Kefir 2-dniowy przeważnie nie zmienia motorycznej czynności jelit

Kefir 2-dniowy przeważnie nie zmienia motorycznej czynności jelit.
Podawano, że korzystne jest działanie kefiru w cukrzycy, przewlekłej gruźlicy płuc, w okresie zdrowienia po ostrych chorobach zakaźnych.
Nie zalecamy kefiru w chorobach wątroby, nerek, w niewydolności krążenia, znacznym nadciśnieniu tętniczym.
Napojem podobnym do kefiru jest kumys, znany od bardzo dawna.
Obecnie napój ten jest szeroko rozpowszechniony w południowo-wschodnich okolicach ZSRR (Kirgizi, Tatarzy, Baszkirowie).
Kumys jest przyrządzany z mleka kobylego, może też być sporządzony i z mleka krowiego, ale rozcieńczonego mlekiem zbieranym i z dodatkiem cukru.
Stopień fermentacji cukru mlekowego w kefirze i kumysie jest podobny natomiast fermentacja alkoholowa przebiega w kumysie znacznie energiczniej i dlatego też zawartość alkoholu w kumysie jest wyższa.
Podobnie jak w kefirze rozróżniamy kumys słaby o zawartości alkoholu do 1 %, kumys średni o zawartości alkoholu do 1,75 % i mocny o zawartości alkoholu do 2,5,%.
Kwaśność w stopniach Ternera ma wynosić) dla słabego kumysu 75, dla średniego 100, dla mocnego 120 (cyt.
wg Budagjana).
Kumys nadaje się do odżywiania ludzi zdrowych i chorych.
Ma przyjemny smak, jest łatwo przyswajalny, przyśpiesza ruch robaczkowy jelit, wzmaga przemianę materii.
Na uwagę zasługuje duża zawartość witaminy C.
Kumys zalecano w celu pobudzenia wydzielania żołądkowego, także w przewlekłej gruźlicy płuc, dla osób niedożywionych, osłabionych, niedokrwistych.
W Rosji już w roku 1858 istniał specjalny zakład do leczenia kumysem.
Jogurt (od tureckiego słowa yaurt – kwaśne mleko) jest rodzajem kwaśnego mleka, w którym fermentacja zależy od specjalnego zaczynu jogurtowego.
Przegotowane mleko zostaje poddane działaniu zaczynu w podwyższonej temperaturze (około 43 °C przez 4 godziny).
Jogurt otrzymuje się z mleka zagęszczonego przez odparowanie.
Zależnie od stopnia odparowania otrzymujemy jogurt pojedynczy lub podwójny.
Według Schalla jogurt zawiera około 3,3% białka, 2,8% tłuszczu, 3,1 % cukru mlekowego, 0,8 % kwasu mlekowego, alkohol jedynie w śladach.
Jogurt może być przyrządzony z mleka krowiego, owczego lub koziego.
Szczególnie popularny jest jogurt w Bułgarii.
Jogurt jest dobrym środkiem odżywczym, lekko strawnym, smacznym, w celach leczniczych używa się jogurtu w zaparciu typu atonicznego, w nadmiernym gniciu jelitowym, w chorobach wątroby, miażdżycy naczyń i cukrzycy.
Mleko owcze.
Owca dostarcza nie tylko wełny i mięsa, ale również i dobrego mleka.
Mleko owcze zawiera więcej kazeiny, albuminy i globuliny niż mleko krowie.
Według Koniga mleko owcze zawiera średnio 83,5 % wody, 4,17 % kazeiny, 0,98 % albuminy, 6,8 % tłuszczu, 4,17 % cukru mlekowego
[więcej w: laryngolog na nfz poznań, dentica, endometrioza po cc ]
[podobne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Białka mięśni składają się z miogenu o masie cząsteczkowej 80000-100000

Białka mięśni składają się z miogenu o masie cząsteczkowej 80000-100000, globulinu X o masie cząsteczkowej 140000 – 80 000 i miozynu o ogromnej masie cząsteczkowej, bo aż około 1000000.
Miogen, należy do albumin i rozpuszcza się w wodzie, stanowi on główną część soku mięśniowego.
Miozyn należy do globulin.
W odcinkach anizotropowych znajdujemy miozyn, w sarkoplazmie przeważa miogen, w odcinkach izotropowych – globulin X.
Barwnikiem mięśni jest mioglobina o ciężarze cząsteczkowym 17,200 (brak jest mioglobiny w mięsie drobiu i ryb).
Ilość białka i tłuszczu w rozmaitych gatunkach mięsa jest przedstawiona na następujących tabelach zapożyczonych z podręcznika L.
M.
Pewznerowej (Osnowy technołogii prigotowlen ja piszczy dla bolnogo).
Oprócz białka i tłuszczów głównym składnikiem mięśni jest woda (70-80 %).
W soku mięsnym występują również związki azotowe, jak: kreatyna, kreatynina, adenina, ksantyna, guanina, karnozyna i ornazon.
Kreatyna występuje w mięśniach, jako fosfagen (kwas kreatyno-fosforowy), który odgrywa ważną rolę w rozpadzie glikogenu mięśniowego.
Ornazon jest składnikiem smakowym mięsa.
Ksantyna i hipoksantyna należą do zasad purynowych i stanowią źródło, powstawania kwasu moczowego.
Najwięcej związków purynowych zawiera wątroba (około 95 mg %), dalej nerki (około 80 mg %), tyleż zawiera mięso gołębie, następnie płuca (około 70 mg %), cielęcina (około 48 mg %), wołowina (40 mg %), kura (około 28 mg %), baranina (około 27 mg %).
Należy podkreślić, że podczas gotowania prawie połowa zawartych w mięsie ciał wyciągowych przechodzi do wody.
W dnie ma, więc znaczenie nie tylko wybór rodzaju mięsa zawierającego mniejszą lub większą ilość związków purynowych, ale i sposób przyrządzenia.
Związki wyciągowe azotowe i bezazotowe występują w bulionach, rosole, wyciągach mięsnych i wywierają pobudzający wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.
Ze związków węglowodanowych mięsne zawierają glikogen, inozyt np.
słodki smak mięsa końskiego zależy od stosunkowo dużej zawartości glikogenu.
Ilość składników mineralnych waha się w mięsie od 0,8-1,8 %.
Głównie spotykamy tu fosforany potasu, wapnia, magnezu, sól kuchenną, żelaza jest mało.
Prócz tego spotykamy jeszcze drobne ilości miedzi, jodu i cynku.
W mięsie występują też niektóre witaminy, ale ilość ich nie jest duża, zawierają ich więcej narządy wewnętrzne (zwłaszcza wątroba).
W mięsie spotykamy tiaminę, biotynę, kwas nikotynowy – w wątrobie witaminy A, D, C, B1, B2, K (zwłaszcza w wątrobie świń).
U świń spotykamy wyższą zawartość witaminy B, w mięśniach niż w wątrobie (11-26 mg na 1 g)
[więcej w: kardiolog dziecięcy warszawa nfz, klinika laryngologii warszawa, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[patrz też: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Dziczyzna

Dziczyzna.
Są to zwierzęta żyjące na łonie przyrody w stanie wolnym.
Rozróżniamy drób dziki (dzikie gęsi, kaczki, przepiórki, kuropatwy) oraz właściwą dziczyznę (zające, dziki, sarny, jelenie, łosie).
Mięso dziczyzny jest cenione dla dobrego smaku, jest jednak przeważnie trudno strawne.
Delikatniejsze jest mięso pochodzące ze sztuk młodych.
Należy też zwrócić uwagę na odpowiednio długi okres dojrzewania, gdyż inaczej mięso to jest twarde i łykowate.
4.
RYBY Rozróżniamy około 14000 gatunków ryb, z tego 2/3 żyje w morzach.
Połowy ryb morskich udają się zwłaszcza na ławicach, to jest płyciznach morskich, gdzie woda jest ogrzana.
W wodach słodkich żyją: karp, szczupak, karaś, sandacz, sum, okoń, łosoś, pstrąg, węgorz.
Do najczęściej spotykanych ryb morskich należą: dorsz, czyli wątłusz, flądra, śledź, szprotka, sardynka, łupą cz.
Mięso ryb, podobnie jak i mięso zwierząt rzeźnych, jest dobrym źródłem białka, zawiera natomiast więcej kolagenu, a, tym samym dostarcza więcej żelatyny, zawiera też więcej wody.
Zawartość tłuszczu waha się w szerokich granicach i stanowi w dużej mierze o stopniu strawności poszczególnych gatunków ryb.
Do ryb tłustych zaliczamy: łososia, śledzia i węgorza.
Do ryb chudych należą: dorsz, szczupak, karaś, karp i flądra.
Mięso ryb zawiera witaminy A i D, a także sole mineralne, jak wapń, fosfor, żelazo i jod.
Mięso ryb zawiera dużo wody, np.
mięso dorsza do 80 %.
Ryby zawierają około 20 -razy więcej jodu niż jaja.
Z powodu dużej zawartości jodu należy dostarczać ryby do okolic, gdzie panuje wola.
Jod znajduje się w łososiu i węgorzu.
Ryby zawierają spore ilości białka i tłuszczu.
Mało tłuszczu zawierają okoń 0,7 %, szczupak i sandacz 0,5 %, karp 2 %, leszcz 2,5 %.
Białko ryb zawiera wszystkie niezbędne dla odżywiania aminokwasy, jak tyrozynę, argininę, histydynę i lizynę.
Przyswajalność białka ryb wynosi około 96 %, a więc jest podobna do przyswajalności białek mięsa zwierząt rzeźnych, Przyswajalność ryby wędzonej i suszonej jest oczywiście gorsza niż ryby świeżej.
Tłuszcz ryb składa się prawie całkowicie z glicerydów nienasyconych kwasów tłuszczowych, dlatego tłuszcz ryb jest płynny i równocześnie ma skłonność do łatwego psucia się (utlenianie).
Tłuszcz ryb zawiera witaminy A i D, najwięcej witamin zawiera wątroba i ikra.
Sardynki prócz witamin A i D zawierają też witaminy B1 i B2.
Przyswajalność tłuszczu rybiego wynosi około 91 %.
Na skład mięsa ryb wpływ mają warunki odżywiania, wiek.
Mięso ryb jest delikatne, zawiera dużo kolagenu, szybko daje się przyrządzić, nie zawiera w sobie krwi i jest dobrze przyswajane
[hasła pokrewne: endometrioza po cc, tolerancja pokarmowa, pojemnik na odpady medyczne ]
[hasła pokrewne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Zapotrzebowanie lizyny wynosi 5,2 g dziennie

Zapotrzebowanie lizyny wynosi 5,2 g dziennie, a ilość jej w 100 g chleba pszennego wynosi 0,24, czyli chcąc pokryć zapotrzebowanie na ten aminokwas chlebem pszennym musielibyśmy spożyć go około 2 kg.
Z ważnych związków mineralnych zboża -zawierają wapń, fosfor i żelazo.
Zawartość związków mineralnych w ziarnie zbóż w % (według Auermana).
Zawartość związków mineralnych jest znacznie wyższa w otrębach i kiełku niż w samym ziarnie.
Chleb nie zawiera witamin A, D i C, zawiera niewystarczającą ilość witaminy B2, a chleb z wysokiego przemiału jest również ubogi w witaminę B1 i niacynę.
Witamina C ginie prawie całkowicie w procesie przygotowania ciasta i wypieku (zachowuje się tylko 15 % witaminy C), dlatego dodawanie witaminy C do chleba jest niecelowe.
Witamina B1 zachowuje się natomiast wokoło 85 %, witamina B2 w 95 %, niacyna w 95 %.
Chleb z domieszką otrąb jest bogatszy w sole mineralne i witaminy, jest on natomiast znacznie gorzej przyswajany, z powodu właściwości pobudzania ruchów robaczkowych jelit może być polecany w pewnych postaciach zaparcia stolca.
Sylwester Graham wprowadził chleb z mąki pszennej uzyskany z całego ziarna drobno mielonego, z powodu zawartości otrąb chleb ten ma właściwości lekko czyszczące.
Mąka używana do wyrobu chleba Grahama zawiera 11,3 % wody, 13,3 % białka, 2,2 % tłuszczu, 70,5 % skrobi, 0,6 % błonnika i 1,8 % ciał mineralnych.
Zależnie, od jakości mąki, sposobu pieczenia, dodatków znane są rozmaite gatunki chlebów.
Przed II wojną światową produkowano w ZSRR ponad 300 wysokowartościowych gatunków chleba.
Z bardziej znanych chlebów wypiekanych w ZSRR wymienimy: chleb ukraiński (na zakwasie z mieszanki mąki pszennej i żytniej), miński (na zakwasie z żytniej mąki pytlowej i z dodatkiem kminku), borodiński (z mąki żytniej – 80 % i pszennej II gatunku – 50 % i z dodatkiem słodu).
Przechowywany chleb czerstwieje i traci swój aromat, zmniejsza swą objętość, jego miękisz staje się mniej sprężysty i kruszy się, a skórka marszczy się.
Czerstwy chleb traci też częściowo swą wartość odżywczą.
Badania Bussenqo i Katza przemawiają za tym, że główną przyczyną czerstwienia chleba jest zmiana koloidalnego stanu skrobi, która traci zdolność zatrzymywania wody.
Czerstwienie chleba jest częściowo zjawiskiem odwracalnym, można je w znacznej mierze usunąć przez umiejętne podgrzanie.
Odświeżenie chleba zbyt wyschniętego nie udaje się (wilgotność spada poniżej 30 % – cyt.
według Budagjana).
Trawienie chleba rozpoczyna się w jamie ustnej (ptialina rozkłada skrobię).
Chleb pozostaje w żołądku średnio długo, np
[hasła pokrewne: gastroskopia łódź, leki bez recepty wykaz, lekarz po rosyjsku ]
[hasła pokrewne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Bardzo cennym produktem spożywczym, zwłaszcza w miesiącach zimowych, jest kapusta kwaszona

Bardzo cennym produktem spożywczym, zwłaszcza w miesiącach zimowych, jest kapusta kwaszona.
Węglowodany zawarte w kapuście pod wpływem bakterii przechodzą w kwas mlekowy, część cukru pod wpływem drożdży przeistacza się w alkohol, z którego bakterie wytwarzają kwasy organiczne, w czasie kwaszenia kapusty powstają też związki aromatyczne.
Kwas mlekowy działa na błonnik i czyni go bardziej przyswajalnym.
Dzięki zakwaszaniu kapusta staje się smaczniejsza, łatwiej strawna, nie traci przy tym wartości odżywczych ani witaminy C.
Zawartość kwasu mlekowego oraz kwasów organicznych w kapuście kwaszonej wpływa korzystnie na ruch robaczkowy jelit i ogranicza gnicie w okrężnicy.
Cennym środkiem spożywczym jest odmiana kapusty głowiastej – kapusta czerwona.
Zawiera ona spore ilości żelaza oraz witamin, ceniona jest też z powodu dobrego smaku i używana w postaci sałatki.
Szpinak (Spinacia oleracea).
Szpinak jest bogaty w żelazo, składniki mineralne (Ca), witaminy B, A i C.
Ponieważ jednak żelazo zawarte w szpinaku oraz wapń znajdują się w postaciach trudno przyswajalnych, jego wartość odżywcza jest mała (zwłaszcza dla małych dzieci).
Odsetkowa przyswajalność żelaza w pokarmach wynosi dla żółtka jaj 100 %, serca wieprza 86 %, soi 80 %, wątroby wołowej 70 %, owsa 57 %, moreli 50 %, pszenicy 47 %, dla szpinaku tylko 20 %.
Szpinak zawiera w przybliżeniu 91 % wody, 2,7010 białka, 2,5 % węglowodanów, 10 mg % karotyny, 28 mg % witaminy C, 0,2 mg % witaminy B1 i 0,06 mg% witaminy B2 (według Skrobanskiego).
Szpinak zawiera około 500 -800 mg% kwasu szczawiowego, który ujemnie wpływa na przemianę wapniową, strąca wapń i powoduje wzmożone jego wydalanie z ustroju, 100 g szpinaku zawiera tyle kwasu szczawiowego, że strąceniu ulega wapń z 200 ml mleka (Banji J.
E.
).
Niska przyswajalność żelaza zawartego w szpinaku, niekorzystny wpływ na przemianę wapniową czynią ze szpinaku produkt o wątpliwej wartości odżywczej, zwłaszcza, jeśli chodzi o dzieci.
Również zawartość witamin w gotowanym szpinaku jest niższa, niż to się uważa powszechnie.
Już w roku 1928 Kołodziejska i Lejwa (W.
Cz.
Lek.
42/1928: 911) podali, że w szpinaku nawet krótko gotowanym ilość wit.
C maleje do połowy.
Sałata (Lactuca sativa).
Sałata jest jarzyną zjawiającą się wczesną wiosną.
Jest spożywana na surowo z przyprawami – sokiem cytryn, oliwą, śmietaną.
Drobno posiekaną sałatę można dodać do twarogu lub sera.
Dodatek tłuszczu do sałaty ma ważne znaczenie, gdyż ułatwia wchłanianie prowitaminy A.
Sałata zawiera około 1,1 % białka, 2,8 % węglowodanów.
Z witamin spotykamy w niej karoten – 3 mg %, wit
[patrz też: powiekszanie ust wroclaw, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, lekarz po rosyjsku ]
[hasła pokrewne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Owoce suszone zawierają dużo witamin i soli mineralnych

Owoce suszone zawierają dużo witamin i soli mineralnych, suszone banany, morele, brzoskwinie, gruszki (ze skórką) zawierają 1-2 mg witaminy C w 100 g, inne owoce suszone zawierają witaminę C jedynie w śladach.
Owoce zawierają wreszcie związki taniny, które nadają im właściwości ściągające.
Czarne jagody, maliny, morwy, pewne gatunki jabłek, chleb świętojański zawierają znaczne ilości związków taniny, także skórka owoców zawiera taninę i dlatego ma cierpki smak.
Ważne znaczenie, zwłaszcza w przeróbce owoców, mają enzymy.
Po przekrajaniu owoce ciemnieją, zwłaszcza, jeśli są suszone na słońcu.
Dzieje się to pod wpływem zaczynów utleniających.
W owocach mamy też enzymy hydrolizujące, redukujące, katalazy (odszczepiające tlen), zymazy (przemieniające cukry na dwutlenek węgla i alkohol).
Owoce działają przeważnie zasadotwórczo, właściwości zasadowe zależą od pierwiastków mineralnych, jak sód, potas, wapń, magnez, które mają przewagę nad czynnikami kwasotwórczymi.
Migdały, orzechy laskowe i orzechy włoskie zawierają dużo białka oraz tłuszczu, dlatego działają kwasotwórczo.
Są one trudno strawne także z powodu zbitej konsystencji, dużej zawartości błonnika i tłuszczu.
Jabłka (pirus malus) znane są od bardzo dawna.
Istnieją liczne odmiany i gatunki jabłek.
Zależnie od czasu dojrzewania dzielimy je na letnie (dojrzewają w lipcu i sierpniu), jesienne (dojrzewają we wrześniu) i zimowe (dojrzewają we wrześniu i październiku).
W handlu owocami jabłka stanowią u nas naj poważniejszy owoc ze względu na wartość odżywczą, dobry smak, przystępną cenę, zastosowanie w przetwórstwie oraz możność długiego przechowywania tych gatunków, które, dojrzewają w dalszym ciągu jeszcze po zerwaniu owocu (jabłka zimowe).
Skład chemiczny różni się zależnie od gatunku.
Przeciętnie jabłka zawierają od 3-8 % glukozy, z kwasów organicznych stwierdza się kwas jabłkowy, ze związków mineralnych potas, żelazo, drobne ilości soli kuchennej i jodu, związki pektynowe.
Jabłka zawierają wit.
A, B1, B2 i C.
W zależności od gatunku znajdujemy od 30-100 gamma % karotenu i 80-120 % witaminy B1 ilość witaminy C waha się od 0,1-2,1 mg%.
Najwięcej witaminy C zawierają północne gatunki zwłaszcza antonówka.
Znaczne ilości witaminy C znajdują się w skórce, dlatego należy spożywać jabłka myte, nieobrane.
Jabłka mają właściwości lekko moczopędne.
Kurację jabłkową stosuje się w dnie, gośćcu stawowym, w cukrzycy, niewydolności krążenia, chorobach nerek, w leczeniu stanów biegunkowych (dieta jabłkowa Moro).
Gruszki (Pyrus communis).
Są to prawdopodobnie jedne z naj starszych owoców Europy
[przypisy: u ginekologa badanie, wyszukiwarka skierowań do sanatorium, leki bez recepty wykaz ]
[przypisy: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

W ZSRR badania Janowicza i Płachowor wykazały potężne działanie czosnku na pałeczki czerwonki in vitro

W ZSRR badania Janowicza i Płachowor wykazały potężne działanie czosnku na pałeczki czerwonki in vitro, a Bełochwostow z Tomska zastosował przetwór z czosnku Satiwin do leczenia czerwonki (Sowet.
Med.
, 4/1949).
Już po 3-4 dniach leczenia czosnkiem stolec stawał się sformowany, a krew i śluz znikały z niego.
Czosnek jest też zalecany w przypadkach braku łaknienia, gnicia jelitowego, w miażdżycy i nadciśnieniu tętniczym, przeciw niektórym pasożytom jelitowym (owsiki).
W naszym piśmiennictwie nalewkę czosnkową zalecał jeszcze w 1922 J.
Goldberg w celu obniżenia ciśnienia krwi (Pol.
Gaz.
Lek.
, 42/1922).
W kuchni jest używany jako przyprawa do zup, kiełbas, do mięsa i kiszenia ogórków.
Kminek (Carum carvi).
Od wieków znany, jako przyprawa.
Ziarenka kminku są to wysuszone owoce rośliny o tej samej nazwie.
Działanie jego zależy od zawartości olejku eterycznego.
Kminku używa się zwłaszcza przy wyrobie pewnych gatunków pieczywa i sera.
Czynnym związkiem jest olejek eteryczny zawierający keton karwon i terpen limonen.
Koper (Anethum graveolens) jest to ziele jednoroczne z rodziny baldaszkowatych.
Wysuszone jego owoce mają aromatyczny zapach.
Znajduje dość szerokie zastosowanie przy przyrządzaniu sosów, jarzyn i zup, przy kiszeniu kapusty i ogórków.
Olejek eteryczny kopru zawiera anetol i keton fenchol.
Cynamon (Cinnamomum cassia) znany już był w starożytności.
Jest to przyprawa z wysuszonej części wewnętrznej kory młodego drzewa cynamonowego (laurus cinnamomi).
Działanie zależy od olejku cynamonowego.
Cynamonu używa się, jako kuchennej przyprawy do kompotów, ryżu, do niektórych gatunków ciasta, sera, do likierów.
Imbir (Zingiber officinale).
Imbir otrzymujemy z korzeni rośliny Zingiber officinale, znajduje się w handlu pod postacią proszku lub małych kawałków.
Imbir stosuje się do przypraw mięsnych i wyrobów cukierniczych, słodkich potraw i likierów.
Papryka (Capsicum annuum) pochodzi z Ameryki Południowej.
Należy podkreślić, że jest ona bogata w witaminę C i karoten.
Ostry swój smak zawdzięcza związkowi zwanemu kapsaioyną.
Olejek eteryczny stanowi 10-12 % owocu.
Oprócz powyżej wymienionych przypraw zastosowanie znajdują jeszcze zaprawy z rozmaitych listków i ziół, jak gorczyca (zawierająca glukozyd sinigrynę), majeranek, tymian, liście bobkowe, liście pietruszki (zawierają karoten i witaminę C) i wiele innych.
Zostają one częściowo w stanie świeżym, częściowo w wysuszonym dodawane do zup, sosów, potraw mięsnych i ryb.
Ocet otrzymujemy za pomocą bakteryjnej fermentacji, za produkt wyjściowy służą spirytus, piwo, wino owocowe.
Ocet winny służy do zaprawiania rozmaitych potraw, sałat, sosów, potraw mięsnych, rybnych, owoców, napojów
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, wyszukiwarka skierowań do sanatorium, endometrium o cechach proliferacji ]
[podobne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Cykoria nie zawiera kofeiny, znajdujemy natomiast w niej ciała garbnikowe

Cykoria nie zawiera kofeiny, znajdujemy natomiast w niej ciała garbnikowe.
Sama cykoria jest kwaśna, dlatego do przetworów fabrycznych cykorii dodaje się dla poprawy smaku do 20 % buraków cukrowych.
Tak zwane konserwy kawowe składają się zwykle z palonych, mielonych ziaren jęczmienia i pszenicy, z cukru i cykorii.
Kakao (Theobroma cacao: theos – bóg, broma – pokarm).
Jest to drzewo rosnące w Ameryce Południowej.
Owoce jego zawierające ziarna kakaowe rosną bezpośrednio na pniu i na głównych konarach.
Podczas przeróbki ziaren otrzymujemy tak zwane masło kakaowe, a otrzymany proszek służy do przyrządzania napoju.
Jeżeli nie usuwa się masła kakaowego, to otrzymany produkt służy do wyrobu czekolady.
Kakao zawiera dużo tłuszczu (do 50 %), dość dużo białka, część azotu kakao zawarta jest w teobrominie, która jest alkaloidem.
Kakao zawiera również taninę, skrobię, kofeinę, a ze składników nieorganicznych żelazo, mangan, miedź, potas, fosfor.
Jest ono nie tylko używką, ale także i środkiem odżywczym, używanym zwłaszcza dla dzieci.
NAPOJE ALKOHOLOWE Napoje alkoholowe znane były już od dawna.
Alkohol powstaje wskutek fermentacji glukozy pod wpływem drożdży według równania: C6H1206 – 2C02 + 2 C2H50H.
Alkohol ma działanie miejscowe i ogólne.
W jamie ustnej wywołuje uczucie palenia w wyniku podrażnienia nerwów czuciowych.
Błona śluzowa ulega przejściowemu skurczeniu wskutek odciągnięcia z jej powierzchni wody, a te miejscowe podrażnienia, jeżeli powtarzają się często, wywołują nieżyt gardła i żołądka.
Nieżyt żołądka rozwija się szczególnie u osób pijących na czczo, gdyż alkohol dostaje się w dużym stężeniu wprost na błonę śluzową.
Dostawszy się do żołądka alkohol wpływa na wydzielanie soków trawiennych, na ruchy ścian żołądka oraz na samo trawienie.
Pod wpływem alkoholu wzmaga się wydzielanie soku żołądkowego, najwięcej, gdy dawka jest niewielka, a stężenie alkoholu nie przekracza 10 %.
Używanie dużych dawek alkoholu i w dużym stężeniu obniża wydzielanie soku, a wzmaga produkcję śluzu.
Alkohol nie ma większego wpływu na ruchy żołądka, natomiast stężenie większe niż 10 % hamuje wyraźnie działanie pepsyny oraz obniża działanie zaczynów trzustkowych.
Alkohol wchłania się już w żołądku, głównie jednak w jelicie cienkim – wchłania się szybciej niż inne składniki pożywienia.
Największe stężenie we krwi występuje już po 1-2- godzinach.
Szybkość przechodzenia alkoholu do krwi opóźnia się znacznie, jeżeli równocześnie spożywamy tłuste pokarmy.
Tylko niewielka ilość alkoholu zostaje wydalona z moczem i kałem (1/13-1/10), reszta musi zostać spalona na wodę i dwutlenek węgla
[patrz też: kanabidiol, u ginekologa badanie, lekarz po rosyjsku ]
[patrz też: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Jak wykazały badania przeprowadzone w Klinice Żywienia Leczniczego

dwukrotnie.
Jak wykazały badania przeprowadzone w Klinice Żywienia Leczniczego w Moskwie przez Kudaszewicza, Badylkesa, Einchorna i Zykowa, margaryna może być podawana także chorym z nieżytem nadkwaśnym i niedokwaśnym żołądka i dwunastnicy, chorzy na serce z przewlekłym nieżytem jelita grubego dobrze znosili margarynę.
Margaryna musi być w tych przypadkach świeża, pierwszej jakości i podawana w stanie surowym.
Badania te wykazują, że margaryna może być stosowana z powodzeniem nie tylko dla odżywiania ludzi zdrowych, ale i w żywieniu leczniczym.
Dane o stosowaniu margaryny w żywieniu chorych zostały podane w pracy Berlina i Złotopolskiego w 1936 r.
KONCENTRATY I NAMIASTKI SPOŻYWCZE Na rynku żywnościowym coraz większego znaczenia nabierają tzw.
koncentraty spożywcze.
Jest to nowa odmiana produktów żywnościowych otrzymanych w stężonej postaci dzięki usunięciu prawie całkowicie wody i części nienadających się do spożycia.
Dzięki powyższej przeróbce koncentraty są lżejsze, mają mniejszą objętość od surowców wyjściowych i wysoką wartość odżywczą.
Dalszymi zaletami koncentratów spożywczych jest możność długiego stosunkowo przechowywania ich przy czym zajmują one niewiele miejsca w magazynie) oraz krótki czas przygotowywania kulinarnego (oszczędność pracy, czasu, paliwa itp.
).
Koncentraty spożywcze znajdują ogromne zastosowanie praktyczne w zakładach żywienia zbiorowego, w zaopatrzeniu armii, a także w czasie wycieczek, marszów itp.
Obecnie wyrabia się koncentraty z warzyw, owoców, mięsa, ryb, jaj, mleka itp.
Zwłaszcza zupy w proszku stanowią cenną postać koncentratu spożywczego.
Z warzyw strączkowych wyrabia się np.
zupę grochową, fasolową, fasolową z grzybami.
Przygotowanie posiłku z kostki takiego produktu trwa około 10 minut.
Po pokruszeniu wrzucamy kostkę koncentratu do wrzącej wody i gotujemy mieszając.
Można też przygotować koncentraty z kasz, jarzyn, ziemniaków, wyrobów makaronowych.
Wygodną postacią są też koncentraty służące do przygotowania deserów w postaci kisieli, budyniów i galaretek owocowych.
Wielkim powodzeniem cieszą się kostki z wyciągu mięsnego.
Surogatami lub namiastkami nazywamy produkty, które zastępują surowce pochodzenia naturalnego.
Produkcja surogatów podyktowana jest zwykle względami gospodarczymi, możnością otrzymania produktów tych na rynku krajowym.
Należy jednak podkreślić, że niektóre surogaty mają wysoką wartość odżywczą i dietetyczną.
Do częściej używanych surogatów należą namiastki herbaty, kawy, miód sztuczny, pieprz sztuczny oraz sacharyna.
Spośród surogatów największe znaczenie mają namiastki kawy – mają one wiele zalet
[przypisy: kanabidiol, jak zostac dawca szpiku, klinika laryngologii warszawa ]
[podobne: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]

Urządzenie kuchni i postępowanie z naczyniami kuchennymi w zakładach żywienia zbiorowego będzie omówione w odpowiednim rozdziale

Urządzenie kuchni i postępowanie z naczyniami kuchennymi w zakładach żywienia zbiorowego będzie omówione w odpowiednim rozdziale.
NAJWAŻNIEJSZE SPOSOBY PRZYRZĄDZANIA POTRAW Przy przygotowaniu pokarmów rozróżniamy przeróbkę wstępną i następczą.
W przeróbce następczej przeważnie stosujemy zabiegi cieplne.
Celem przeróbki wstępnej jest, uwolnienie produktów od części niestrawnych lub trudno strawnych, zanieczyszczeń, szkodliwych domieszek, nadmiernej ilości środków konserwujących.
W czasie tej przeróbki usuwamy np.
łupiny z ziemniaków, zanieczyszczone zewnętrzne liście kapusty, sałaty, skubiemy drób, zeskrobujemy łuskę z ryb itp.
Czyszczenie i obieranie produktów spożywczych należy ograniczyć do niezbędnego minimum, tak ze względów zdrowotnych, jak i ekonomicznych.
W owocach i jarzynach skórka lub warstwy położone bezpośrednio pod nią mają często większą wartość odżywczą niż warstwy głębsze, Także części zewnętrzne jarzyn liściastych są bardziej wartościowe niż części wewnętrzne.
Dalszym celem obróbki wstępnej jest rozdrobnienie i zmieszanie produktów w proporcjach potrzebnych do przyrządzenia danych potraw.
Dzięki rozdrobnieniu powiększa się wielokrotnie powierzchnia produktu, co skraca czas obróbki cieplnej, a w czasie trawienia zostaje ułatwiony dostęp dla soków trawiennych.
Do ujemnych stron rozdrobnienia pokarmu należy obniżenie wartości witaminowej produktów (większe zetknięcie się z tlenem).
Należy również pamiętać, aby nie płukać produktów rozdrobnionych, gdyż wówczas dochodzi do strat białka, soli mineralnych i witamin.
Produkt można opłukać jedynie na początku obróbki wstępnej przy zachowanej skórce i nienaruszonych otoczkach komórkowych.
Zmiany w artykułach spożywczych zachodzące przy przeróbce cieplnej są nader złożone i mają charakter fizyko-chemiczny.
W czasie zabiegów cieplnych dochodzi do zmian ciśnienia osmotycznego wewnątrz tkanek i zmian w przepuszczalności błon komórkowych.
Błony komórkowe zwierzęce i roślinne, które były poprzednio jedynie półprzepuszczalne pod wpływem działania ciepła stają się przenikliwe dla związków protoplazmy komórki ulegają w czasie przeróbki cieplnej pęcznieniu, ściany ich pękają i zawartość tkanek staje się bardziej dostępna dla działania soków pokarmowych.
Zmiany te są szczególnie ważne w tkankach produktów roślinnych i w tkance łącznej artykułów pochodzenia zwierzęcego.
W czasie przeróbki cieplnej w pokarmach zachodzą złożone procesy fizykochemiczne.
Do zrozumienia zmian zachodzących w czasie przygotowywania pokarmów konieczna jest znajomość chemii roztworów, zawiesin i emulsji, a zwłaszcza chemii koloidów
[podobne: endometrium o cechach proliferacji, klinika laryngologii warszawa, dentica ]
[więcej w: reishi zarodniki, endometrioza po cc, pojemnik na odpady medyczne ]