuszczony – znacznej ilości związków mineralnych i witamin grupy B.
W ostatnich dziesiątkach lat kasze w znacznej mierze zostały wyparte przez chleb i inne potrawy.
Kasze z mlekiem stanowią tanie i pożywne danie dostarczając znacznej ilości kalorii, witamin grupy B, fosforu, rozgrzewają one i dobrze sycą
[podobne: wyszukiwarka skierowań do sanatorium, u ginekologa badanie, pojemnik na odpady medyczne ]
[patrz też: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Pomidor pochodzi z Południowej Ameryki

C – 35 mg %.
Sałata obfituje w związki mineralne – sód 3,1 mg %, potas – 208 mg %, wapń 25,9 mg %, magnez 9,7 mg%, żelazo 0,73 mg %, miedź 0,15 mg %, fosfor – 32 mg % (według McCance).
Pomidory (Lycopersicum esculenturn).
Pomidor pochodzi z Południowej Ameryki.
Był uprawiany przez Indian w Peru i Meksyku na kilka wieków przed Kolumbem.
W XVI wieku pojawił się we Włoszech, ale nie zdobył większego popytu.
W XIX na wielką skalę rozpoczęto hodowlę pomidorów w USA.
Obecnie ogromne hodowle pomidorów znajdują się w ZSRR, gdzie pod uprawę tej jarzyny zajętych jest ponad 200 000 hektarów, a zbiór przeciętnie wynosi około 100 milionów kwintali rocznie (według Meringa i Zaliwskiego).
Pomidory mają małą wartość odżywczą i kaloryczną (100 g pomidorów daje 15-20 kal.
), ale dużą pod względem zdrowotnym i smakowym.
Przeciętny skład pomidorów jest następujący: wody 89-95 %, białka 0,7- 0,9 %, tłuszczu 0,19 %, węglowodanów przyswajalnych 3,7 %, błonnika 0,27 %, związków mineralnych 0,54 %, związków pektynowych 0,83 %.
Ze związków mineralnych pomidor zawiera sód, potas, wapń, żelazo, miedź, fosfor, chlor, nikiel i kobalt, z witamin – A (1,2-1,6 mg %), B1 (0,08- 0,16 mg %) i C (20-40 mg %).
Pomidory są więc bardzo dobrym źródłem witaminy C.
Kwaskowaty smak zawdzięczają pomidory kwasowi cytrynowemu i jabłkowemu.
Znajdujemy w końcu w pomidorach drobne ilości solaniny (0,006 mg% według Steppa).
Pomidory są zupełnie wolne od ciał purynowych, wywierają działanie lekko moczopędne i czyszczące.
Spożywanie pomidorów jest zalecane zwłaszcza w cukrzycy, otyłości, dnie, w chorobach nerek.
Z pomidorów przyrządza się zupę, sałatkę, sos, pastę, konserwy.
Pomidory są nietrwałe i dlatego większość ich powinna być przetwarzana.
Właściwościami swoimi pomidory zbliżają się właściwie do owoców.
Popularność pomidorów oraz zainteresowanie nimi stale wzrasta.
Cebula (Allium cepa).
Cebula była znana ludziom od bardzo dawna, pochodzi prawdopodobnie z Azji południowo-zachodniej.
Cebula jest ceniona, jako przyprawa ze względu na swój charakterystyczny smak i zapach (olejki eteryczne).
Według Hutchinsona cebula ma następujący skład: 0,9% białka, 5,2% przyswajalnych węglowodanów, z soli mineralnych sód, potas, magnez, żelazo, miedź, fosfor, chlor, z witamin około 25 jedno witaminy A w 100 g, 3D mg % witaminy B1 i 10 mg % witaminy C, błonnika świeża cebula zawiera około 0,71 %, a 100 g cebuli dostarcza 22 kalorii.
Ogórki (Cucumis sativus).
Ogórek był hodowany już w zamierzchłych czasach w Azji (3000 lat przed naszą erą), znany też był Grekom i Rzymianom.
Obecnie ogórek należy do naj pospolitszych warzyw
[podobne: endometrium o cechach proliferacji, trabekuloplastyka, stomatolog ursynów ]
[więcej w: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Istnieją Iiczne odmiany gruszek

Istnieją Iiczne odmiany gruszek.
Zależnie od czasu dojrzewania dzielimy je, podobnie jak jabłka, na odmiany letnie, jesienne i zimowe.
Pomolodzy wyliczają aż około 5000 odmian i gatunków gruszek, mimo to w handlu odgrywają one mniejszą rolę niż jabłka, głównie z powodu znacznie delikatniejszej budowy i trudności w przechowywaniu.
Gruszki zawierają około 10,8 % przyswajalnych węglowodanów, spore ilości potasu, wapnia, a także karoten, witaminy B i C.
Leczenie gruszkami bywa zalecane w nadciśnieniu tętniczym (zwłaszcza w okresie przekwitania).
Czereśnie, wiśnie (Prunus cerasus, Prunus avium).
Są to wczesne owoce pestkowe, zbliżone do siebie wyglądem i właściwościami.
Drzewo czereśni pochodzi z Pontu w Azji Mniejszej.
Czereśnie i wiśnie należą do popularnych owoców o dużym popycie.
Spożywane są na surowo, a także używane do wyrobu konfitur, powideł, zwłaszcza wiśnie znajdują duże zastosowanie w przetwórstwie.
Czereśnie zawierają około 80 % wody, 10 % przyswajalnych węglowodanów, spore ilości błonnika i kwasów organicznych; dzięki zawartości potasu czereśnie mają również właściwości moczopędne.
Śliwki (Prunus) pochodzą z Kaukazu, gdzie były hodowane przynajmniej od 2000 lat.
Owoce te mają duże znaczenie handlowe, są spożywane na surowo oraz używane na przetwory (powidła, marmolady, dżemy, suszone).
Śliwki zawierają około 85 % wody, 0,6 % białka, 5 % przyswajalnych węglowodanów, 14 mg % wapnia, 0,3 mg % żelaza, witaminy A pod postacią karotenu, witaminy B oraz jedynie drobne ilości witaminy C.
100 g śliwek czerwonych i żółtych dostarcza około 25 kalorii.
Winogrona (Vitis vinifera).
Winorośl była uprawiana w zamierzchłych czasach.
Opis przygotowania wina znaleziono w Egipcie – datuje się on z 2440 roku przed naszą erą.
Winogrona zawierają: 78-82 % wody, rozmaite gatunki węglowodanów, glukozę, cukier: owocowy, mannit – razem od 14-25 %.
Z kwasów organicznych spotykamy kwas mrówkowy, octowy, cytrynowy, jabłkowy, z soli mineralnych: K, Ca, Mg, Fe, Na, ślady jodu i arsenu, 1 kg dostarcza 650-700 kalorii, a 1 litr soku 900 kalorii, a więc więcej niż mleko.
1 kg winogron zawiera 3,6 g białka.
Winogrona mają właściwości moczopędne, czyszczące, zmniejszają kwaśność moczu i fermentację jelitową, działają żółciopędnie.
W zapaleniu nerek polecano nieraz sok winogron, gdyż zawierają one mało białka, soli kuchennej, a dużo węglowodanów.
Pod wpływem kuracji winogronowej zwiększa się ilość moczu, znikają obrzęki i obniża się poziom mocznika w krwi.
Zauważono też, że kuracja winogronowa daje dobre wyniki u chorych na serce, polecano też leczenie winogronami w dnie i otyłości
[hasła pokrewne: trabekuloplastyka, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, endometrioza po cc ]
[przypisy: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Używany też jest dość często do konserwacji owoców

Używany też jest dość często do konserwacji owoców.
W niewielkim stężeniu działa pobudzająco na wydzielanie żołądka i gruczołów ślinowych, nie wolno, więc podawać octu w nadkwaśności.
Silniejsze stężenia octu działają na błonę żołądka drażniąco; a nawet mają właściwości przyżegające.
W wielu przypadkach można przy przyprawianiu potraw zastąpić ocet kwaskiem mlekowym.
Musztarda.
Powszechnie używaną przyprawą jest musztarda, wyrabiana z gorczycy, octu, soli, oliwy i przypraw korzennych.
Rodzaj musztardy zależy głównie od rodzaju gorczycy.
Rozróżniamy 3 odmiany gorczycy: białą, żółtą i czarną.
Gorczyca biała ma smak łagodny, czarna ostry.
Do niektórych gatunków musztardy dodaje się chrzanu, pomidorów itp.
Z powodu zawartości octu nie wolno do musztardy używać naczyń metalowych.
ŚRODKI SŁODZĄCE Cukier trzcinowy i buraczany.
Nazwa cukier pochodzi z sanskryckiego sakkara.
Cukru dostarczają w krajach gorących trzcina cukrowa, w strefie umiarkowanej -buraki.
Trzcina cukrowa należy do rodzaju traw i pochodzi z południowo-wschodniej Azji.
Aż do końca wieku XVIII cukier pochodził z przeróbki trzciny cukrowej.
Dopiero w XIX w.
rozpoczęto produkcję cukru z buraków cukrowych.
Pierwszy otrzymał go Bidhejm (w latach 1798-1799) wykładowca chemii aptekarskiej na Uniwersytecie Moskiewskim.
Cukier trzcinowy jest dwusacharydem o budowie znacznie prostszej niż skrobia zawarta w potrawach mącznych, wchłania się z przewodu pokarmowego szybko i bez reszty, jest dobrym źródłem energii (100 g daje około 400 kalorii).
Cukier odgrywa ważną rolę w odżywianiu ludzi pracujących fizycznie i sportowców.
Ma on duże zalety, ale nie należy używać go w nadmiernych ilościach, ze względu na szybkie nasycanie się.
Potraw słodkich nie należy podawać przed jedzeniem właściwym, ale dopiero na deser – dotyczy to zwłaszcza dzieci z upośledzonym łaknieniem.
Sacharyna.
Jest to namiastka cukru (500 razy słodsza od cukru trzcinowego), wartości odżywczych nie ma, w małych dawkach jest nieszkodliwa, a w większych hamuje wydzielanie soków trawiennych, może drażnić nerki.
Używana jest zamiast cukru w leczeniu chorych na cukrzycę (co z punktu lekarskiego jest nonsensem), czasem w leczeniu otyłości.
Do słodzenia pokarmów w cukrzycy używa się też sorbitu lub dwuoksyacetonu.
Do słodzenia używana jest też dulcyna, proszek trudno rozpuszczalny w wodzie, 200 razy słodszy od cukru.
Miód jest pokarmem człowieka od zamierzchłych czasów.
Miód w starożytności był wysoko ceniony nie tylko, jako produkt spożywczy, ale również dla swych wartości leczniczych.
W papirusie Ebersa czytamy, że miód był w Egipcie używany, jako środek przeczyszczający, wzmacniający i leczący rany
[hasła pokrewne: ośrodek terapii uzależnień nfz, endometrioza po cc, stomatolog ursynów ]
[więcej w: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Spalanie alkoholu odbywa się powoli, człowiek spala na godzinę tylko 7-8 ml alkoholu absolutnego

Spalanie alkoholu odbywa się powoli, człowiek spala na godzinę tylko 7-8 ml alkoholu absolutnego.
Znany jest powszechnie wpływ alkoholu na układ nerwowy u człowieka.
Już po względnie małych dawkach następuje pobudzenie, ośrodkowego układu nerwowego, przejawiające się tak zwanym dobrym humorem, gadatliwością, zmniejszeniem krytycyzmu i nieopanowanymi ruchami.
Nasz układ nerwowy chłonie więcej alkoholu niż inne tkanki; pod wpływem, alkoholu ulegają porażeniu głównie ośrodki hamujące w korze mózgowej, które kierują i ruchami dowolnymi i sprawują kontrolę nad naszym zachowaniem.
Po spożyciu większych dawek zostają porażone i inne ośrodki mózgowe, zwłaszcza zmysł równowagi (zataczanie się i padanie pijanych), po bardzo dużych dawkach może dojść do ciężkiej śpiączki.
Przewlekłe używanie alkoholu upośledza łaknienie wskutek stanów nieżytowych żołądka i zaniku wydzielania kwasu solnego – znane są też poranne mdłości i wymioty treścią śluzowo-wodnistą u alkoholików oraz biegunki z powodu stanów zapalnych jelit.
Uszkodzeniu ulegają też naczynia skórne, dochodzi do stanów zapalnych w nerwach (wrażliwy jest zwłaszcza nerw wzrokowy) i do zaburzeń czucia.
Alkohol uszkadza też plemniki, przy długotrwałym nadużywaniu alkoholu rozwija się stopniowo niemoc płciowa przy zwiększonym popędzie płciowym.
Alkohol rozpuszcza lipidy, stanowiące ważny składnik komórek, uszkadza krwinki czerwone, plemniki, pozbawia krwinki białe zdolności ruchu i fagocytozy, obniża odporność organizmu na choroby zakaźne.
Gruźlica, sprawy ropne, kiła, zapalenie płuc przebiegają u alkoholików szczególnie ciężko.
U nałogowych alkoholików dochodzi do zmienności nastroju, urojeń, czynów impulsywnych, nałogowy alkoholizm doprowadza do zwyrodnienia potomstwa.
Pod wpływem alkoholizmu ludzie zaniedbują się w pracy, wykonują ją byle jak i z omyłkami.
Statystyki wykazują, że największa liczba wypadków przy pracy zdarza się w przemyśle gorzelnianym, gdzie najłatwiejszy jest dostęp do wódki.
Należy z naciskiem podkreślić, że alkoholizm nie jest sprawą czysto osobistą pijącej jednostki.
Nałóg ten upośledza zdrowie, fizyczne i moralne, zmniejsza dobrobyt rodziny i zdolność do pracy.
Wiadomo, że pijący człowiek źle pracuje.
Dziś w okresie odbudowy kraju i realizacji Planu 6 – letniego nie wolno nam marnować żadnej godziny.
Dlatego alkoholizmowi wydano walkę jako pladze społecznej, walczyć z nim powinni wszyscy: instytucje, organizacje zakładowe, rady kobiet.
Zwłaszcza od postawy kobiet zależy, czy wódka zjawiać się będzie na stole w domu.
Należy pilnie przestrzegać, by młodzież nie piła wódki
[podobne: kuracje nfz, stomatolog na nfz bydgoszcz, pojemnik na odpady medyczne ]
[podobne: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Produkty powstające w czasie palenia kawy ze zboża i cykorii

Są tanie, produkowane z surowców krajowych, mają wysoką wartość odżywczą, dają smaczny napój.
Produkty powstające w czasie palenia kawy ze zboża i cykorii pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i łaknienie.
Surogaty kawy wyrabiane są najczęściej z jęczmienia i żyta oraz z korzenia cykorii.
Prócz tego używane są buraki cukrowe, żołędzie (zawierają dużo garbników), soja oraz rozmaite dodatki, jak cukier, syrop ziemniaczany, wanilina, skarmelizowany cukier buraczany.
Namiastki herbaty opisał u nas jeszcze w 1937 Rapczewski.
Do wyrobu tych surogatów używa się poziomek, jeżyn, malin, głogu, liści borówek, czarnych jagód, wrzosu, liści żurawin i czarnych porzeczek, skórek jabłek itp.
Miód sztuczny wyrabiany jest z cukru lub syropu ziemniaczanego.
Jest znacznie tańszy od produktu naturalnego i ma dużą wartość odżywczą, jest łatwo przyswajalny.
Tłuszcze syntetyczne.
Chemicy uzyskali również tłuszcze na drodze syntetycznej.
Flassner w 1948 na podstawie 8-letnich prac laboratoryjnych i klinicznych stwierdził, że trawienie, wchłanianie i zużytkowanie syntetycznych tłuszczów jest podobne jak tłuszczów naturalnych: 1 kg tłuszczu syntetycznego dostarcza 9,3 kal.
Również i skład tłuszczu zapasowego jest chemicznie ten sam co przy podawaniu tłuszczów naturalnych.
Tłuszcze te są łatwo emulgowane i dlatego zaleca się je w chorobach żołądka, jelit, a zwłaszcza wątroby i dróg żółciowych.
Tłuszcze syntetyczne są trwalsze niż tłuszcze naturalne i dają się dłużej przechowywać (wg Flassnera).
W Planie 6-letnim przewidziany jest dalszy rozwój przemysłu namiastek spożywczych i koncentratów.
Rozbudowane zostaną istniejące zakłady oraz wybudowane nowe fabryki, ulepszone zostanie wyposażenie techniczne w celu zwiększenia mechanizacji pracy i zwiększenia produkcji i obniżenia kosztów produkcji.
Prowadzona będzie też praca nad rozszerzeniem asortymentu polepszeniem, jakości koncentratów i namiastek spożywczych.
PRZYRZĄDZANIE POKARMÓW KUCHNIA I NACZYNIA KUCHENNE Kuchnia stanowi miejsce, w którym pokarmy zostają przygotowane do spożycia.
Powinna ona być przede wszystkim wzorem czystości, a urządzenie jej powinno być racjonalne.
W Książce Kucharskiej wydanej w 1835 r.
we Lwowie czytamy: Najsamprzód w kuchni powinien być porządek, a dalej: czystość niech błyska nie tylko z naczynia kuchennego, lecz łącznie z porządkiem niechaj w całej kuchni panuje, nawet w ubiorze kucharza, kucharki i pomocnika.
Jak widok brudnej, nieporządnej kuchni najlepszy odejmuje apetyt, tak z ukontentowaniem siadamy do stołu, gdyśmy przypadkiem, zajrzawszy do kuchni, ujrzeli połyskujące się talerze, misy, blaty i gdzie się wszystkiego najczystsze ręce dotykały
[hasła pokrewne: trabekuloplastyka, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, tolerancja pokarmowa ]
[hasła pokrewne: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]

Metody naszej techniki kulinarnej

Już Bechold powiedział: Metody naszej techniki kulinarnej, stosowane w kuchni, nie są niczym innym, jak praktycznym stosowaniem chemii koloidów, wszak nasze związki pokarmowe składają się prawie wyłącznie z koloidów (cyt.
według Uglowa).
W wielu procesach przeróbki pokarmów dużą rolę odgrywa przechodzenie ich ze stanu solu w stan żelu – kolagen kości i mięsa przechodzi np.
ze stanu żem w stan solu, natomiast białko jaj ścinając się w czasie gotowania- odwrotnie.
Pod wpływem działania ciepła dochodzi do zmian w węglowodanach, tłuszczach i białkach.
Węglowodany ulegają częściowemu rozszczepieniu, przechodząc w dekstryny, które są już częściowo rozpuszczalne w wodzie i przyswajają się lepiej niż surowa skrobia.
Ziarna skrobi ulegają w czasie gotowania pęcznieniu i częściowej hydrolizie, co znacznie ułatwia późniejsze działanie soków trawiennych.
Cukier przy ogrzaniu do wysokiej temperatury ulega daleko idącym zmianom i karmelizuje się (w temp.
około 170°) przechodząc w związek bezpostaciowy, niezdolny do krystalizacji.
Tłuszcze w temperaturze około 85° zaczynają się częściowo rozkładać na glicerol i kwasy tłuszczowe, co jest, jeśli chodzi o trawienie, zjawiskiem pożądanym.
Przy nadmiernym ogrzaniu glicerol ulega jednak rozkładowi dając nienasycony aldehyd akroleinę o nieprzyjemnym zapachu.
Masła nie należy używać do smażenia, gdyż ulega ono rozkładowi już w temperaturze 120°, a zwęglona kazeina nadaje potrawom nieprzyjemny smak (przypalenie).
Ogrzane do wysokich temperatur tłuszcze tworzą z białkiem i węglowodanami tzw.
lipożele.
Lipożele są trudno strawne, tak że wyzyskanie przez organizm tłuszczu w tej postaci jest mniejsze.
Ogrzewanie tłuszczów powoduje też straty wskutek ulatniania się niektórych składników.
W czasie gotowania pokarmów białkowych wydzielaj ą się z nich związki lotne, co świadczy o złożonych procesach zachodzących w tym czasie w ogrzanych produktach.
Białka pod wpływem ogrzania ścinają się, ulegają denaturacji – w języku chemii koloidalnej jest to przejście od stanu hydrofilnego do hydrofobnego, ale istota tego zjawiska nie jest nam jeszcze dobrze znana.
Według Bulla w pierwszym okresie denaturacji następują zmiany w uszeregowaniu komórkowym.
Wskutek tego zwiększa się liczba grup sulfhydrylowych i fenolowych, które możemy wykryć drogą chemiczną, w drugim etapie pojawiają się kłaczki (jioccuii), które są wstępem do właściwego ścięcia i utworzenia nierozpuszczalnego w wodzie skrzepu.
Zjawisko denaturacji białka zachodzi nie tylko pod wpływem działania ciepła, ale również wskutek użycia kwasów, zasad, czynników mechanicznych, wysokiego ciśnienia, wibracji fal ultrakrótkich
[podobne: prl badanie cena, jak zostac dawca szpiku, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[więcej w: wyszukiwarka skierowań, u ginekologa badanie, obława cda ]