Nierówności socjoekonomiczne w hospitalizacji z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób chorych na cukrzycę w Anglii

width=300Cel, powód

Celem tego badania było określenie zmian bezwzględnych i względnych nierówności społeczno-ekonomicznych w przyjęciach do szpitala z powodu głównych przyczyn sercowo-naczyniowych wśród pacjentów z cukrzycą w Anglii.

Metody

Zidentyfikowaliśmy wszystkich pacjentów z cukrzycą w wieku> 45 lat, którzy zostali przyjęci do szpitala w Anglii w latach 2004-2005 i 2014-2015 w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego, udaru, przezskórnej interwencji wieńcowej lub pomostowania tętnic wieńcowych. Mierzyliśmy status społeczno-ekonomiczny za pomocą Indeksu Wielorakich Deprywacji. Wskaźniki przyjęć specyficznych dla cukrzycy obliczano dla każdego roku na podstawie kwintyla pozbawienia. Oceniliśmy zmiany czasowe przy użyciu modeli z regresją dwumianową.

Wyniki

Większość przyjęć dotyczyła pacjentów w wieku ≥65 lat (71%) i mężczyzn (63,3%). Liczba przyjęć stale rosła od najmniejszego kwintila do najwyższego kwintyla. Pacjenci w najbardziej depresyjnym kwintylu mieli 1,94-krotnie zwiększone ryzyko ostrego zawału mięśnia sercowego (95% przedział ufności [CI], 1,79-2,10), 1,92-krotnie zwiększonego ryzyka udaru (95% CI, 1,78-2,07), 1,66- krotnie zwiększone ryzyko pomostowania tętnic wieńcowych (95% CI, 1,50-1,74) i 1,76-krotnie zwiększone ryzyko przezskórnej interwencji wieńcowej (95% CI, 1,64-1,89) w porównaniu z grupą najmniej upośledzoną. Bezwzględne różnice w częstości występowania najmniejszych i najbardziej potrzebujących kwintyli nie zmieniły się istotnie w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego (p = 0,29) i były zmniejszone w przypadku udaru, pomostowania tętnic wieńcowych i przezskórnej interwencji wieńcowej (o 17,5, 15 i 11,8 na 100 000 pacjentów z cukrzycą, odpowiednio, P ≤ 0,01 dla wszystkich).

Wnioski

Nierówności socjoekonomiczne utrzymują się w przypadku hospitalizacji związanych z cukrzycą w przypadku poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w Anglii. Poza ulepszonymi strategiami stratyfikacji ryzyka, które uwzględniają społecznie zdefiniowane potrzeby, konieczne są szeroko zakrojone interwencje w zakresie polityki populacyjnej, mające na celu zmniejszenie nierówności w wynikach leczenia cukrzyc.
[przypisy: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Tłuszcz sera jest łatwo przyswajalny, ilość jego zależy od gatunku sera

Tłuszcz sera jest łatwo przyswajalny, ilość jego zależy od gatunku sera.
Sery zawierają też wapń, fosfor i siarkę, spore ilości żelaza, witaminy A i B2.
Sery mają wreszcie przyjemny smak i zapach, zatem powinny znaleźć większe zastosowanie przy układaniu naszej diety.
Przepojony tłuszczem ser może być pokarmem trudno strawnym, gdyż sok żołądkowy ma utrudniony dostęp do kazeiny, dlatego sery tłuste należy krajać w cienkie plasterki.
Spożycie serów w niektórych krajach jest specjalnie wysokie.
Ser może mieć rozmaite wady smaku i zapachu, np.
smak gorzki zależy nieraz od rozkładu przez bakterie białek i tłuszczów, czarne palmy na serze, są spowodowane rozwojem pewnych gatunków pleśni bakterii lub drożdży, zabarwienie czerwone może być zależne od rozwoju MicTOCOCCUS casei TubTi (drobnoustrój ten powoduje również gorzki smak sera).
Spośród pasożytów występujących w serach spotykamy larwy muchy serowej oraz roztocza serowego.
Masło.
Masło jest to produkt tłuszczowy otrzymany z mleka krowiego.
Tłuszcz mleka zostaje wydzielony w postaci stałej.
Prócz tego w skład masła wchodzi woda oraz niewielkie ilości białka, węglowodanów i soli.
Masło zawiera przeciętnie 84,5 % tłuszczu, 14 % wody, 0,8 % kazeiny, 0,5 % cukru, 0,2 % soli mineralnych.
Masło wyrabia się ze śmietany przez ubijanie.
Kuleczki tłuszczu łączą się wówczas z sobą w stałą masę, podczas gdy część płynna, zawierająca cukier, i większa część kazeiny tworzą maślankę.
Zmaślanie odbywa się w specjalnych maselnicach, a zabieg trwa około 40 minut.
Tłuszcz masła zawiera kwasy tłuszczowe rozpuszczalne w wodzie, jak np.
masłowy, kaprylowy, a z nierozpuszczalnych – kwas oleinowy.
Zapach masła zależy od dwuacetytu CH3-CO-CO-CH3, którego ilość jest niewielka, masło letnie zawiera więcej acetylu niż jesienne.
Masło zawiera także lipoidy (cholesterol i lecytynę) oraz rozpuszczalne w tłuszczach witaminy A i D i sól (w ilości 1-3 %), która wstrzymuje rozwój bakterii i umożliwia dłuższe przechowywanie masła.
Masło jest dobrym środkiem odżywczym z powodu wysokiej zawartości tłuszczu, zawartości witamin A i D, ma wysoką wartość kaloryczną, powinno być stałym składnikiem w diecie małych dzieci, jest ono też łatwo przyswajalne, ma przyjemny smak i zapach.
Jełczenie masła i tłuszczów.
Tłuszcze pod wpływem działania światła, wilgoci i ciepła, bakterii i enzymów ulegają rozkładowi, proces ten zwiemy jełczeniem.
W czasie jełczenia powstają związki o niemiłym zapachu i smaku.
Tłuszcze zawierające wodę i dużo kwasów tłuszczowych nienasyconych jełczeją znacznie prędzej
[więcej w: stomatolog ursynów, trabekuloplastyka, klinika laryngologii warszawa ]
[przypisy: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Mięso staje się kruche, smaczniejsze, ciemnoczerwone o przyjemnym zapachu

Dojrzewanie odbywa się, więc zarówno w obrębie samej tkanki mięśniowej, jak i w tkance łącznej.
Białka tkanki łącznej ulegają zamianie na związki łatwiej rozpuszczalne i przyswajalne, wskutek czego mięso staje się delikatniejsze.
Dojrzewanie mięsa polega na samo strawieniu białek mięśni i tkanki łącznej- przez zaczyny zawarte w mięsie dochodzi do hydrolizy, pojawiają się związki wyciągowe, klejowe.
Mięso staje się kruche, smaczniejsze, ciemnoczerwone o przyjemnym zapachu.
Dojrzewanie jest zależne od pH i temperatury (zbyt niska temperatura wstrzymuje dojrzewanie wskutek zahamowania działania enzymów).
Dojrzewanie mięsa w chłodni przebiega wolniej.
W miarę przechowywania mięsa wzrasta jego kruchość i stopień dojrzewania.
Czas przechowywania mięsa jest jednak oczywiście ograniczony, np.
dla wołowiny optimum składowania wynosi 2,5 tygodnia w temp.
+ 1,8 do + 1,9°C.
Mięso na rosół uzyskuje się przez składowanie go przez 5-6 dni w temp.
+ 10,1°C oraz przechowywanie przez 14-18 dni w temp.
10°C.
Wskutek zbyt długiego składowania i dojrzewania występują w mięsie zmiany odbijające się niekorzystnie na jego smaku i zapachu.
Jeśli mięso rosołowe przechowujemy np.
przez 20 dni w temp.
+ 10°C, to rosół będzie miał smak kwaśny.
Dojrzewanie mięsa można przyspieszyć za pomocą środków chemicznych (np.
octu) lub wyzyskując działanie promieni pozafiołkowych.
Ponieważ promienie pozafiołkowe mają właściwości bakteriobójcze, można podnieść temperaturę składowania oraz odsetek wilgotności.
W ten sposób przyspieszamy proces dojrzewania mięsa, zmniejsza się stopień utraty wody (tzw.
ususzki), ma to ważne znaczenie ekonomiczne.
Siła bakteriobójcza promieni jest największa, gdy długość fali wynosi od.
2000-2950 A.
W mięsie zdatnym do spożycia pH waha się od 5,4-6,5, wyższe pH powoduje ciemne zabarwienie mięsa, zmniejszenie elastyczności, śluzowatość, mały wyciek soku mięsnego, słabe przenikanie solanki do wnętrza mięsa, a tym samym trudności przy peklowaniu.
Opór elektryczny mięsa o podwyższonym pH wzrasta, co można wyzyskać praktycznie w celu badania przydatności mięsa do spożycia.
Istnieje współzależność między stopniem oporu elektrycznego, pH i rozwojem bakterii.
Im – większy opór elektryczny i im wyższe pH, tym rozwój bakterii jest szybszy.
Największy rozwój bakterii następuje w mięsie przy pH 6,8.
Skład i wartość odżywcza rozmaitych gatunków mięsa nie są jednakowe.
Mięso nawet tego samego zwierzęcia ma rozmaite właściwości, zależnie od stanu utuczenia oraz okolicy ciała zwierzęcia, z jakiej- pochodzi.
W zależności od składu chemicznego, kruchości, wartości organoleptycznych dzielimy mięso na różne gatunki
[przypisy: leki bez recepty wykaz, laryngolog na nfz poznań, tolerancja pokarmowa ]
[hasła pokrewne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Z żyta oprócz mąki do wypieku chleba i potraw mącznych przyrządza się alkohol

Z żyta oprócz mąki do wypieku chleba i potraw mącznych przyrządza się alkohol, i kawę zbożową.
Żyto zawiera około 10 % białka, 2,3 % tłuszczu, 72,3 % przyswajalnych węglowodanów, 2,1 % ciał mineralnych.
Białka żyta nie są pełnowartościowe.
Pszenica (Triticum sativum).
Pszenica pochodzi prawdopodobnie z Azji Mniejszej, w zamierzchłych czasach uprawiano ją w okolicach Morza Kaspijskiego.
Do Chin zawędrowała około 3000 lat przed naszą erą, do Egiptu około 2400.
Ziarenko pszenicy składa się z kiełka, ziarenka właściwego i otoczki.
Kiełek składa się z małych komórek bogatych w białko i tłuszcz; w ziarnie właściwym spotykamy skrobię i ziarenka glutenu.
Otoczka zawiera dwie warstwy: zewnętrzna obfituje w błonnik i sole mineralne, wewnętrzna zawiera brązowy barwnik.
Pszenica zawiera w-całkowitym ziarnie 14,5 % wody, 11 % ciał azotowych, 69 % skrobi, 1,2 % tłuszczu, 1,7 % ciał mineralnych.
Białka pszenicy mają wysoką wartość biologiczną, dostarczają dużo fosforu, jest to najbardziej wartościowe zboże.
Istnieją liczne odmiany pszenicy, znamy ich około 300.
U nas są uprawiane prawie wyłącznie pszenice ozime.
Owies (Avena sativa).
Owies pochodzi prawdopodobnie z Abisynii, do Europy zawitał najpóźniej ze wszystkich zbóż.
Wytrzymuje on działanie silnych wiatrów, nie jest wymagający pod względem gleby, może być siany nawet w górach.
Owies jest bogaty w białko, tłuszcze i składniki mineralne (wapń i żelazo), zawiera sporo ciał balastowych i dlatego nie jest wskazany w przypadkach podrażnienia jelita grubego.
Należy do nielicznych pokarmów pochodzenia roślinnego, które zawierają pokaźne ilości związków purynowych.
Owies zawiera spore ilości kwasu fitynowego (inozytolosześciofosforowego), który nie jest przyswajany przez organizm ludzki, gdyż człowiek nie ma odpowiedniego zaczynu (Iitaza) rozkładającego ten związek.
Kwaś fitynowy ma właściwości wiązania wapnia, który staje się wówczas nieprzyswajalny, co wiedzie do zubożenia ustroju w wapń.
Zwłaszcza u dzieci długotrwałe podawanie płatków owsianych przy niedostatecznym dostarczaniu wapnia może usposabiać do krzywicy.
Płatki owsiane są podawane często w leczeniu cukrzycy (Noorden).
U ludzi uczulonych owies może spowodować stany zapalne skóry, napady dychawicy oskrzelowej.
Znany klinicysta francuski Trousseau zapadał na dychawicę oskrzelową, ilekroć zbliżył się do owsa.
Owies ma również swoiste działanie na niektóre zwierzęta: hodowcy koni wiedzą, że konie karmione obficie owsem stają się niespokojne.
Proso (Jilanicum rnilliaceum).
Jest to zboże drobnoziarniste, znane w Europie od dawna
[podobne: klinika laryngologii warszawa, gastroskopia łódź, lekarz po rosyjsku ]
[patrz też: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Kapusta, cebula ogórki, rzepa były znane i są uprawiane od przeszło 4000 lat

Kapusta, cebula ogórki, rzepa były znane i są uprawiane od przeszło 4000 lat.
Od około 2000 lat zna ludzkość rzodkiewki, sałatę, marchew, szparagi, selery, nieco później poznano chrzan i szpinak.
W I połowie XVI wieku sprowadzono do Europy ziemniaki.
Węglowodany występują w jarzynach głównie, jako skrobia w postaci delikatnych nierozpuszczalnych w zimnej wodzie ziarenek.
Jeśli skrobię poddamy działaniu suchego ciepła, to staje się ona rozpuszczalna w wodzie i w temperaturze około 3000 przechodzi w dekstrynę.
Rośliny zawierają też błonnik, hemicelulozę i związki pektynowe.
Pod względem chemicznym błonnik przypomina skrobię i glikogen, ale nie ma dla człowieka wartości odżywczej.
Hemiceluloza i związki pektynowe są produktami kondensacji kwasów organicznych: galakturonowego i glikuronowego, czasem istnieje dodatek ksylozy i arabinozy.
Białko zawarte w jarzynach należy przeważnie do globulin, zawiera ona mało nukleoproteidów, dlatego dieta jarzynowo – owocowa jest wskazana w dnie.
Jarzyny (poza strączkowymi) zawierają mało białka, i to o pośledniejszej wartości biologicznej.
Jedynie białko ziemniaków i jarzyn liściastych etanowi pod tym względem wyjątek.
Jarzyny liściaste zawierają szereg niezbędnych aminokwasów, jak tryptofan, lizynę, leucynę, fenyloalaninę i walinę.
Podobnie dużą wartość biologiczną ma białko ziemniaków, tzw.
tuberyna, zawiera ona lizynę (3,3 %), tyrozynę (4,3 %), cystynę (4,4 %), fenyloalaninę (3,9 %), leucynę (12,2 %).
Tłuszcze roślinne zawierają więcej niż tłuszcze zwierzęce kwasu oleinowego i palmitynowego.
W tłuszczach roślinnych brak jest związków lipidowych oraz witamin A i D.
Pokarmy roślinne zawierają dużo wody.
Niektóre młode jarzyny i owoce zawierają więcej wody niż mleko, stąd pochodzi mała stosunkowo pożywność jarzyn przy dużej objętości.
Z witamin spotykamy głównie witaminy z grupy B, prowitaminę A oraz witaminę C.
Młode jarzyny zawierają o wiele więcej witamin niż stare.
McCoLlum zwracał uwagę, że zarówno w świecie zwierzęcym, jak i roślinnym największą ilość witamin zawierają tkanki najwięcej czynne.
Najwięcej czynne w roślinach są jej zielone liście, zawierają one najwięcej chlorofilu i są naj bogatsze w witaminy.
W kapuście i sałacie np.
zewnętrzne zielone liście są znacznie bogatsze w witaminy niż wewnętrzne, o jaśniejszej barwie.
Zielone liście są zwłaszcza bogate w witaminę A, zawierają także kwas askorbinowy i ryboflawinę, w mniejszych ilościach witaminę B1.
Jarzyny są cenne zwłaszcza, jako źródło soli mineralnych.
W skład popiołu z jarzyn wchodzą: potas, sód, magnez, siarka; fosfor, krzem, chlor i żelazo
[patrz też: powiekszanie ust wroclaw, zasłużony honorowy dawca krwi przywileje, jak zostac dawca szpiku ]
[patrz też: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Jarzyny strączkowe są stosunkowo bogate w związki purynowe

Jarzyny strączkowe są stosunkowo bogate w związki purynowe.
Bób zawiera około 25 mg % zasad purynowych, podobną ich ilość zawiera też soczewica, a mąka grochu zawiera 16 mg % puryn.
Groch i soczewica zawierają dużo lecytyn, fasola, groch i bób zawierają prowitaminę A oraz witaminy grupy B, w jarzynach tych znajduje się jednak dużo trudnego do strawienia i do przeróbki w kuchni błonnika.
Aby zwiększyć przyswajalność roślin strączkowych, należy je podawać w postaci rozdrobnionej, np.
jako puree (z grochu).
Groch świeżo ugotowany zawiera 5 % białka, 77 % przyswajalnych węglowodanów, 5,2 % nieprzyswajalnych węglowodanów, 174 mg % potasu, 12,6 mg % wapnia, 21,4 mg% magnezu, 1,22 mg% żelaza, 0,15 mg % miedzi, 83,3 mg % fosforu, 7,8 mg % chloru, 100 g grochu daje 52 kal.
Groch suchy gotowany zawiera: 6,9 % białka, 19,1 % przyswajalnych węglowodanów, 12,6 mg % sodu, 267 mg % potasu, 24,5 mg % wapnia, 30,3 mg % magnezu, 1,44 mg % żelaza, 0,17 mg % miedzi, 113 mg% fosforu, 9,3 mg % chloru.
100 g suszonego gotowanego grochu dostarcza 107 kalorii (wg McCance).
Soczewica gotowana zawiera 6,8% białka, 18,3 % przyswajalnych i tylko 2,4 % nieprzyswajalnych węglowodanów; 9,4 mg % sodu, 217 mg % potasu, 10,5 mg % wapnia, 20,7 mg % magnezu, 2,20 mg % żelaza, 0,27 mg % miedzi, 80,0 mg % fosforu, 12,7 mg % chloru 100 g gotowanej soczewicy dostarcza 103 kalorie (wg McCance).
Soczewica jest bogatsza w białko i węglowodany niż świeży groch, jest łatwiej strawna i powoduje mniejsze wzdęcie.
Najlepszym gatunkiem soczewicy jest soczewica egipska, bogata w żelazo.
Soja (Soja max).
Soja była używana w Azji od setek lat.
Na Wschodzie stanowi ona ważne źródło białka i dlatego jest zwana mięsem bez kości.
Skład soi waha się zależnie od rodzaju gleby i warunków klimatycznych.
Ilość zawartego w niej tłuszczu wynosi od 14-24 %, a białka od 30-50 % (znacznie więcej niż w mięsie), jest to pokarm najbogatszy w białko (poza suszonym białkiem jaj).
Białko soi występuje, jako glicynina należąca do albumin i jako legumelina, glicynina zawiera 1 % glicyny, 0,7% waliny, 85 % leucyny, 3,8 % proliny, 3,9 % fenyloalaniny, 1,9 % tyrozyny, 1,1 % cystyny, 9,4 % kwasu asparaginowego, 19,5 % kwasu glutaminowego, 8,10 % argininy, 9,1 % lizyny, 1,7 % tryptofanu i 5,5 % kwasu oksyglutaminowego (cyt.
według IIorvatha).
Należy podkreślić, że białka soi mają wyższą wartość biologiczną po ugotowaniu.
Olej sojowy zawiera 2,2 % kwasu linolenowego, 49,3 % kwasu Iinolowego, 32 % kwasu oleinowego, 6,5 % kwasu palmitynowego, 4,2 % kwasu stearynowego, 0,7 % kwasu arachidonowego i 0,1 % kwasu lignocerynowego.
Z witamin występują w soi witaminy A, B1, B2 i E, ze związków mineralnych – wapń i żelazo, fosfor, siarka, magnez, potas, sód, chlor
[przypisy: zasłużony honorowy dawca krwi przywileje, wyszukiwarka sanatorium, u ginekologa badanie ]
[podobne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Grapefruit.

(Mandaryni – uczeni chińscy).
Grapefruit.
Inną odmianą pomarańczy jest pompela, czyli grapefruit.
Pompele są to duże soczyste owoce o delikatnym smaku, zawierające znaczne ilości witamin.
Skład pompeli jest następujący: wody 89 %, białka 0,6 %, węglowodanów 4,8 %, zawierają też prowitaminę A, witaminy B1 i C.
100 g tych owoców dostarcza 22 kalorii.
Figi (Ficus carica).
Figa pochodzi z Azji Mniejszej, znana już była w starożytności.
Figa w czasie uprawy wymaga znacznej wilgotności w okresie wiosennym i stałej wysokiej temperatury w okresie dojrzewania, najlepiej udaje się na glebie wapiennej.
Drzewo figowe jest długowieczne.
Świeże figi mają mdły smak i nie są słodkie, dopiero w czasie suszenia zachodzą w nich przemiany, które nadaj ą im charakterystyczne właściwości.
Figi suszone zawierają 17 % wody, 3,6 % białka, 47,6 % węglowodanów.
W 100 g suszonych fig znajdujemy 284 mg wapnia, 4,2 mg żelaza.
100 g fig suszonych dostarcza 205 kalorii.
Daktyle.
Palma daktylowa (Phoenix dactylifera) pochodzi z Iranu.
Do swego rozwoju potrzebuje bardzo gorącego klimatu oraz dużych ilości wody.
Daktyle zawierają dużo węglowodanów i stanowią ważny produkt spożywczy ludów pustynnych.
Suszone daktyle zawierają, 15 % wody, 2 % białka, 57,5 % węglowodanów, 100 g suszonych daktyli dostarcza 238 kalorii.
Agrest.
Owoce agrestu mają niewielkie znaczenie handlowe i dietetyczne, używane są głównie do wyrobu kompotów i marmolad.
Według Szabuniewicza agrest zawiera 0,7 % białka, 0,2 % tłuszczu, 5 % węglowodanów, 100 g agrestu dostarcza 26 kalorii.
Ze związków mineralnych znajdujemy w nim wapń 19 mg %, fosfor 19 mg %, żelazo 0,1 mg %.
Agrest zawiera też witaminy: karotynę – 4 mg %, witaminę C – 50 mg %, witaminy B1 – 0,2 mg %, B2 – 0,03 mg % (według Skrobanskiego).
Porzeczki.
Istnieje kilka odmian porzeczek: porzeczki czarne, białe, czerwone.
Owoce te zawierają dość dużo błonnika i soli mineralnych.
Porzeczki czarne: obfitują w wapń i żelazo, zawierają też więcej węglowodanów niż porzeczki czerwone.
1 kg porzeczek daje około 600 kalorii.
Porzeczki są obfitym źródłem witaminy C, zwłaszcza porzeczki czarne.
Interesującą i mającą ważne znaczenie praktyczne pracę o porzeczkach ogłosiła w 1949 r.
Szczygłowa.
Autorka stwierdziła, że porzeczki białe zawierają od 45-63 mg% wit.
C i czarne od 161-258 mg % oraz że w przetworach (owoce całe sterylizowane, przecier, galaretka) z porzeczek witamina C po 9 miesiącach przechowywania w niesprzyjających warunkach była jeszcze zachowana w znacznym odsetku (np.
w galaretce z czarnych porzeczek od 53–90 mg % wit.
C, w przecierze sterylizowanym z porzeczek czerwonych do 21 mg %)
[hasła pokrewne: dentica, pojemnik na odpady medyczne, reishi zarodniki ]
[hasła pokrewne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Natomiast nie są obfitym źródłem witamin

Natomiast nie są obfitym źródłem witamin.
Ciekawe dane o zawartości witamin w miodzie podał autor radziecki Leontjew (priroda, 8/1946), W świetle rozmaitych badań okazuje się, że zawartość tej lub innej witaminy w miodzie ulega znacznym wahaniom, w zależności od źródła, z którego miód był zebrany i od zawartości pyłku.
Oczyszczanie miodu z usunięciem pyłku prowadzi do prawie całkowitego usunięcia witamin.
Dane przytoczone przez Leontjewa wskazują, że oczyszczony miód zawiera znikome pod względem praktycznym ilości witamin, witaminy B, od 2-9 Mg, witaminy B2 od 35-145 Mg, witaminy C od 0,5-5 mg %.
Miód lipcowy zawiera kwas nikotynowy – około 4 mg %, ślady biotyny i kwasu foliowego (około 3 Mg).
Ciekawy jest fakt, że pokarm królowej zawiera znacznie większe ilości zespołu witamin B niż zwykły miód.
Soki roślinne zawierają wprawdzie witaminę e, ale w czasie przeróbki na miód i w czasie pobytu w ulu następuję prawie całkowity rozkład witaminy C.
Rozmaici badacze znajdowali w miodzie witaminy A, B1, D, są to jednak ilości niewielkie i zasadniczo nie możemy uważać miodu za dobre źródło witamin.
Miód ma dużą wartość odżywczą 100 g miodu dostarcza przeszło 300 kalorii.
Powinien on być spożywany zwłaszcza przez ludzi pracujących fizycznie, dzieci, sportowców.
Oprócz wartości odżywczych miód ma również właściwości lecznicze, stwierdzono, ze podawanie miodu zwiększa ilość hemoglobiny, krwinek czerwonych oraz powoduje wzrost wagi, działanie to zaznacza się zwłaszcza u dzieci.
Według W.
A.
Temnowa miód podawano w czasie ostatniej wojny w szpitalach i domach ozdrowieńców w ZSRR, w stanach wycieńczenia oraz w okresach po ciężkich zabiegach operacyjnych.
Według tego autora miód był używany także w leczeniu wrzodu żołądka (50 g miodu przez 10-15 dni), zaznaczał się zwłaszcza dodatni wpływ miodu na szybkie ustępowanie bólu.
Skuteczność miodu zaobserwowano także w chorobach wątroby przebiegających z żółtaczką, podawano insulinę oraz miód.
W grupie chorych, którym podawano miód, wyniki były lepsze niż w tej, w której podawano cukier gronowy dożylnie.
Miód pszczelny znajduje także zastosowanie w leczeniu chorób mięśnia sercowego, gdyż jest to pokarm łatwo przyswajalny, o dużej zawartości węglowodanów, który ponadto wpływa pomyślnie na czynność przewodu pokarmowego.
Według Kowalskiego (Przegląd Zielarski 8-9/1949) w dusznicy bolesnej (angina pectoris) najlepiej działa miód rzepakowy, zawierający pochodne tiomocznika, a miód zebrany w nostrzyku zawiera pochodne kumaryny i może być zalecony chorym z zakrzepami lub jako środek zapobiegający zawałowi mięśnia sercowego
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, wyszukiwarka sanatorium, wyszukiwarka skierowań do sanatorium ]
[podobne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Wino zawiera wodę

Wino zawiera wodę, cukier gronowy i owocowy, 5-16 % alkoholu, kwasy organiczne w ilości 0,3-0,8 %, (kwas mrówkowy, octowy, mlekowy, propionowy masłowy, sukcynowy), taninę, rozmaite etry i aldehydy, ciała azotowe, ciała nieorganiczne (0,15-0,6 %).
Rozmaite gatunki wina zawierają różny odsetek alkoholu, wina reńskie około 8,20 % mozelskie, 7,36 %, wina czerwone z Bordeaux 8,10%, wermut 10,12 %, tokaje: (6,52-12,37), malaga 12,60 %, madera 14,43 %, sherry 16,09 %, wina owocowe z jabłek 4,74%, wina z agrestu 10,74% (wg F.
Krausa i T.
Brugscha).
Szampan zawiera ponad 13 g alkoholu w 100 ml, marsala 16,8 g.
W ZSRR za najlepsze wina stołowe uchodzą wina kachetyńskie, dońskie, krymskie i azerbejdżańskie.
Ciekawe są spostrzeżenia o leczniczym, działaniu wina gronowego.
Od dawna przepisywano wino czerwone w stanach biegunkowych (działanie garbników), w gorączce zalecaj wino jeszcze Hipokrates.
Wielu lekarzy podkreśla tonizujące właściwości wina, zwłaszcza w zapaleniu płuc u starców.
W gruźlicy wino polepsza łaknienie i nastrój przygnębionego zwykle chorego.
Związki zawarte w winie zwiększają wydzielanie śliny i soku żołądkowego, a glicerol pobudza produkcję żółci, a więc pośrednio polepsza się trawienie i przyswajanie pokarmów.
Dzięki zawartości związków organicznych i pierwiastków śladowych wino ma wyraźne właściwości tonizujące, szczególnie w okresie zdrowienia spostrzega się korzystne działanie wina.
Działaniem moczopędnym odznaczają się wina białe.
Nie do pogardzenia jest też wartość kaloryczna: pół litra lekkiego stołowego wina dostarcza około 400 kalorii (wina słodkie więcej).
Ciekawe są tez spostrzeżenia o bakteriobójczym działaniu winogronowych.
Stwierdzano, że przecinkowce cholery, pałeczki okrężnicy, duru brzusznego i durów rzekomych szybko giną w winie (5-30 minut).
Bakteriobójcze właściwości winą wykazali zwłaszcza Sower.
Kostow w latach 1932-33 stwierdził szybkie znikanie pałeczek duru brzusznego w stolcu ozdrowieńców otrzymujących około 250 ml wina dziennie.
Należy podkreślić, że ogół lekarzy mało zna właściwości dietetyczne i lecznicze wiń gronowych, konieczne są też dalsze badania w tej dziedzinie i ściślejszy kontakt pomiędzy producentami wina a światem naukowym.
Z innych napojów alkoholowych należy jeszcze wspomnieć o miodzie, używanym za napój od dawien dawna.
Miód pitny wyrabiany jest z miodu z dodatkiem wody (stosunek od 1: 1 do 1 : 4).
Im więcej miodu, tym moc napoju jest większa.
Mieszaninę wody z miodem gotuje się, studzi i dodaje drożdży.
Pod wpływem drożdży występuje fermentacja alkoholowa, po zakończonej fermentacji następuje dojrzewanie miodu
[podobne: endometrium o cechach proliferacji, kardiolog dziecięcy warszawa nfz, stomatolog ursynów ]
[przypisy: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]

Bardzo higieniczne i bezpieczne w użyciu są kuchenki elektryczne

Bardzo higieniczne i bezpieczne w użyciu są kuchenki elektryczne.
Pożądane, aby w kuchni znajdowała się umywalnia, tak aby nie trzeba było myć rąk w naczyniach kuchennych.
Bardzo cennym sprzętem jest lodówka, w której można przechowywać szybciej psujące się produkty.
Lampa w kuchni powinna być ruchoma, aby można ją było zniżać w razie potrzeby.
Meble kuchenne powinny być białe, malowane olejno, w kuchni nie powinno być firanek, tym bardziej łóżka.
Ważnym zadaniem jest utrzymanie porządku w kuchni.
Podłogę należy zamiatać kilka razy dziennie, po obiedzie i wieczorem podłogę wyciera się mokrą ścierką, a raz na tydzień myje się całe umeblowanie kuchenne.
Obok kuchni powinna znajdować się podręczna spiżarnia.
Okno jej powinno być zaopatrzone w siatkę przeciw muchom.
Podłoga powinna być kamienna lub wyłożona ksylolitem.
Umeblowanie powinno składać się ze stołu krytego blachą, półek drewnianych na puszki z produktami, szafki i drewnianej skrzynki na podstawie na jarzyny.
Produkty o silnym zapachu (np.
cebula, śledzie) powinny być umieszczone w lodówce w zamkniętych naczyniach, gdyż inaczej zapachy te przenikają do innych produktów, jak masło, mleko, sery, jaja.
Do lodówki nie należy wstawiać ugotowanych, gorących potraw, gdyż przy nagłym ochłodzeniu zachodzą niepożądane zmiany chemiczne.
W lodówce należy utrzymywać skrupulatną czystość, sprawdzać często, czy nie ma wylanych resztek pokarmów, półki i przedziałki powinny być myte wodą z mydłem raz na tydzień.
Temperaturę w lodówce sprawdzamy specjalnym termometrem – najodpowiedniejsza jest temperatura około 00, nie powinna ona w każdym razie być wyższa niż 10 °C.
Osoby pracujące w kuchni powinny nosić specjalny ubiór: czepki na głowie oraz białe fartuchy.
Włosy powinny być schowane pod czepkiem, ręce mają być czyste z krótko obciętymi paznokciami.
Zmywanie naczyń powinno odbywać się zaraz po zebraniu ze stołu.
Najpierw należy zgarnąć resztki jedzenia do kubła, następnie zmywać talerze najpierw w jednej wanience, a opłukiwać w drugiej.
Talerze i salaterki układa się dnem do góry, by spływała z nich woda, co ułatwia następnie wycieranie do sucha.
Noży i widelców nie należy kłaść do gorącej wody, by nie wychodziły z oprawy.
Po zmyciu talerzy zmywamy garnki, dno czyścimy szczoteczką, specjalnymi zmywakami metalowymi, proszkiem lub piaskiem.
Szkło stołowe myjemy oddzielnie w ciepłej wodzie.
Z powyższego krótkiego przeglądu wynika, że wyposażenie dobrze urządzonej kuchni musi być dość zasobne – jest to jednak konieczne, aby pokarm nasz mógł być odpowiednio przygotowany zgodnie z wymaganiami higieny
[przypisy: jak zostac dawca szpiku, lekarz po rosyjsku, stomatolog na nfz bydgoszcz ]
[podobne: kuracje nfz, wyszukiwarka sanatorium, kanabidiol ]